نشریه آتلانتیک میگوید به نظر میرسد ترامپ امیدوار است بدون اینکه آمریکاییها متوجه بزرگی شکست در جنگ با ایران شوند، از میدان عقب نشینی کند.
صداوسیما روزگاری با سریالهایی مثل «سربداران»، «سلطان و شبان»، «امام علی(ع)» و «روزگار قریب» خیابانها را خلوت میکرد؛ امروز اما بسیاری از مردم حتی نمیدانند چه سریالی از تلویزیون پخش میشود. این سقوط ناگهانی نبود؛ نتیجه سه دوره مدیریتی متفاوت است: از دوران تثبیت محمد هاشمی و محافظهکاری عملگرای علی لاریجانی تا دوره پیمان جبلی که صداوسیما را به رسانهای ایدئولوژیک و محدود به یک جریان سیاسی تبدیل کرد.
یکی از مدیران باسابقه وزارت ورزش میگوید: حضور در جام جهانی به دلایل فنی و سیاسی به مصلحت نیست و پیش بینی کرده که اصلا تصمیمی برای اعزام تیم ملی به آمریکا وجود ندارد و استراتژی این است که هزینه نرفتن را به گردن فیفا بیاندازند.
پخش آموزش کار با سلاح از تلویزیون، آن هم در کشوری که ارتش، سپاه، نیروهای امنیتی، بسیج و میلیونها مرد آموزشدیده خدمت سربازی دارد، بیش از آنکه نشانه «اقتدار» باشد، این پرسش نگرانکننده را ایجاد میکند که دقیقاً مخاطب این آموزشها چه کسانی هستند و قرار است برای چه وضعیتی آماده شوند؟
جیانگ زمین شاید امروز زیر سایه شی جینپینگ فراموش شده باشد، اما بسیاری معتقدند چینِ تهاجمی، ثروتمند و امنیتیِ امروز، بیش از هر چیز میراث مردی است که با لبخند، آواز الویس پریسلی و مشت آهنین حکومت میکرد.
افزایش شدید هزینه ساخت، رشد قیمت مصالح و ناکارآمدی وامهای بانکی، بازار مسکن را به نقطهای رسانده که حتی کارشناسان این حوزه نیز از «دفن شدن رویای خانهدار شدن» سخن میگویند. بیتالله ستاریان، کارشناس مسکن، با اشاره به رسیدن هزینه ساخت به متری ۶۰ میلیون تومان هشدار میدهد که در صورت رونق اقتصادی، قیمت مسکن با جهشی تازه روبهرو خواهد شد.
امارات متحده عربی شاید عجیبترین دولت خاورمیانه باشد: کشوری که از دل چند شیخنشین کوچک و پراکنده برخاست، اما امروز میکوشد با پول، بندر، فناوری و ارتش، بسیار بزرگتر از جغرافیای خود عمل کند.
روزگاری جشنواره کن مهمترین ویترین جهانی سینمای ایران بود؛ جایی که عباس کیارستمی نخل طلا گرفت و سینمای ایران به یکی از مهمترین جریانهای هنری جهان تبدیل شد. اما امروز معادله تغییر کرده است.
ترامپ منتظر جواب تهران برای توافق یک صفحه ای است. هنوز سرنوشت جنگ روشن نیست اما تا این لحظه، این درگیری یک افتضاح برای سیاست های تهاجمی آمریکا در جهان بوده است.
آنچه این روزها در «خیابان» میگذرد، دیگر یک اختلاف سیاسی معمول نیست. اقلیتی تندرو در حال تصاحب خیابانی هستند که قرار بود صدای مردم باشد.
یوسف پزشکیان با یک «دلنوشته» دوباره خبرساز شد؛ متنی که در ظاهر توصیهای برای مواجهه با نااطمینانی است، اما در عمل از سوی افکار عمومی بهعنوان سیگنالی نگرانکننده از درون حاکمیت تعبیر میشود.
این یادداشت روایتی از یک افول تدریجی در سینمای ایران است.
در این جستار تاملی میکنیم به بندگی و صغارت خودخواستهی شهروندان برخی از جوامع و از خود میپرسیم: چرا برخی از جوامع، استبداد را بر آزادی ترجیح میدهند؟!
کول توماس آلن، مظنون تیراندازی در مراسم سخنرانی ترامپ ظاهرا یک مهندس مکانیک، متخصص علوم کامپیوتر، توسعهدهنده بازیهای کامپیوتری و معلم پارهوقت در لسآنجلس است.
در ظاهر، بحث بر سر چند نمودار و عدد است؛ روزهای نگهداری موجودی، انبارهای پر یا خالی، و ظرفیت دوام صنایع. اما در لایه زیرین، این یک جدال ساده اقتصادی نیست؛ روایتی است که میتواند جهت جنگ را تعیین کند.
کالبدشکافی جریان «نه به آتشبس» در ایران و بررسی سابقه و ایدئولوژی بازیگران، انگیزهها و دکترینها یک پیام روشن را مخابره میکند؛ بلوک سعیدجلیلی در حال یارگیری جدید برای مقابله با هر نوع و سطح از توافق بین ایران و آمریکا است در حالی که خودش مشخصا رویکردی دوگانه در پیش گرفته است
به نظر میرسد دیگر لازم نیست منتظر پایان آتش بس دو هفتهای باشیم. جنگ از ساعت ۱۷:۳۰ دوشنبه ۲۴ فروردین (به وقت تهران) از سر گرفته خواهد شد؛ اما نه آنطور که انتظارش را داشتیم.
موج تازه تعدیل در رسانهها، بار دیگر بحران عمیق و ساختاری این حوزه را آشکار کرده؛ بحرانی که با جنگ اخیر تشدید شده و معیشت و امنیت شغلی خبرنگاران را بیش از پیش به خطر انداخته است.
سید حسین موسویان در یادداشتی در میدل ایست آی فاکتورهای موفقیت مذاکرات ایران و آمریکا را برشمرده و گفته این فرصتی کم نظیر برای پایان خصومت ۵ دههای میان ایران و آمریکاست.