رویداد۲۴| در حالی که همبستگی اجتماعی در شرایط جنگی بهعنوان یک سرمایه حیاتی برای کشور مطرح میشود، عمادالدین باقی در گفتوگویی با خبرگزاری خبرآنلاین، نسبت به نشانههای نگرانکنندهای هشدار داده که میتواند این انسجام را در آینده با چالشهای جدی مواجه کند.
او با اشاره به برخی رفتارها در فضای عمومی میگوید: «متاسفانه حرکتهایی انجام میشود که نشانههای نامطلوب و نگران کنندهای است؛ مانند رفتارهای کاملا شیعه گرایانه در مناطقی که اکثریتش اهل سنت هستند...»
باقی همچنین به برخی شعارهای تند در تجمعات اشاره کرده و آن را در تضاد با هدف این اجتماعات میداند: «شعارهای سخیف علیه روحانی رییس جمهور اسبق و دکتر ظریف و عراقچی وزاری خارجه پیشین و کنونی همین نظام... در تجمعات خیابانی است که قرار بود نماد همسبتگی در حمایت از رزمندگان در میدان جنگ باشد.»
او ریشه اصلی تضعیف انسجام اجتماعی را در نگاه تصمیمگیران میداند و تصریح میکند: «بزرگترین عامل تخریب همبستگی اجتماعی، درک نادرست سیاستمداران رانتی و استصوابی درباره همبستگی و عدم فهم نسبی و مشروط بودن همراهیها و حمایتها است.»
باقی با انتقاد از نگاه «مصادرهای» به رفتار مردم میافزاید: «آنها نگاه مصادرهای دارند و بدون فهم دینامیک از رفتار مردم، آن را به معنای تایید گذشته و اکنون خود میدانند.»
وی با ترسیم چشمانداز پساجنگ، نسبت به بازگشت شکافهای انباشته هشدار داده و میگوید: «برای من مثل روز روشن است که با پایان جنگ، ما وارد دورهای از تنشهای سخت داخلی خواهیم شد.»
به گفته او، علت این وضعیت روشن است: «مسائل و شکافهای پیش از جنگ رفع نشدهاند و فقط بخاطر مسئلهای بزرگتر... از فوریت افتاده و به مرور پس از عادی شدن شرایط باز میگردند.»
این تحلیلگر با اشاره به وضعیت اقتصادی، یکی از مهمترین عوامل تهدیدکننده همبستگی را تشدید نارضایتیهای معیشتی میداند و تصریح میکند:
«نارضایتیهای منجر به وقایع خونین دیماه نه تنها به قوت خود باقی است بلکه به دلیل ابرتورم ناشی از جنگ، بدتر هم شده و خواهد شد.»
او همچنین نسبت به تعویق حل مسائل با توجیه شرایط جنگی انتقاد کرده و میپرسد: «آنان که تمایل دارند به جای حل مسئله، با توسل به شرایط جنگی و اضطراری این مسائل را به تعویق بیندازند... تا کی میخواهند و میتوانند این کار را ادامه بدهند؟»
باقی با اشاره به رفتار جامعه در مواجهه با جنگ، بر تفکیک میان اعتراض داخلی و مقابله با تهدید خارجی تأکید کرده و میگوید: «نارضایتی از حکومت نمیتواند دلیل وطن فروشی و در خدمت دشمن قرار گرفتن و حمایت از تجاوز آنها باشد.»
او معتقد است مردم این تمایز را بهخوبی درک کردهاند، اما نشانههایی وجود دارد که برخی مسئولان این پویایی را نادیده میگیرند.
باقی در بخش پایانی با تأکید بر ضرورت تغییر رویکردها، هشدار میدهد: «اگر حکومت، متوجه این واقعیت باشد باید از همین حالا با اقداماتی نشان دهد کشتیبان را سیاستی دگر آمده...»
او در نهایت تصریح میکند: «مصادره آن به سود یک اقلیت، پیامدهای زیادی علیه همبستگی اجتماعی خواهد داشت.»