در سحرگاه ۲۴ آوریل ۱۹۱۵، در حالی‌که جهان در التهاب جنگی خانمان‌سوز می‌سوخت، امپراتوری عثمانی با دستگیری صد‌ها روشنفکر و رهبر فرهنگی ارمنی در استانبول، آغازگر یکی از دردناک‌ترین تراژدی‌های قرن بیستم شد؛ رویدادی که امروز آن را با عنوان «نسل‌کشی ارامنه» می‌شناسند. آن‌چه در سال‌های بعد رخ داد، نه تنها فاجعه‌ای انسانی، بلکه مسئله‌ای حل‌نشده در حافظه‌ی تاریخی خاورمیانه باقی ماند.

در بحبوحه‌ی آشوب سیاسی روسیه در سال ۱۹۱۷، لنین بر سکویی ساده ایستاد و سربازان خسته از جنگ را به شنیدن ندای انقلابی تازه فراخواند. این عکس لحظه‌ای را ثبت کرده که تاریخ برای همیشه تغییر کرد.

او نخستین زنی است که به عنوان فرمانروایی مستقل تاج انگلستان و ایرلند را بر سر نهاد و در تاریخ به «ماری خون‌آشام» (بلادی مری) شهرت یافت؛ ملکه‌ای که برای آوردن رم به قلب لندن، شعله‌های سوزان تفتیش عقاید را برافروخت و سرانجام خود نیز در تنهایی و بیماری خاموشی گرفت.

در این تصویر رنگ‌باخته از دهه‌ی ۶۰ میلادی، فرودگاهی را می‌بینیم که آدم‌ها را با تلویزیون‌های شخصی به دنیایی خصوصی فرامی‌خواند؛ وعده‌ی آرامش در میانه‌ی آشوب. اما آیا این لحظه، تولد رؤیای تکنولوژیک بود یا آغاز انزوایی بی‌پایان؟ تصویری که بیش از آنکه متعلق به گذشته باشد، آیینه‌ای‌ست از اکنون ما.

او را «ونوس آسیایی» می‌نامیدند؛ شاهدختی مصری با زیبایی خیره‌کننده و تباری که به پادشاهان و جنگاوران می‌رسید. فوزیه فواد، از کاخ‌های مجلل کنار نیل به دربار پهلوی در تهران آمد تا ملکه ایران شود، اما این وصلت سیاسی پر زرق و برق، به تجربه‌ای تلخ از غربت و ناسازگاری بدل گشت. زندگی او، داستانی است از شکوه و انزوا، پیوند‌های سلطنتی و جدایی‌های پرسروصدا، و سرانجام، دهه‌ها سکوت و آرامش در زادگاهش، در حالی که شاهد فروپاشی دو دودمان سلطنتی بود که زمانی بخشی از زندگی‌اش بودند.

در بهار سال ۱۹۷۰ جهان در میانه تنش‌های سیاسی و رقابت‌های ابرقدرت‌ها به سر می‌برد؛ جنگ سرد میان شرق و غرب در اوج خود بود و هر رویداد بین‌المللی می‌توانست توازن قدرت در مناطق حساس جهان را دستخوش تغییر کند. در چنین فضایی، دیدار رسمی ایندیرا گاندی، نخست‌وزیر قدرتمند هند، با محمدرضاشاه پهلوی، بیش از ملاقاتی تشریفاتی بود و نوید ظهور قدرت‌های نوظهور را می‌داد.

عدنان مندرس یکی از سیاستمداران محبوب ترکیه، در جزیره‌ی یاسی‌آدا، در یک دادگاه نظامی محاکمه شد؛ دادگاهی که بسیاری آن را بیش از آن‌که عدالت‌محور بدانند، سیاسی قلمداد کردند.

در واپسین ماه‌های حکومت پهلوی نخست‌وزیر جدید چین و جانشین مائو، هوآ گوئوفنگ، به تهران آمده بود و دربار حکومت پهلوی بار دیگر میزبان یک ضیافت رسمی بود. اما کسی تصور نمی‌کرد که این ضیافت، آخرین ضیافت شاهانه با یک مقام عالی‌رتبه خارجی است.

داستان ثریا، دومین همسر محمدرضا شاه، حکایت زنی است که زیبایی خیره‌کننده‌اش نتوانست او را از طوفان سیاست و فشار برای بقای سلطنت نجات دهد. او که زمانی «ملکه چشم زمردین» خوانده می‌شد، در نهایت مجبور به انتخاب میان عشق و ترک ایران شد.

دوره کوتاه، اما پرتلاطم رابطه شاه و کندی، نمایانگر چالش‌های بنیادین در سیاست خارجی آمریکا و همچنین پیچیدگی‌های جامعه و سیاست در ایران بود. تلاش کندی برای یافتن راه میانه بین حمایت از متحدان استراتژیک و ترویج دموکراسی، با مرگ زودهنگام وی پایان یافت و شاه پس از این رخداد از زیر بار فشار دولت کندی رها شد و برنامه‌های اصلاحی را به سبک خود ادامه داد: اصلاحاتی مبتنی بر توسعه اقتصادی و فاقد هیچگونه توسعه سیاسی.