رویداد۲۴| حسین فلاحی: روزنامه انگلیسی فایننشال تایمز در گزارشی مدعی شد که ایران یک قرارداد تسلیحاتی محرمانه ۵۰۰ میلیون یورویی (۵۸۹ میلیون دلاری) با روسیه برای خرید هزاران سلاح پیشرفته دوشپرتاب امضا کرده است. در ادامه این مطلب به بررسی سلاح دوش پرتاب خواهیم کرد.
موشک دوش پرتاب (Shoulder-fired missile)، یک سیستم موشکی هدایتشونده قابل حمل است که برای هدفگیری و پرتاب توسط یک نفر یا خدمه کوچک از روی شانه اپراتور طراحی شده است. این سیستمها شامل سامانه پدافند هوایی همراه (MANPADS) برای هدفگیری هواپیماهای کم ارتفاع و همچنین موشکهای هدایتشونده ضد تانک (ATGM) برای اهداف زمینی هستند.
سامانه پدافند هوایی همراه معمولاً دارای هدایت مادون قرمز برای ردیابی علائم حرارتی موتورهای هواپیما هستند. برد مؤثر آنها تا ۵ مایل (۸ کیلومتر) و ارتفاع درگیری تا ۲.۵ مایل (۴ کیلومتر یا ۱۳۲۰۰ فوت) است که آنها را به سلاحهایی بسیار متحرک و پنهانکار تبدیل میکند.
توسعه سامانه پدافند هوایی همراه در دهه ۱۹۶۰ به دلیل نیاز به قابلیتهای ضدهوایی قابل حمل برای نیروهای پیاده نظام در ارتشهای شوری و آمریکا آغاز شد. در آن زمان ایالات متحده سیستم رِد آی (Redeye) و اتحاد جماهیر شوروی ۹K۳۲ Strela-۲ (نام ناتو SA-۷ Grail) را معرفی کردند. پس از آن سامانههای پدافند هوایی همراه به طور گسترده تولید شدهاند، به طوری که ذخایر جهانی آنها در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بین ۵۰۰۰۰۰ تا ۷۵۰۰۰۰ واحد تخمین زده میشود که در اختیار حداقل ۱۰۲ کشور است.
موشک دوشپرتاب به عنوان یک پرتابه قابل حمل توسط نفر، هدایتشونده یا غیر هدایتشونده تعریف میشود که از شانه اپراتور پرتاب میشود و برای استفاده توسط یک سرباز بدون نیاز به خدمه یا تجهیزات سنگین طراحی شده است. این سیستمها موجب تحرک پیاده نظام شده و با شامل پرتابگر و موشک معمولاً وزنی کمتر از ۲۵ کیلوگرم دارند که امکان حمل، هدفگیری و شلیک توسط یک نفر در زمینهای مختلف را امکانپذیر می سازند. این قابلیت حمل، امکان استقرار سریع و پنهان شدن نیروهی نظامی در طول عملیات را فراهم میکند.
بیشتر بخوانید: مشخصات ناوشکن یواساس پینکنی
ویژگیهای کلیدی موشکهای دوشپرتاب شامل ماهیت خودکششی آنها است که توسط موتورهای راکتی جمعوجور تغذیه میشوند و نیروی رانش را برای درگیریهای کوتاهبرد فراهم میکنند که عموماً بسته به نوع و نوع هدف، بردی بین ۵۰ تا ۵۰۰۰ متر را پوشش میدهند. موشکهای دوشپرتاب اساساً با سیستمهای بزرگتر خدمهمحور، مانند موشکهای هدایتشونده ضدتانک سهپایه که به عملیات تیمی و زمان آمادهسازی بیش از محدودیتهای حمل انفرادی نیاز دارند، متفاوت هستند. آنها همچنین با پرتابگرهای دستی غیر هدایتشونده مانند نارنجکهای راکتی (RPG) که موشکهای ساده و غیر خودکششی را شلیک میکنند و به هدفگیری مستقیم در خط دید بدون تصحیح در اواسط پرواز متکی هستند و دقت و اثربخشی برد را در برابر تهدیدات گریزان یا دوردست محدود میکنند، تفاوت دارند.
چرخه عملیاتی اساسی یک موشک دوشپرتاب شامل شناسایی هدف، پرتاب، پرواز و برخورد است. در مرحله شناسایی، اپراتور از سایتهای نوری یا مادون قرمز یکپارچه سیستم برای شناسایی، طبقهبندی و قفل کردن روی هدف استفاده میکند. پس از پرتاب، موشک به آرامی از یک لوله شانهای برای به حداقل رساندن خطر انفجار برگشتی پرتاب میشود و سپس از طریق یک موتور ثانویه شتاب میگیرد.
