رویداد۲۴ | عبدالحسین جلالیان یزدی، شاعر، حافظپژوه و داروساز، در سن کهولت درگذشت. وی که متخلص به «جلالی» بود، علاوه بر فعالیتهای ادبی، به مدت شش دهه در حوزه آزمایشگاههای تشخیص طبی در استان یزد فعال بود. جلالیان در عرصه شعر بیشتر به دلیل اشعار فکاهی به لهجه یزدی شناخته میشد و در حوزه پزشکی نیز از نخستین متخصصان آزمایشگاهی در استان یزد محسوب میشد.
عبدالحسین جلالیان متولد سال ۱۳۰۷ خورشیدی در شهر یزد بود. پدرش از معماران سنتی این شهر محسوب میشد. جلالیان تحصیلات مکتبی و دوره دبستان و دبیرستان را در یزد گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه تهران رفت. وی موفق به اخذ مدرک دکترای داروسازی و تخصص در امور آزمایشگاهی تشخیص طبی از دانشگاه تهران شد.
بیشتر بخوانید: محمدعلی بهمنی کیست؟| خداحافظی با شاعر شنیدنی
پس از پایان تحصیلات، به رغم پیشنهادهای کاری در تهران، تصمیم به بازگشت به یزد گرفت و در وزارت بهداری وقت مشغول به کار شد. دوران فعالیت دولتی او ۲۶ سال به طول انجامید. در این مدت، وی در تأسیس و راهاندازی آزمایشگاههای تشخیص طبی در شهرستانهای مختلف استان یزد نقش مؤثری ایفا کرد. همچنین گزارشها حاکی است که او برای نخستین بار در استان، آزمایشگاه مواد غذایی را راهاندازی کرد. پس از بازنشستگی از خدمات دولتی در سال ۱۳۵۶، جلالیان فعالیت خود را به صورت آزاد ادامه داد و تا واپسین دوران حیات، مسئولیت آزمایشگاه یکی از بیمارستانهای قدیمی یزد را بر عهده داشت. بر اساس برخی گزارشها، وی ساعات کاری خود را از صبح خیلی زود آغاز میکرد تا مراجعان از راه دور بتوانند در همان روز نتیجه آزمایش خود را دریافت کنند.
در کنار پزشکی، عبدالحسین جلالیان در عرصه ادبیات نیز فعال بود. شهرت ادبی او عمدتاً مرهون سرودن اشعار فکاهی به لهجه محلی یزدی است. دیوان شعر او با عنوان «پلههای سنگی» در چند جلد منتشر شده و گفته میشود جلدهای بعدی آن در دست انتشار بوده است. از دیگر آثار پژوهشی او میتوان به «شرح جلالی» اشاره کرد که حاصل پژوهشهای مفصل وی بر دیوان حافظ است و در چهار مجلد به چاپ رسیده است. وی همچنین کتابی با عنوان «نینواز اول» بر پایه تحقیقاتش درباره کلام شمس تبریزی منتشر کرد. «مثنوی بهروز و بهرام»، «ده ابرمرد بزرگ تاریخ ایران»، «در رکاب حافظ» و «گف مف» از آثار عبدالحسین جلالیان است. جلالیان در پایهگذاری انجمن ادبی حافظ در یزد نیز نقش داشت؛ انجمنی که برای سالها به صورت هفتگی تشکیل جلسه میداد و محفلی برای شعرا و ادبدوستان یزدی بود.
جلالیان در قالبهای مختلف شعری از جمله غزل، قصیده و رباعی آثاری از خود به جای گذاشته است. اما وجه ممیزه و مشخصه اصلی کار ادبی او طی سالیان متمادی، توجه به گویش یزدی و سرودن شعر به این لهجه محلی عنوان شده است. هدف او از این کار، حفظ و ترویج اصطلاحات، ضربالمثلها و لغات در حال فراموشی یزدی گزارش شده است. بسیاری از این اشعار در قالب طنز سروده شدهاند و به بیان بخشی از فرهنگ، آداب و رسوم یا شیوه زندگی مردم یزد میپردازند. خود او نیز گفته بود که قالب طنز را برای تأثیرگذاری بیشتر و ماندگاری در ذهن مخاطب برای این اشعار برگزیده است. این اشعار اغلب با مضامین محلی و در قالب داستانها یا رویدادهایی طراحی شدهاند که ضربالمثلی یزدی را روایت میکنند.
عبدالحسین جلالیان در سال ۱۳۳۲ با مهین تدین ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو فرزند، یک پسر و یک دختر، بود. پدرش از معماران یزدی بود و اجدادش از کدخدایان و ریشسفیدان روستای مهرجرد در نزدیکی میبد محسوب میشدند. وی تحصیلات ابتدایی خود را در مکتبخانههای قدیم و سپس مدارس جدید یزد به پایان برد.