رویداد۲۴| مرور بیست سال اخیر نشان میدهد که واشنگتن همواره از مذاکره به عنوان ابزاری برای مهار قدرت ایران استفاده کرده است. اما اکنون ورق برگشته است.
روزنامه کیهان نوشت: تیم مذاکرهکننده ایران امروز با این پیشفرض پشت میز نشسته است که امضای طرف آمریکایی فاقد ارزش حقوقی است و تنها «تضمینهای عینی» اعتبار دارند.
تفاوت بنیادین اینجاست که در سالهای گذشته، ایران بهدنبال «اعتمادسازی» بود، اما امروز ایران بهدنبال «تحمیل واقعیت» است. وقتی معاون وزیر خارجه صراحتاً از واژه «مطالبه» به جای «مذاکره» استفاده میکند، در واقع در حال تغییر ادبیات حقوقی بینالملل است. در نظام بینالملل، حق دادنی نیست، بلکه گرفتنی است و قدرت، تنها زبانی است که هژمونی در حال افول آمریکا آن را میفهمد.
ایران با دستی پُر در اسلامآباد حضور یافت؛ چون میداند اگر دیپلماسی به هر دلیلی توسط دشمن به بنبست برسد، «میدان» گزینههای ویژهای برای رویارویی با دشمن دارد. اینبار، بازی در زمین ایران و با قواعدی است که در تهران نوشته شده است. ما بهدنبال جنگ نیستیم، اما در هنرِ «تحمیل اراده»، به درجهای از استادی رسیدهایم که دشمن را وادار به عقبنشینی میکند.
امروز در اسلامآباد، اتمسفر گفتوگوها بویی از گذشته ندارد. اگر روزگاری مذاکرات حول محور «تعداد سانتریفیوژها» یا «میزان غنیسازی» میچرخید، امروز ایران با منطق «قدرت سخت» و «ژئوپلیتیک انرژی» وارد میدان شده است. اینبار، نه سخن صرفاً درخصوص رفع تحریمها، بلکه سخن از مدیریت شاهرگ حیاتی جهان است. تسلط عملیاتی بر گلوگاههای دریایی، وزنه سنگینی است که کفه ترازو را به نفع تهران جابهجا کرده است.
اگر طرف مقابل بخواهد بار دیگر با تاکتیکهای فرسایشی یا بازیهای دوگانه، مسیر گفتوگو را منحرف کند، باید بداند که اینبار ماجرا با گذشته تفاوت دارد.
مذاکرات اسلامآباد آزمونی برای آمریکا است تا انتخاب کند که آیا میخواهد با ابرقدرت جدید جهانی تعامل کند یا همچنان در توهم دوران گذشته باقی بماند. ایران با دستی پُر و ارادهای پولادین در میدان است؛ اگر دیپلماسی شکست بخورد، این ایران نخواهد بود که بازنده میدان است، چرا که کلید امنیت انرژی جهان در دستان تهران است و اینبار، بازی در زمین ایران و با قواعد ایرانی اداره میشود.
در مجموع، آنچه در اسلامآباد در حال وقوع است، چیزی فراتر از یک توافق یا عدم توافق است؛ این، اعلام رسمی پایان دوران تکقطبی است. آمریکایی که روزگاری با یک تشر، دولتها را تغییر میداد، امروز پشت درهای بسته در حال چانهزنی برای جلب رضایت ایران است.
ایرانِ امروز، ابرقدرتی است که نه همانند دولتهای آمریکایی و اروپایی بر پایه جنایت و غارت دیگر جوامع، بلکه بر پایه مقاومت، علم و ایمان بنا شده است. ما بهدنبال جنگ نیستیم و هیچگاه شروعکننده آن نبودهایم، اما در هنرِ تحمیل اراده به دشمن، به مرزهای جدیدی از استادی رسیدهایم. اگر واشنگتن از این آزمون سربلند بیرون نیاید و بخواهد باز هم به مسیر تهدید بازگردد، باید بداند که «میدان» حرف آخر را خواهد زد؛ میدانی که قواعد آن را سرداران رشید و دلاورمردان نیروهای مسلح ایران تعریف کردهاند.