رویداد ۲۴| وقتی در ماههای اخیر جایزه صلح نوبل به ماچادو، چهره رسمی اپوزوسیون دولت مادورو داده شد شاید بسیاری از تحلیل گران و ناظران انتظار داشتند بعد از سرنگونی مادورو که توسط آمریکا دزدیده و به این کشور برده شد، آمریکا به ماچادو برای حکمرانی بر ونزوئلا قدرت بدهد.
پس از عملیات آمریکا علیه کاراکاس و دستگیری و انتقال مادورو و همسرش، ترامپ در رسانه اجتماعی تروث سوشال خود را سرپرست دولت ونزوئلا اعلام کرد. در آن زمان، تصویری که ترامپ در رسانه اجتماعی تروث سوشال منتشر کرد، برگرفته از تصویرش در وبسایت ویکیپدیا بود که نشان میداد او سرپرست دولت ونزوئلا و چهل و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده است.
بیشتر بخوانید:
حالا، اما انتشار یک خبر نشان میدهد که تغییر حکومتی در ونزوئلا رخ نداده است و ترامپ هیچ وقعی جز یک دیدار برای رهبر اپوزوسیون ونزوئلا قائل نیست.
شبکه سی ان ان گزارش داد که ماریا ماچادو رهبر مخالفان ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵ هفته جاری میلادی با دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا دیدار خواهد کرد.
طبق گزارش فارس، ماریا ماچادو پیش از این در مصاحبه با شبکه سی بی اس گفته بود که مردم این کشور جنبش مخالفان را بهعنوان گزینه اداره ونزوئلا انتخاب کردهاند. پیش از آن، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، نسبت به توانایی ماچادو برای در دست گرفتن قدرت ابراز تردید کرده و گفته بود: «او زن بسیار خوبی است، اما احترام لازم را در داخل کشور ندارد.
با اینحال بنا بر گزارش ایرنا، شبکه خبری فرانس ۲۴ گزارش داد که دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا گفت از دیدار با دلسی رودریگس رئیس جمهوری موقت ونزوئلا استقبال میکند. دیوان عالی قانون اساسی ونزوئلا پیش از این حکم داده بود که «دلسی رودریگس» معاون رئیسجمهوری، ریاست موقت ونزوئلا را بر عهده بگیرد.
پس از یک دهه حکمرانی پرتنش، نه فقط پایان یک حکومت بلکه آغاز مرحلهای تازه در رقابتهای ژئوپلیتیک آمریکای لاتین است. روابط نزدیک مادورو با ایران، تنشهای بیسابقه با آمریکا و فشار تحریمها، این کشور را وارد بحرانی بیسابقه کرد و تحلیلگران هشدار میدهند که پیامدهای این سقوط فراتر از مرزهای ونزوئلا خواهد بود.
رضا صارمی راد، کارشناس مسائل بین الملل در اینباره گفته است که «مدلی طراحی شده است که در آن ساختارها دچار فروپاشی نشوند، بلکه یک فرد هدف قرار گیرد و بر اساس آن، سایر اجزای ساختار وادار شوند همان اقدامات مورد نظر را انجام دهند. اگر آمریکاییها میخواستند در ونزوئلا حضور نظامی پیدا کنند، حداقل باید کمتر از ۱۰۰ هزار نیرو اعزام میکردند، سپس کاراکاس را اشغال و دولت را تغییر میدادند؛ اقدامی که قطعا هزینهبر و پر تلفات میبود. اما آنها مسیر دیگری را انتخاب کردند. ماجرا به این شکل پیش رفت که، بر اساس شنیدههایی که در برخی رسانهها مطرح شد، تماسهایی با وزیر دفاع، وزیر خارجه، معاون رئیسجمهور و احتمالاً وزیر کشور ونزوئلا برقرار شد و به آنها گفته شد اگر با آمریکا همراهی نکنند، همان اتفاقی که برای مادورو رخ داده، برای آنها نیز تکرار خواهد شد. در این چارچوب، ساختار حفظ شد و از آنها خواسته شد نقش دولت انتقالی را ایفا کنند»