سالها به هر دلیلی باب مذاکره را نگشوده بودیم و سرانجام باب برجام را گشودیم، و این در آن زمان در سلسلهمراتب تصمیمگیری بهعنوان یک ضرورت تلقی شد. هرچند آمریکا با تحریک صهیونیسم بینالمللی این باب را مسدود و فشار همهجانبه بر ایران را افزایش داد. به هر حال در شرایط مختلف کشور میتواند با انعطافهای لازم و خردمندی در صیانت ایران تلاش کند و تلاش افرادی که در چارچوب حکمرانی قرار دارند، برای مخدوشکردن تصمیمات اتخاذشده و قبولنکردن مسئولیت در برابر پیامدهای آن، بهعنوان یک نظر ساده تلقی نمیشود، بلکه بهعنوان یک تشتت در تصمیمگیریهای حکمرانی موجب ظهور لبخند بر چهره دشمنان میشود. هرچند نتیجه هرگونه تلاشی وابسته به تصمیمات دیگران نیز هست که میتواند از توفیق مذاکرات تا شکست آن را در بر گیرد. این را که 51 نفر از نمایندگان مجلس، با امضای نامهای خواستار قطع مذاکرات -بخوانید مذاکرات نیمبند- شدهاند، در همین چارچوب میتوان تعبیر کرد. فرق نمیکند که کدام دوره مجلس و کدام جناح چنین اقداماتی میکنند. مجلس محل قانونگذاری است و نه تحصن و نه آتشبازی و نه بیانیهدادن و طومار جمعکردن که هیچیک از آنها در میان وظایف مجلس مصرح در قانون اساسی جایی ندارد.
اینکه مذاکرات موفق خواهد بود یا ناموفق، در زندگی یک ملت در تاریخ درخورتوجه نیست، مهم آن است که درونتهی نباشد. اگر یک بطری پلاستیکی خالی را بفشاریم، بهراحتی فشرده میشود اما اگر درون آن سنگریزه یا حتی آب لطیف باشد، فشرده نخواهد شد.
فشار خارجی در صورت تهیبودن داخلی نتیجه میدهد و ما با قانونگذاری برای مقابله با تحریم و چشمپوشی از اجرای قوانین درون را به تهیشدن نزدیک کردهایم و آنگاه کاغذ آتش میزنیم، تحصن میکنیم و بیانیه میدهیم اما از سرنوشت تربیتی نسل آینده، از تزاید نقدینگی التهابآور، از تورم، از بیعدالتی، از تفاوت طبقاتی، از نوسازی کشور، از فاجعهبودن محیط زیست و از حسن ارتباط با دیگران غافل میمانیم. حداقل به جای ایجاد تشتت در داخل، تلاش برای همبستگی و حمایت از تصمیمات (هرچند نه به دلخواه) را آویزه گوش قرار دهیم و بدانیم تنها در سایه عدالت، نبود اسراف، زندگی بهینه و دوری از فساد میتوانیم به زندگی ادامه دهیم. چرا در سازوکار داخلی مقابله با تحریم را نادیده گرفتهایم و مانند مقلدان بیهویت به تقلید از جوامع اسرافکار رفتهایم؟