رویداد۲۴| این روزها ماجرای مونیخ خیلی محل بحث و شوخی در فضای مجازی بود و هنوز هم هست.
روزنامه جوان نوشت: از اینکه خودشان صریحاً اعلام کردند برای دعوت از سیاهی لشکر دهها اتوبوس فرستاده شد، به آنهایی که پول سفر نداشتند هزینه سفر داده شد، از آنها خواسته شد هر کس تا حد توان دوستان غیرایرانی خودشان را هم به این تجمع بیاورند، از شادی و پایکوبی و بزن و بکوب در مسیر در حالی که ادعا میکردند عزادارند و به همین دلیل مغازههای ایران را به دلیل ادامه روند خرید و فروش محکوم و تهدید میکردند، از اینکه به رغم همه این تمهیدات و تهدیدات، یک هشتم فضای سخنرانی رضا پهلوی را هم نتوانستند پر کنند و مجبور شدند از تصاویر و فیلمهای با نمای کلوزآپ استفاده کنند و فیلمها و تصاویر از بالای خبرگزاریها به شدیدترین وجهی موجب آبروریزی آنها شد، از پاسخ لیندسی گراهام سناتور ارشد جمهوریخواه به کریستین امانپور که آیا حاضر است حمایت خود را از رضا پهلوی اعلام کند و «نه»ی غیرمنتظره او که سلطنتطلبان را بشدت خشمگین کرد، از قرار گرفتن رضا پهلوی پشت حصار شیشه ضدگلوله در جمع هوادارانش و...
از بسیاری حاشیههای ریز و درشت دیگر فیلم و توییت و ریلز و پستهای شبکههای مجازی فراوانی وجود دارد. اما دو چیز از این ماجراها خیلی سخت و آزاردهنده است. یکی اینکه عدهای از آنها پرچم کشورشان را با پرچم امریکا و به خصوص اسرائیلی گره زدهاند که از ابتدای امسال تا همین چهل روز پیش صریحاً کارش کشتن مردم و زنان و کودکان بوده است و این بار حتی نه در لفافه که با صراحت اعلام کرده است که باید تلاش کنیم بیش از این به مردم ایران و حتی روستاییانی که به جمهوری اسلامی وفادارند فشار بیشتر اقتصادی و معیشتی بیاوریم تا دست از حمایت از نظامشان بردارند؛ امریکا و اسرائیلی که این سالها و ماهها به خصوص در غزه و فلسطین نشان دادند دست همه جانیان و آدمکشان و کودککشان تاریخ را از پشت بستهاند و به هیچ قانون بینالمللی و اخلاقی و انسانی متعهد نیستند وحتی حاضرند برای نفت و انرژی خود رئیسجمهور قانونی یک کشور را بدزدند و به کشور خودشان ببرند و زندانی کنند.
بله، میشود از جمهوری اسلامی به هر دلیل ناراحت و حتی متنفر بود، اما وجدان انسانی و حداقلی خود را هم حفظ کرد، کما اینکه بسیاری از بازماندگان رژیم شاهنشاهی و دربار و حتی نزدیکان سابق رضا پهلوی این روزها و هفتهها مصاحبه کردند و پیام دادند و از کسانی که دشمن خونخوار و تجزیهطلب ایران را برای کشتن مردم میهنشان فرا میخوانند ابراز انزجار و تنفر کردند.
موضوع دوم ادبیات سراسر وحشیانه، فحاشانه و هتاکانه و رکیک اکثر قریب به اتفاق هواداران نوۀ دیکتاتور تبعیدی است که چه در خیابانهای اروپا و میدان خالی مونیخ و چه در فضای مجازی است که در پاسخ به هر پیام و کامنت و نظری به کار میبرند که کوچکترین تنافری با خودشان داشته باشد، حتی اگر از دیگر گروههای ضدانقلاب، اما غیرسلطنتطلب باشند.
فیلمی که منتشر شد که در آن خانمی که اتفاقاً در مونیخ حاضر شده بود، اما به مردکی که پرچم اسرائیل را دست گرفته بود، گلایه مؤدبانهای با «قربانت بشوم» و «عزیزم» میگفت و مردک هتاک با بیشرمی به او فحش میداد و میگفت: در کل دنیا تنها کشوری – کشوری؟! - که از ما حمایت میکنه اسرائیل است. آن خانم میگفت: این کارها را میکنی که میگویند موساد پشت سر ماست؛ و مردک فحاش میگفت:. اصلاً من خودِ موسادم؛ من خودِ اسرائیلم!
این رفتار شنیع البته به صورت کاملاً سازماندهی شده و تشکیلاتی در فضای مجازی هم وجود دارد و پای هر توییت و پیام و پستی که ذرهای با تمایلات آنها همخوانی نداشته باشد حتی اگر از ضدانقلاب باشد، با رکیکترین و ناموسیترین فحاشیها مقابله میکنند تا او را از میدان بهدر کنند.