در طول پرواز، پرتابه مسیر خود را به صورت خودکار یا تحت هدایت حفظ میکند و مسافتها را بر اساس برد در عرض چند ثانیه تا چند دقیقه طی میکند. برخورد، چرخه را به پایان میرساند و کلاهک را برای انهدام یا سرکوب تحویل میدهد. پس از آن اپراتور اثرات و موقعیتها را ارزیابی میکند.
موشکهای دوشپرتاب در درجه اول برای نیروی محرکه به موتورهای راکتی سوخت جامد متکی هستند که نیروی محرکه قابل اعتماد و فشردهای را برای سیستمهای قابل حمل توسط انسان فراهم میکنند. این موتورها معمولاً در پیکربندی فاز تقویت-پایداری کار میکنند، که در آن یک فاز تقویت اولیه، نیروی رانش بالایی را برای شتابگیری سریع موشک پس از پرتاب ایجاد میکند و به دنبال آن یک فاز پایداری وجود دارد که سرعت را در طول پرواز با نیروی پیشران حفظ میکند. این طراحی موشک را به سرعتهای معمول از ۲۰۰ تا ۷۵۰ متر بر ثانیه می رساند و با زمان سوختن که عموماً ۲ تا ۵ ثانیه طول میکشد و امکان بردهای درگیری مؤثر را بدون اندازه یا وزن بیش از حد فراهم میکند.
پدافندی زمین به هوا
موشکهای دوشپرتاب، که معمولاً به عنوان سامانه پدافند هوایی همراه شناخته میشوند، نقش اصلی را در پدافند سطح به هوای کم ارتفاع ایفا میکنند. این نوع موشکهای دوش پرتاب میتونند بالگردها، جتهای کم پرواز و پهپادها را در محدوده درگیری که معمولاً تا ارتفاع ۱۵۰۰۰ فوت (تقریباً ۴.۶ کیلومتر) و برد ۳ تا ۵ مایل میرسند، هدف قرار میدهند. این سیستمها به واحدهای پیادهنظام قابلیت حیاتی برای مقابله با تهدیدات هوایی نزدیک به نیروهای زمینی یا تأسیسات را میدهند و به عنوان لایه نهایی پدافند هوایی مبتنی بر موشک قبل از توسل به سیستمهای توپ عمل میکنند. هدایت مادون قرمز، فرماندهی یا لیزری آنها امکان قفل سریع و پرتاب در برابر اثرات حرارتی موتورهای هواپیما را فراهم میکند و آنها را به ویژه در مراحل آسیبپذیر مانند برخاستن و فرود آمدن مؤثر میسازد.
مزایای تاکتیکی سامانه پدافند هوایی همراه شامل تحرک استثنایی و استقرار سریع است که به یک اپراتور یا تیم کوچک این امکان را میدهد که در کمتر از ۳۰ ثانیه با حداقل آموزش، از مواضع پنهان شده حمل و شلیک کند. این سلاحها با وزن ۲۸ تا ۵۵ پوند و طول ۵ تا ۶ فوت، به طور یکپارچه در عملیات پیاده نظام ادغام میشوند و بدون نیاز به تجهیزات سنگین، حفاظت از نیروها را افزایش میدهند.
به طور کلی، موشکهای سطح به هوای جستجوگر مادون قرمز، از جمله سامانه پدافند هوایی همراه، از سال ۱۹۷۳ حدود ۴۹ درصد از تلفات هواپیماهای جنگی را به خود اختصاص دادهاند. به عنوان نمونه با آغاز جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۲۲، سامانه پدافند هوایی همراه به طور گسترده علیه هواپیماهای بدون سرنشین و هواپیماهای کم ارتفاع استفاده شدهاند که نشاندهنده سازگاری آنها با تهدیدات هوایی مدرن است
سیستمهای ضد تانک
موشکهای ضد تانک دوشپرتاب، عنصر حیاتی در قابلیتهای ضد زره پیادهنظام هستند و نظامیان را قادر میسازند تا از طریق لانچرهای قابل حمل، با خودروهای زرهی سنگین درگیر شوند. این سیستمها قابلیت حمل، استقرار سریع و اثربخشی در برابر تانکهای اصلی نبرد مدرن مجهز به زره واکنشی را در اولویت قرار میدهند و اغلب از هدایت پیشرفته برای تضمین دقت در محیطهای نبرد استفاده میکنند. ایین سامانهها مجهز به نوآوریهای کلیدی شامل فناوری شلیک کن و فراموش کن و قابلیت حمله از بالا هستند.