رویداد۲۴| خبر رسمی در کار نیست، اما بر اساس گزارش اکسیوس، دور دوم مذاکرات میان ایران و آمریکا احتمالا سه شنبه آینده در ژنو برگزار خواهد شد. این نشست که ادامه گفتوگوهای پیشین در مسقط است، نه تنها آزمونی برای پرونده هستهای، بلکه محک راهبردهای دو کشور در برابر فشارهای منطقهای و بینالمللی به شمار میرود.
ریاست هیأت ایرانی در این دور از مذاکرات بر عهده عباس عراقچی خواهد بود و وزیر خارجه عمان بار دیگر نقش میانجی را ایفا میکند، نقشی که مسقط پیشتر نیز در گفتوگوهای تهران و واشنگتن بر عهده داشت. هیأت آمریکایی نیز شامل نمایندگان ویژه کاخ سفید، استیو ویتکاف و جرد کوشنر خواهد بود.
با وجود فضای رسمی و ظاهراً آرام، ژنو محلی برای تقابل و نمایش قدرت میان دو کشور است. رسانههای بینالمللی گزارش میدهند که واشنگتن همزمان تلاش میکند اراده دیپلماتیک خود را نشان دهد و از سوی دیگر، ایران را به محدود کردن برنامه هستهای و هماهنگی با متحدان منطقهای خود تحت فشار قرار دهد. اظهارات اخیر رئیسجمهور آمریکا نشان میدهد که توقف تمامی فعالیتهای غنیسازی اورانیوم شرط ضروری واشنگتن برای ادامه مذاکرات است و هشدار داده شده که در صورت عدم توافق، پیامدهای سختی در انتظار ایران خواهد بود. در کنار این تهدیدات لفظی، افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه، نشاندهنده تردید واشنگتن نسبت به موفقیت مذاکرات است.
از سوی تهران، موضع رسمی همزمان شامل دو لایه است. در سطح اعلام آمادگی، ایران گفته که برای ادامه گفتوگوها آماده است و دور اول گفتوگوها در مسقط زمینه درک متقابل از ضرورت ادامه مذاکرات را فراهم کرده است. با این حال، خطوط قرمز ایران کاملاً روشن است؛ غنیسازی اورانیوم حق ملی باقی میماند، برنامه موشکی به هیچ وجه وارد مذاکرات نمیشود و تهران هرگونه گفتوگو تحت فشار یا تهدید را رد میکند. این مواضع نشان میدهد ایران میکوشد ضمن حفظ امکان دیپلماسی، از امتیازدهی در حوزههای حیاتی امنیت ملی خود پرهیز کند.
تحلیل رسانههای منطقهای و بینالمللی حاکی است که مذاکرات ژنو بیش از آنکه صرفاً یک گفتوگوی هستهای باشد، نماد رقابت راهبردی میان دو کشور است. آمریکا با نشان دادن اراده دیپلماتیک، به دنبال کاهش فشارهای داخلی و بینالمللی است، در حالی که ایران تلاش دارد خطوط قرمز خود را حفظ کند و به دام فشارهای خارجی نیفتد. کارشناسان بینالمللی معتقدند این مذاکرات میتواند زمینهای برای اعتمادسازی و تعامل راهبردی باشد یا گسلهای عمیقتر در روابط دو کشور را آشکار کند، چرا که هیچ یک از طرفین عقبنشینی آشکاری از مواضع خود نشان ندادهاند.
ژنو نه تنها میز مذاکره، بلکه آینهای است که باورهای سیاسی و استراتژیک هر دو طرف را در این لحظه حساس تاریخی به چالش میکشد. نتیجه این دور از مذاکرات میتواند سرآغاز فصل تازهای از تعاملات دیپلماتیک سختگیرانه باشد یا نشاندهنده عمق اختلافات و فشارهای منطقهای و بینالمللی که هر دو کشور با آن روبهرو هستند.