عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد ؛ بالاخره اهمیت اظهار نظر خواص درک شد؟

رویداد۲۴| نشریه صدای ایران وابسته به دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب در سرمقاله خود نوشت: در موقعیتی که مردم به وظیفه خود عمل کردند و دشمن و ایادی مزدور آن را سرجای خود نشاندند، این خواص هستند که باید به‌طور جدی و بدون تردید و لکنت به میدان بیایند و با بیان حقایق و ایستادن در «سمت درست تاریخ» پاسخ درخوری به یاوه‌گویی‌های دشمنان تابلودار و آشکار ایران بدهند.

در این مطلب آمده است: در چنین شرایطی که دشمنان ایران، جنگ روانی و شناختی را به اوج خود رسانده و تمام‌قد برای ضربه زدن به کشور و ملت وارد میدان شده‌اند، خواص وظیفه و تکلیفی تاریخی در برابر کشور و مردم بر دوش دارند. قلب هر کس در هر جایگاه و موقعیتی اگر به راستی برای ایران عزیز و مردم شریف آن می‌تپد و دغدغه ایران و ایرانی دارد، نمی‌تواند در این میانه سکوت اختیار کرده و کنج عافیت برگزیند.

این رسانه با تاکید بر اینکه «امروز دیگر جای تردید و سکوت نیست چرا که امروز پای ایران در میان است» نوشته: «تمام احزاب و جریانات سیاسی، بزرگان دینی، دانشگاهیان و حوزویان، رؤسای ادوار قوا، فعالان سیاسی و اجتماعی، صاحبان قلم و تریبون و در یک کلمه خواص و نخبگان جامعه با یک آزمون بزرگ و تاریخی رو‌به‌رو هستند. صحنه کاملاً روشن و واضح است؛ یک طرف ملت ایران است که قصد ندارد در برابر دشمن سر خم کند و در طرف مقابل، استکبار و تمام عوامل آن هستند که برای ضربه زدن به این ملت و کشور از هیچ توطئه و ترفندی دریغ ندارند. هرگونه تردید، تعلل و سکوت در این صحنه از سوی نخبگان و خواص جامعه، آنان را در برابر این مردم شریف و مقاوم شرمسار خواهد کرد. بی‌شک ملت رشید ایران عزیز از این بزنگاه نیز به سلامت عبور می‌کنند و تاریخ، خواص را به قضاوت خواهد نشست که در این نبرد نابرابر چه کردند و کجای میدان ایستادند.»

پرواضح است که این شرایط حساس، مهم و یک پیچ تاریخی مهم برای نظام جمهوری اسلامی ایران است. در اینکه نظرات سیاسیون و احزاب خاصه خواص و چهره‌ها مطرح که هر یک بدنه اجتماعی خود را داشته و در بخشی از جامعه نفوذ دارند، بسیار مهم است نیز هیچ تردیدی وجود ندارد.

حتی در اینکه انتظار می‌رود همه این افراد در شرایط کنونی یکپارچگی ایران و رویارویی با دشمن بیرونی را در دستور کار قرار دهند نیز حرفی نیست. اما چند نکته را نیز نمی‌توان نادیده گرفت.

۱. آقایان سیدمحمد خاتمی، ناطق نوری، حسن روحانی و حتی محمود احمدی‌نژاد تا دیروز هم خواص به حساب آمده و از آنها دعوت می‌شد که موضع گیری کنند؟ اگر چنین است چرا به هشدار‌های پیاپی آنها در ماه‌ها و سال‌های اخیر توجهی نشد؟ چرا هر بار روحانی لب به سخن گشود، مورد هجمه قرار گرفت و هر بیانیه و نامه خاتمی با موجی از حملات توسط جریان اصولگرا مواجه شد؟

۲. اگر همین آقایان خواص در شرایط کنونی نظری مخالف یا حتی متفاوت با مجموعه حاکمیت داشته باشند و راهکار‌هایی را برای عبور از این شرایط ارائه دهند که مورد پسند مسئولان امر نیست؛ باز هم اجازه اظهار نظر خواهد داشت و از آنها دعوت می‌شود که سخن بگویند؟

۳. طرف درست تاریخ را دقیقا چه کسی مشخص میکند؟ نویسندگان رسانه‌های حاکمیتی که حالا خواص را به شکستن سکوت فرامی‌خوانند یا خود این خواص که هر یک به واسطه سال‌ها کار سیاسی و تجربه اندوزی در این زمینه قدرت تشخیص را دارند. بدیهی است که سکوت به معنی ایستادن در طرف درست تاریخ نیست و آقایان باید نظر خود را واضح و روشن بگویند، اما این شکل از دعوت از آنها بیش از آنکه شبیه به دعوت به سیاست‌ورزی و کنش سیاسی باشد، شبیه به دستوری برای تکرار مواضع اعلامی مسئولان است.

۴. امید است که هرچه سریعتر بحران کنونی مثل صد‌ها بحرانی که جمهوری اسلامی از سر گذرانده، حل و فصل شود و به زندگی عادی برگردیم. آنقدر عادی که همین خواصی که امروز به سخن گفتن دعوت می‌شوند در لیست رد صلاحیت‌ها قرار نگرفته و امکان کنشگری سیاسی داشتته باشند.