ناسپاسان، ایران قبل از برجام و بعد از آن را فراموش کرده‌اند؟

یکی از ویژگی‌ها قابل‌مشاهده در وجود برخی از افرادی که در جامعه زندگی می‌کنند «ناسپاسی» و «ناشکری» پس از «رفع حاجت» و «دفع بلا» است. افرادی که در هنگامه خطر و در وادی بیچارگی، نیازمند منجی و یاور هستند و پس از تامین خواسته‌ها، به مسیر غلط و غفلت بار پیشین خود بازگشته و برخلاف نظر ناجی خویش، گام برمی‌دارند.

خداوند متعال در آیه 12 سوره یونس در رابطه با افراد مذکور می‌فرماید: «و هرگاه آدمي به رنج و زياني درافتد همان لحظه به هر حالت باشد از نشسته و خفته و ايستاده، فوراً ما را به دعا مي‌خواند. آنگاه‌که رنج و زيانش برطرف شود باز بحال غفلت و غرور چنان بازمی‌گردد كه گوئي هيچ ما را براي دفع ضرر و رنج خود نخوانده،‌همين كفران و غفلت است كه اعمال زشت تبهكاران را در نظرشان زيبا نموده است».

از ویژگی‌های چنین افرادی؛ علاوه بر ناسپاسی به درگاه خداوند متعال، ناسپاسی در مقابل خدماتی است که خلق خدا به طُرق مختلف به‌سوی آنان گسیل می‌دارند. اینان در هنگامه مشکلات، دست به دامان دیگران می‌شوند و در هنگامه فراخی و رفع مشکل، به یاوه‌گویی و درشت‌گویی می‌پردازند؛ گویی آنان در طی مدت عمر، از دو دولت آزاد بوده و هیچ‌گاه محتاج یاری دیگران نبوده‌اند.

«خود را به فراموشی زدن» و «سنگ منافع خویش را به سینه زدن»، از دیگر شاخصه‌های افراد ناسپاس است. همان‌ها که تا دیروز از اوضاع‌واحوال جاری و مشکلات موجود، آگاهی کامل داشتند، امروز و با بهبود اوضاع، بار دیگر تامین منافع خویش را در اولویت مواضع و اقداماتشان قرار داده و با دهن‌کجی نسبت به ناجیان کشور، اقدامات آنان را از سر بیکاری برمی‌شمارند.

اقدامات دولت حسن روحانی در به سرانجام رساندن مذاکرات هسته‌ای و حصول برجام، از موضوعاتی است که توسط مردم به‌عنوان صاحبان اصلی انقلاب، تاکنون دو بار در سال‌های 94 و 96، مورد سپاسگذاری واقع‌شده است اما ناسپاسانی که خود را تافته جدا بافته از مردم دانسته و به دلیل عدم محبوبیت در میان مردم، شکست‌های متوالی را متحمل شده‌اند، شبانه‌روز به برجام حمله کرده و با فراموشی عامدانه دوران دشوار قبل از شروع به کار دولت یازدهم، خدمات یاران حسن روحانی را به «هیچ»، می‌پندارند.

آنان که به برجام، حمله می‌کنند خود بهتر از هرکسی می‌دانند که اگر توافق موقت ژنو نبود و اگر برجام نبود، هم‌اینک ایران و مردم شریف آن، باید با چه فلاکت و مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. آنان می‌دانند اگر توافق موقت ژنو نبود و تحریم‌ها در همان سطح جاری خویش، متوقف نمی‌شد و اگر برجام نبود و تحریم‌ها لغو نمی‌شد و پرونده ایران از شورای امنیت و فصل هفتم منشور سازمان ملل خارج نمی‌شد، اینک شرایط کشور از موضوع «نفت در برابر غذا» به تهاجم نظامی تغییریافته بود و باید روزبه‌روز، دستاوردهای نظام اسلامی را در حال تخریب می‌یافتیم.

قبل از برجام، قدرت نظامی ایران پابرجا بود اما روزبه‌روز بر طبل جنگ توسط جامعه جهانی برعلیه ایرانی که خطر بین‌المللی شناخته‌شده بود و مدام با قطعنامه‌های شورای امنیت، در حال محکوم شدن بود، بیش‌ازپیش کوبیده می‌شد اما ایران پس از برجام، با همان قدرت نظامی به نحو قدرتمندتری به عرصه جهانی بازگشت و گسترش روابط و طرح ایده مقابله با افراطی‌گری را جایگزین کشمکش و تنازع با جهان کرد. سید حسن نصرالله رهبر حزب‌الله لبنان نیز تاکنون بارها بر نقش توافق هسته‌ای در ممانعت از ایجاد جنگ منطقه‌ای تأکید کرده است و چنین توافقی را مثبت و مورداحتیاج منطقه دانسته است.

برجام که به وقوع پیوست بسیاری بیکار شدند و بسیاری هم شاغل ماندند؛ اما آنان که بیکار شدند کاسبان تحریم و جنگ در اقصی نقاط جهان بودند که از آمریکا و اسرائیل و عربستان گرفته تا افراطیون داخلی در میان آنان، یافت می‌شدند و تمام انرژی خود را صرف به نتیجه نرسیدن و اجرایی نشدن توافق کردند و ناکام شدند و اینک نیز درصدد برهم زدن آن هستند؛ اما آنان که شاغل ماندند افرادی بودند که با تداوم وضعیت «پیشا توافق»، مناصب انتسابی خویش را در معرض نابودی می‌دیدند و با بازگشت آرامش به کشور، همچنان بر مسندهای خویش باقی ماندند و امروز بار دیگر و از فرط بیکاری، برعلیه ناجیان کشور موضع می‌گیرند، چراکه می‌دانند با لغو برجام نیز، کشور به وضعیت گذشته بازنخواهد گشت و انزوای جهانی درهم‌شکسته است.

باوجود چنین افراد ناسپاسی، اما حسن روحانی و یارانش نباید از پیگیری خواسته‌های مردم، ملول گردند و باید با پشتوانه آرای میلیونی خود، مسیر طی شده را با سرعت بیشتری، پی بگیرند و این فرمایش امیرالمؤمنین (ع) را با خود تکرار کنند که فرمود: «دلسرد نكند تو را از نيكوكارى، كسى كه نیکوکاری‌ات را سپاس نمی‌گوید. گاه كسى تو را سپاس گويد كه از نعمت تو بهره‌مند نشده است؛ و تو از سپاس گفتن ديگران، بيش از آنكه ناسپاسان تباه کرده‌اند، به دست خواهى آورد و خدا نيكوكاران را دوست می‌دارد.»(حکمت 204 نهج‌البلاغه)