رویداد۲۴| روزنامه خراسان در گزارشی با عنوان «نگونبخت، از ربع پهلوی تا ماچادو» با مرور تجربههای تاریخی، به این پرسش میپردازد که چرا اعتماد به آمریکا، حتی برای نزدیکترین متحدانش، بارها به تحقیر و رهاشدگی انجامیده است.
در ابتدای این گزارش، با اشاره به تحولات اخیر ونزوئلا آمده است: «حمله نیمهشب آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیسجمهور قانونی این کشور، برای بخشی از افکار عمومی… میتواند شوکآور به نظر برسد. اما این رویداد، ادامه یک سنت دیرپا در سیاست خارجی آمریکاست.»
نویسنده تأکید میکند آنچه در این رخداد متفاوت به نظر میرسد، نه ماهیت سیاست آمریکا، بلکه عریان شدن آن است: «آنچه اینبار تفاوت دارد، ماهیت توحش آمریکایی نیست، بلکه صراحت و بیپروایی آن است… پرده از چهره واقعی نظمی برمیدارد که سالها پشت بزکهای حقوق بشری پنهان شده بود.»
به نوشته خراسان، دموکراتها و جمهوریخواهان اگرچه در ظاهر اختلاف دارند، اما در عمل، رویکردی مشترک در مداخلات خارجی داشتهاند؛ رویکردی که «مداخله نظامی را حمایت از آزادی، تحریم اقتصادی را فشار هوشمند و کودتا را انتقال دموکراتیک قدرت» معرفی میکند.
در بخش مهمی از گزارش، واکنش برخی جریانهای مخالف جمهوری اسلامی مورد توجه قرار گرفته و آمده است: «شگفتی اصلی نه در رفتار واشنگتن، بلکه در واکنش بخشی از اپوزیسیون ایرانی نهفته است؛ کسانی که با تابلوی سلطنتطلبی… صریحاً از آمریکا میخواهند مدل ونزوئلا را در ایران اجرا کند.»
خراسان سپس با رجوع به تاریخ معاصر ایران، نخستین نمونه را به شهریور ۱۳۲۰ نسبت میدهد؛ زمانی که رضاشاه پهلوی با فشار متفقین از قدرت کنار گذاشته شد. به نوشته گزارش، خاندان پهلوی در آن مقطع «نه بهعنوان متحد، بلکه بهمثابه باری مزاحم» از کشور خارج شدند؛ تجربهای که بهروشنی نشان میدهد «تکیه بر قدرتهای بیرونی، تضمینکننده امنیت یا کرامت سیاسی نیست.»
نمونه دوم، به فرار محمدرضا پهلوی پس از انقلاب بازمیگردد؛ روایتی که فرح دیبا در خاطراتش نقل کرده و از برخورد سرد و تحقیرآمیز آمریکا پرده برمیدارد. خراسان تأکید میکند: «فارغ از هر داوری درباره ماهیت رژیم پهلوی، این سطح از تحقیر یک ایرانی، خود گواه روشنی است بر بهای سنگین اعتماد به وعدههای آمریکا.»
در سومین نمونه، گزارش به اپوزیسیون ونزوئلا و سرنوشت ماچادو میپردازد؛ چهرهای که پس از ربوده شدن مادورو، انتظار حمایت قاطع واشنگتن را داشت، اما با این پاسخ ترامپ مواجه شد: «او حمایت و احترام لازم را در ونزوئلا ندارد.»
به نوشته خراسان، این جمله «عصاره نگاه آمریکا به نیروهای نیابتی» است؛ نیروهایی که تا زمانی مفیدند که منافع واشنگتن را تأمین کنند.
در جمعبندی گزارش تأکید شده است: «آمریکا نه ناجی دموکراسی است و نه ضامن کرامت متحدانش.»
و ونزوئلا، بیش از آنکه پروندهای دوردست باشد، «آینهای است که میتواند بسیاری از توهمهای خطرناک را پیش از آنکه به فاجعه بدل شوند، در هم بشکند.»
با زندانی شدن مادورو دنیا جای بهتری برای زیستن مردم شده است مخصوصا خود ونزوئلایی ها