یادداشت تامل برانگیز باری روزن : ایران نمی شکند، این را ۴۴۴ روز در ایران تجربه کردم 

رویداد۲۴| باری روزن دیپلمات امریکایی است که در جریان گروگانگیری سفارت امریکا در تهران سال ۵۸  در‌ایران حضور داشت او در توییتر  خود نوشته :
‏«سی و چند ساله بودم که دانشجویان ایرانی مرا کشان‌کشان به اتاقی بردند و گفتند که هیچ‌جا نخواهی رفت. 

‏چهارصد و چهل و چهار روز بعد، از آنجا بیرون آمدم. دهه‌های پس از آن را صرف این کردم که بفهمم چه اتفاقی افتاد — و چه اتفاقی مدام دارد می‌افتد — میان کشورهای ما.

‏پس با من طوری درباره ایران حرف نزنید که انگار یک مفهوم انتزاعی است.

‏ من درون آن رویارویی زندگی کردم. لمسش کردم.به همین دلیل است که هنوز آماده نیستم این آتش‌بس را نادیده بگیرم، هرچند همه‌چیزش آزاردهنده است.

‏مذاکرات در پاکستان ممکن است به هیچ نتیجه‌ای نرسد. گفتگوها ممکن است پیش از شروع، از هم بپاشد.

‏ من شکست دیپلماسی آمریکا با ایران را بیش از آنچه بتوانم بشمارم دیده‌ام، و معمولاً هم به همان دلایل همیشگی: غرور بیش از حد، صبرِ خیلی کم، و اسرائیلی که در گوشه اتاق کبریت به دست ایستاده است.

‏اما این چیزی است که با تمام وجودم می‌دانم: جنگی دیگر ایران را در هم نخواهد شکست. ما همین حالا امتحان کردیم؛ جواب نداد. ایران نمی‌شکند — جذب می‌کند، تطبیق می‌یابد و منتظر می‌ماند. من آن سرسختی را از نزدیک به مدت ۴۴۴ روز تماشا کردم.

‏آنچه بیش از همه مرا آزار می‌دهد این نیست که ایران در این لحظه در حال پیروزی است — بلکه این است که ما پیروزی را به آن‌ها تقدیم کردیم. 

‏چارچوبِ تهران است که این مذاکرات را پیش می‌برد. ایران هنوز کنترل تنگه هرمز را در دست دارد؛ هنوز باج (تعرفه) می‌گیرد.

‏ ترامپ به پیشنهاد آن‌ها نگاه کرد و آن را «عملی» خواند. هرگز فکر نمی‌کردم چنین روزی را ببینم، اما حالا اینجاییم.
‏ایران همه‌چیز را روی میز می‌خواهد — تحریم‌ها، حق غنی‌سازی، خروج نیروهای آمریکایی، و توافقی که شامل وقایع لبنان و غزه هم بشود.

‏ بلعیدن این لقمه سخت است.

‏ و اسرائیل، که به این گفتگو دعوت نشده، از همین حالا به وضوح اعلام کرده که هیچ قصدی ندارد خود را با آن محدود کند.

‏این همان بخشی است که بیش از همه مرا نگران می‌کند. 

‏چون اگر اسرائیل به بمباران ادامه دهد و واشینگتن نتواند یا نخواهد جلوی آن را بگیرد، هیچ‌کدام از این‌ها دوام نخواهد آورد.

‏با این حال — و این را به عنوان کسی می‌گویم که هر دلیلی برای بی‌اعتمادی به تهران دارد — فکر نمی‌کنم به یک جنگ تمام‌عیار بازگردیم. 

‏نه به این دلیل که کسی ناگهان عاقل شده باشد، بلکه چون محاسبات (ریاضیات) جور در نمی‌آید. 

‏دور دوم هم به همان شکل تمام می‌شود. ایران همچنان کنترل تنگه را در دست دارد. اقتصاد جهانی هنوز هم وقتی تهران قدرت‌نمایی می‌کند، به خود می‌لرزد.

‏آنچه به سویش می‌رویم صلح نیست.

‏ چیزی کوچک‌تر و متزلزل‌تر است — دو کشور که در سکوت توافق می‌کنند امروز یکدیگر را نابود نکنند، بدون هیچ کاغذی و بدون هیچ تضمینی.

‏من می‌دانم زنده ماندن با تکیه بر چیزی به این ظرافت (شکنندگی) چگونه است. برای ۴۴۴ روز، این تنها چیزی بود که داشتم.»