رقص جمعی و اراده اجتماعی | از مهسا تا جشنها؛ پیام ویدیوهای جنجالی برای سیاستگذاران چیست؟
رویداد۲۴| ویدیوی منتشرشده از جشن ۱۰ سالگی یکی از محصولات برند روشا، نشاندهنده رقص و پایکوبی جمعیت است؛ صحنهای که نه تنها یک مراسم ساده را روایت میکند، بلکه به باور کاربران در شبکههای اجتماعی نمادی از شکست سیاستهای سرکوب شادی و قدرت اراده عمومی مردم ایران است.
ویدیوی جشن روشا، بیش از آنکه صرفاً یک رویداد تبلیغاتی باشد، نمادی از تغییرات بنیادین در جامعه ایران است؛ جایی که مردم با شادی جمعی و مقاومت غیرمستقیم، محدودیتهای اجتماعی و فرهنگی را به چالش میکشند. تلاش مسئول مراسم—یک دختر مانتویی که بارها سعی کرد جمعیت را از رقص بازدارد—بینتیجه ماند و این شکست، فراتر از یک حادثه فردی، نمادی از ناکامی سیاستهای سرکوب شادی در ایران امروز شد.
این رویداد را نمیتوان جدا از روند بزرگتر اجتماعی ایران تحلیل کرد. نیازی به یادآوری نیست که بعد از مرگ مهسا امینی و اعتراضات پس از آن، یک نقطه عطف در فرهنگ عمومی ایران شکل گرفت. جامعهای که پیش از این محدودیتها را بهرغم میل خود پذیرفته بود، اکنون به وضوح نشان میدهد که نه تنها به قوانین محدودکننده پایبند نیست، بلکه اراده جمعی را به حرکت در میآورد و قوانین را – اگرچه هنوز روی کاغذ باقی است - به عقب میراند.
نمونههای متعدد این تغییرات را میتوان در شهرهای مختلف مشاهده کرد: از رقص در شهربازی شیراز، قهوهپارتیهای کیش و ... گرفته تا رقص با ترانههای سیاوش قمیشی در تهران پارس و کنسرتهایی که حتی با برخورد و محدودیت مواجه شدند، اما مردم همچنان به میل خود عمل کردند. فضای کنسرتهای اخیر، از جمله اجرای سیروان خسروی، نیز نشاندهنده فاصله عمیق میان خواست عمومی و قوانین موجود است؛ جایی که مردم فراتر از انتظار مسئولان، قوانین را به چالش میکشند.
برخوردهای سلبی، از پلمب کافهها و دستگیری دیجیها تا خط و نشانهای طیفهای رادیکال، تاکنون نتوانسته جریان خروشان اراده عمومی را متوقف کند. وضعیت حجاب و افزایش زنان با پوشش اختیاری در سطح شهر، نمادی روشن از این جریان است. خواست مردم، چنان رودی خروشان است که سدها را میشکند و مسیر خود را پیدا میکند. تلاش برای متوقف کردن آن، تنها باعث افزایش تنش و بحران خواهد شد.
اگرچه مسئولان باید چارچوبهای قانونی و نظم عمومی را حفظ کنند، اما نادیده گرفتن مطالبات جامعه یا تلاش برای سرکوب اراده جمعی، نتیجهای جز بحرانهای عمیقتر ندارد. مدیریت واقعبینانه، احترام به خواست مردم و تعیین حدود آزادی، تنها راه پیشگیری از تنشهای آینده است.
در این میان، جشن ۱۰ سالگی روشا و رقص جمعیت، بیش از یک مراسم تبلیغاتی، یک پیام روشن اجتماعی و سیاسی به سیاستگذاران دارد: جامعه ایران مسیر خود را یافته و شادی، حق غیرقابل انکار مردم است. تجربه ماههای اخیر نشان داده که مردم دیگر از ترس تن به محدودیتها نداده و با اراده، آنها را پشت سر میگذارند و سیاستهای فعلی دیگر پاسخگو نیستند.
این روند، اگرچه با مقاومت و برخوردهایی مواجه است، اما شروع مسیری است که جامعه ایران دیگر قصد بازگشت از آن را ندارد. رقص در جشنها، حضور زنان با پوشش اختیاری و رفتار جمعی خارج از محدودیتها، همه نشانههایی از تغییر فرهنگ عمومی و شکلگیری یک جامعه پویا و غیرقابل مهار است؛ جامعهای که نه فقط شادی، بلکه آزادیهای اجتماعی خود را نیز بازپس میگیرد و مسیر خود را ادامه خواهد داد.
آخرین سنگر تندروها صدا و سیما ست ، اونم ازشون پس میگیریم.
بهتره گوش به حرف دلسوزان بدهید قبل از اینکه گوشتون رو بگیرن. و بقیه ماجرا.