رویداد۲۴| سخنان تازه علیرضا زاکانی، شهردار تهران، درباره تعهد شهرداری برای «ارزانسازی ۴۰ درصدی کالاهای اساسی» بار دیگر شائبهای قدیمی را زنده کرده است؛ اینکه شهردار پایتخت هنوز از فضای رقابت انتخاباتی بیرون نیامده و در رفتار و گفتارش، همچنان خود را رقیب مسعود پزشکیان، رئیسجمهور فعلی کشور میبیند.
زاکانی گفته است اگر دولت معیشت تهران را به شهرداری بسپارد، میتواند کالاهای اساسی را ۴۰ درصد ارزانتر کند؛ همان وعدهای که از زمان ریاستجمهوری سید ابراهیم رئیسی مطرح کرده بود و حالا بار دیگر در دولت جدید آن را تکرار کرده است.
سوالی که باید از ایشان پرسید، اما این است که وقتی هنوز در شهرداری تهران از پس حل مشکلات ابتدایی شهر تهران برنیامده، چگونه میخواهد نسخه اقتصادی برای دولت بپیچد؟
در سه سال گذشته، تهران شاهد پروژههای نیمهتمام متعددی بوده است؛ از تعلل در تکمیل خطوط مترو و اتوبوسهای برقی گرفته تا بینظمی در طرح تفکیک پسماند و گسترش دستفروشی در پیادهروها. وعده «تهران هوشمند» که زاکانی از آن بهعنوان یکی از محورهای تحول یاد میکرد، به چند سامانه ناکارآمد و اپلیکیشن محدود شده است.
افزایش بهای خدمات شهری، رکود در پروژههای مسکن مشارکتی شهرداری و توقف طرح نوسازی ناوگان حملونقل عمومی نیز از دیگر مواردی است که انتقاد شهروندان را در پی داشته است.
گلایه و شکایتهای مردم جنگزده از شهرداری که هنوز درگیر گرفتن پول خسارت و بازسازی منازل خود هستند هم که نیازی به تکرار ندارد.
در همین شرایط، زاکانی به جای ارائه گزارش شفاف از عملکرد سهسالهاش، بار دیگر وارد میدان رقابت با دولت شده و مدعی است میتواند بهتر از وزارت جهاد کشاورزی، قیمت کالاهای اساسی را کنترل کند.
بیش از یک سال است که پزشکیان رئیس جمهور شده، اما زاکانی انگار در آن روزی که میگفت «من تا آخر میمانم و اجازه نمیدهم شما رئیسجمهور شوید» مانده است! آقای شهردار به جای پذیرش نقش اجراییاش در شهرداری، همچنان با ادبیات رقیب سیاسی سخن میگوید؛ گویی هنوز در ستاد انتخاباتی است نه در خیابان بهشت.
شهروندان، اما انتظار دیگری دارند؛ آنها از شهردار میخواهند پیش از وعده دادن درباره معیشت مردم، درباره وضعیت نابسامان ترافیک، آلودگی هوا، پروژههای متوقفشده و بدهی انباشته شهرداری پاسخ بدهد.
ادعای «کاهش ۴۰ درصدی قیمت کالاها» نه در صلاحیت قانونی شهرداری است و نه با ابزارهای فعلی این نهاد قابل اجراست. شهرداری تهران خود در مدیریت بازار میادین میوه و ترهبار با چالشهای جدی در تأمین کالا و نظارت مواجه است و گزارشهای متعددی از تفاوت قیمت در میادین و مغازههای محلی منتشر شده است.
به بیان دیگر، وقتی شهرداری در تأمین پاکیزگی و نظم شهری دچار مشکل است، طرح ادعاهای کلان اقتصادی بیشتر به مانور سیاسی شبیه است تا برنامه عملیاتی.
شهردار تهران اگر بهجای رقابت با رئیسجمهور، به اداره شهر و پاسخگویی درباره عملکرد خود بپردازد، شاید بتواند اعتماد ازدسترفته مردم پایتخت را تا حدودی بازگرداند. پایتخت به مدیری نیاز دارد که بهجای وعدههای پرطمطراق، در میدان عمل بماند؛ نه در میدان رقابت.