رویداد۲۴| چند دهه پیش، طبقه متوسط ایرانی را میشد از سبک زندگیاش شناخت؛ خانوادهای که شاید ثروتمند نبود، اما میتوانست خانهای در محلهای متوسط اجاره یا خریداری کند، خودرویی هرچند معمولی داشته باشد، سالی یک یا دو بار به سفر برود، برای فرزندانش کتاب بخرد و گاهی نیز به سینما، تئاتر یا رستوران سر بزند.
امروز، اما بسیاری از این مولفهها به خاطره تبدیل شدهاند. گزارشهای رسمی از کاهش مستمر قدرت خرید خانوارها حکایت دارد و رشد قیمتها در بازارهای مختلف، بهویژه مسکن، خودرو و کالاهای مصرفی، فشار بیسابقهای بر این طبقه وارد کرده است.
شاید به همین دلیل باشد که استفاده از موتورسیکلت بهعنوان وسیلهای که زمانی بیشتر در اختیار اقشار کمدرآمد یا مشاغل خدماتی بود، اکنون به انتخاب بخشی از طبقه متوسط تبدیل شده است. این تغییر تنها یک انتخاب ترافیکی نیست؛ بلکه نشانهای از عقبنشینی اقتصادی خانوارهایی است که دیگر توانایی حفظ استانداردهای سابق زندگی خود را ندارند.
مسکن مهمترین عامل فرسایش طبقه متوسط در سالهای اخیر بوده است. قیمت خرید خانه با سرعتی بسیار بیشتر از درآمدها افزایش یافته و اجارهبها نیز به سطحی رسیده که بسیاری از خانوادهها را ناچار به ترک محلههای قدیمی خود کرده است.
خانوادههایی که روزگاری در مناطق میانی شهر زندگی میکردند، امروز به جنوب شهر یا شهرهای اقماری کوچ میکنند. برخی دیگر نیز برای کاهش هزینهها ناچار به سکونت در خانههای کوچکتر شدهاند.
این جابهجایی صرفاً یک تغییر جغرافیایی نیست؛ بلکه به معنای تغییر شبکههای اجتماعی، افزایش زمان رفتوآمد، کاهش کیفیت زندگی و شکلگیری شکافهای تازه اجتماعی است. در واقع طبقه متوسط نه فقط از نظر درآمد، بلکه از نظر موقعیت شهری نیز در حال عقبنشینی است.
تورم فقط بازار مسکن را تحت تأثیر قرار نداده است. افزایش مداوم قیمت مواد غذایی باعث شده بسیاری از خانوادهها الگوی مصرف خود را تغییر دهند. کالاهایی که زمانی بخشی عادی از سبد غذایی خانوار بودند، به تدریج حذف یا محدود شدهاند.
اقتصاددانان سالهاست هشدار میدهند که افت کیفیت تغذیه یکی از نخستین نشانههای کاهش رفاه خانوارهاست. وقتی درآمدها با سرعت افزایش قیمتها هماهنگ نیست، نخستین قربانی، کیفیت زندگی روزمره است؛ از سفره غذا گرفته تا سلامت جسمی و روانی اعضای خانواده.
اما شاید مهمترین بخش ماجرا، تغییراتی باشد که کمتر در آمارهای اقتصادی دیده میشود. کاهش قدرت خرید فقط به حذف کالاهای مادی محدود نمانده است؛ بلکه بسیاری از فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی را نیز از دسترس طبقه متوسط خارج کرده است.
خرید کتاب، رفتن به سینما و تئاتر، حضور در کنسرتها، کافهگردی، سفرهای خانوادگی و حتی صرف غذا در رستوران برای بخش بزرگی از جامعه به هزینههایی قابل چشمپوشی تبدیل شدهاند؛ هزینههایی که در شرایط دشوار اقتصادی معمولاً نخستین گزینه برای حذف هستند.
در نتیجه، خانوادهها بیش از گذشته در خانه میمانند و سبک زندگی آنان به شکلی محسوس فقیرتر از گذشته شده است. این فقر فقط اقتصادی نیست؛ بلکه نوعی فقر فرهنگی و اجتماعی نیز به شمار میرود.
تضعیف طبقه متوسط صرفاً یک مسئله اقتصادی نیست. در بسیاری از کشورها، این طبقه به عنوان ستون ثبات اجتماعی و سیاسی شناخته میشود. طبقهای که به آینده امیدوار است، در اقتصاد مشارکت میکند، به آموزش اهمیت میدهد و خواهان حفظ نظم و ثبات است.
کوچک شدن طبقه متوسط و نزدیک شدن بخشهایی از آن به دهکهای پایین درآمدی میتواند پیامدهای گستردهای داشته باشد؛ از افزایش نارضایتیهای اجتماعی گرفته تا کاهش مشارکت فرهنگی و مدنی.
کارشناسان معتقدند جامعهای که طبقه متوسط آن ضعیف شود، با خطر افزایش شکافهای اجتماعی، کاهش سرمایه اجتماعی و رشد احساس بیاعتمادی مواجه خواهد شد. به بیان دیگر، مسئله فقط دشوارتر شدن زندگی میلیونها خانوار نیست؛ بلکه تضعیف یکی از مهمترین پایههای ثبات و توسعه کشور است.
استفاده بیشتر از موتورسیکلت، کوچ به حاشیه شهرها، حذف سفر، کوچک شدن سفره خانوار و کنار گذاشتن تفریحات فرهنگی، هرکدام به تنهایی شاید یک تغییر معمولی به نظر برسند. اما کنار هم قرار گرفتن این نشانهها، تصویری روشن از وضعیت امروز طبقه متوسط ایران ارائه میدهد؛ طبقهای که زمانی نماد رفاه نسبی و امید به آینده بود و اکنون بیش از هر زمان دیگری درگیر تأمین نیازهای اولیه زندگی شده است.
سوال اصلی اینجاست که اگر این روند ادامه پیدا کند، چه چیزی از طبقه متوسط باقی خواهد ماند؛ همان طبقهای که سالها نقش ضربهگیر اقتصادی و ضامن ثبات اجتماعی را بر عهده داشت.