آکتورهای ورزش ایران در سال 96، سناریوهای 97
رویداد۲۴-کارلوس کیروش و علیرضا کریمی، آکتورهای دوست داشتنی دو سکانس به یادماندنی و تاریخی ورزش ایران در سال 96 بودند. 1- تلخ و شیرین. مثل هر سال. مثل تمام عمرمان، پر از لحظههای ناب و در کنارش اتفاقات تلخ و گزنده. صحنه ورزش ایران هم در سال 96 از این همنشینی خالی نبود. شاید عجیبترین همنشینی دنیا! حالا و در این روزهای پایانی سال، اتفاقات بد و خوب، تلخ و شیرین از جلوی چشمانمان رژه میروند. تک تک اتفاقات را در قالب یک آنونس از فیلم بلند ورزشمان در سال رو به انتها در ذهنمان مرور میکنیم اما برخی از آنها تا مدتها در گوشه ذهنمان جا خوش خواهند کرد.
2- تکلیفمان با خودمان روشن نبود، از بس که ذوق داشتیم. از بس که تجربه نکرده بودیم چنین شرایط «اکازیونی» را. انگار که در یک باغ چند هکتاری با کلی امکانات رهایمان کرده باشند و حداقل چند ساعت نمیدانستیم چطور و از کجا باید این خوشگذرانی را شروع کنیم. حکایت ما ایرانیها بود به تاریخ 22 خرداد. روزی که صعودمان به جام جهانی روسیه قطعی شد آن هم در شرایطی که هنوز 2 بازی دیگر باقی مانده بود. تکلیفمان با خودمان روشن نبود؛ گروهی از فرط خوشحالی در پوست خود نمیگنجیدند و عدهای میگفتند اصلاً نچسبید! همان صعودهای دقیقه «نودی» و با کلی استرس و اضطراب، حلاوت بیشتری دارد. این نخستین مرتبه در تاریخ بود که تیم ملی فوتبال ایران بدون دغدغه صعود زودهنگام به جام جهانی داشت. اسکوربورد نتیجه 2 بر صفر را به سود ایران ثبت کرد و شاگردان کیروش، ازبکستان را هم پشت سر گذاشتند تا با صدایی بلند به «روسیه» سلام کنیم. پس از به صدا درآمدن سوت پایان بازی، کارلوس کیروش ماکت جام قهرمانی جام جهانی را بالای سر برد. خانمها، آقایان! این تیم ملی ایران از آن اتفاقاتی است که دیدنش هم لذتبخش است و هم افتخارآفرین. تیمی متشکل از ستارههای جوان ایرانی که یک مربی حرفهای پرتغالی آن را ساخته. کمتر از 10 روز از آن اتفاقات تلخ تروریستی تهران، مردم به چنین شادمانیای نیاز داشتند. وقتی امنیت ایران تأمین است، جوانهایش اینچنین خودنمایی میکنند. دست مریزاد به آنهایی که با گذشتن از جانشان، امنیت را برایمان به ارمغان میآورند.
3- «علیرضا باید ببازی». باخت عامدانه و مصلحتی. کمتر از یک دقیقه به پایان کشتی مانده بود. کشتیگیر کشورمان در نبردی سخت از حریف روس جلو بود. تصاویر نشان میداد که تحرک زیادی برای مبارزه جانانه با حریف روس باعث شده بود بدن علیرضا کریمی خیس عرق شده باشد اما یک جمله دستوری از کنار تشک، عرق سرد را بر پیشانی او نشاند. کریمی پرتحرک به یکباره از حرکت ایستاد. انگار مجسمهای روی تشک بود و در چند ثانیه تابلوی نتایج تغییر کرد. کشتی ایران حدود 2 ماه در بیم و امید بود، نگرانی از تعلیق در اظهار نظرهای اهالی این رشته وجود داشت. پای IOC هم به ماجرا باز شد و موضوع را نگرانکننده تر کرد. در نهایت تعلیق نشدیم اما رسول خادم رئیس فدراسیون کشتی در مصاحبهای، با صراحت زنگ خطر را بلندتر از همیشه به صدا درآورد. شاید دیگر وقت آن رسیده باشد که نخبگان ورزشی و سیاسی بنشینند و راهکاری بیابند که در موارد مشابه پیش رو که ورزشکاری از ایران براساس قرعه باید به مصاف ورزشکاری از رژیم صهیونیستی برود، نه ورزشمان متضرر شود و نه به آرمانهای نظام خدشهای وارد شود. هر دو مهم هستند و قابل اعتنا.
4- اینها دو سکانس به یادماندنی و تاریخی ورزش ایران در سال 96 بودند و کارلوس کیروش و علیرضا کریمی، آکتورهای دوست داشتنی آن. در سال 97 ورزش ایران، سال مهم و پر ترافیکی را پشت سر خواهد گذاشت؛ از جام جهانی روسیه تا بازیهای آسیایی جاکارتا. باید امیدوار بود که مسئولان ورزش سناریوهایی خوب و قوی برای موفقیت داشته باشند. باید خوشبین باشیم که در سال پیش رو، ورزشمان تعداد آکتورها و سوپراستارهای بیشتر و موفقتری داشته باشد.
