نقد می‌کنیم اما روحانی را تنها نمی‌گذاریم

رویداد۲۴- بارها اتفاق افتاده است که انسان‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که با حصول خواسته‌های خود و پس از عادی شدن شرایط جدید، از مسببان وضعیت جدید غافل شده و به ناسپاسی روی می‌آورند، یعنی به نحوی با موقعیت فراهم شده برخورد می‌کنند که گویا امری تثبیت شده بوده و هیچ فرد و گروهی در فراهم آمدن آن نقش مؤثری نداشته‌اند و در نتیجه، نحوه برخورد با مسببان وضعیت جدید، شکل ناسپاسانه به خود می‌گیرد و فضا را برای آنانی که خود، مسبب مشکلات و نابسامانی‌ها بوده و هستند فراهم می‌آورد تا در مسیر بازگشت به قدرت و تسلط بر مناصب، تلاش کنند.

قدردانی از مسببان اتفاقات خوب و تلاشگران عرصه ایجاد بهبود در وضعیت زندگی مردم، نوعی شکر و سپاسگزاری است که موجب تداوم اتفاقات خوب خواهد شد و راه را بر بازگشت به دوران سخت و طاقت‌فرسای گذشته خواهد بست؛ همان‌گونه که فرمود:« شکر نعمت؛ نعمتت افزون کند، کفر نعمت از کفت بیرون کند»

البته حمایت و قدردانی از مسببان امر به‌واسطه بهبود شرایط و اوضاع کشور، صرفاً به معنای تقدیر و تشکر و «به‌به» و «چهچه» گفتن نیست بلکه انتقاد سازنده و ترسیم دورنمای امیدوارانه و یادآوری وعده‌ها و یاری‌رسانی برای تحقق آن‌ها نیز، نوعی حمایت و قدردانی محسوب می‌شود و باید تداوم داشته باشد. به همین میزان نیز بی‌تفاوتی و پشیمانی و فراموشی دستاوردهای موجود می‌تواند عاملی باشد برای آنکه نه‌تنها بهبود اوضاع با تحقق وعده‌ها صورت نگیرد بلکه دستاوردهای فعلی نیز بر باد رفته و بار دیگر حاکمانی تسلط یابند که با عوام‌فریبی و بی‌تدبیری، حسرت روزهای گذشته را بر دل‌ها گذاشته و مشغول بحران سازی می‌شوند.

چند روزی می‌شود که فضای رسانه، متأثر از مباحث و مطالبی است که بر محور پشیمانی برخی افراد از حمایت و رای به حسن روحانی و ناامید شدن از دولت چهارماهه وی می‌چرخد و این موضوع؛ به دلیل گستردگی و وسعت فضای مجازی، موجب شده است که واکنش‌های متفاوتی نسبت به آن شکل گیرد و برخی با همراهی و برخی با عدم همراهی، سهمی در کنش‌ها و واکنش‌های رسانه‌ای داشته باشند.

اگرچه تعداد افرادی که اعلام پشیمانی کرده‌اند و به فاصله چهار ماه از تشکیل دولت روحانی، از آینده وعده‌ها و تحقق آن‌ها ناامید شده‌اند بسیار اندک است اما به دلیل زندگی در قرن رسانه و به مدد تریبون‌های گسترده مخالفان شکست خورده حسن روحانی در انتخابات، بخشی از فضای رسانه به این موضوع اختصاص یافت و برخی دلسوزان و دغدغه مندان را وادار به واکنش کرد.

موضوع اخیر و فضای رسانه‌ای آن، باید دو تلنگر جدی برای حسن روحانی و حامیان وی در بر داشته باشد. تلنگر اول برای رئیس‌جمهوری است که با حمایت جوانان و اصلاح‌طلبان، دوران ریاستش «تَکرار» شده است و اینک باید قدردان آنان و پاسخگوی وعده‌های خویش باشد. اگرچه برای ناامیدی از دولت روحانی، هنوز بسیار زود است و هیچ دولتی را نمی‌توان در مدت چهار ماه قضاوت کرد اما آقای رئیس‌جمهور باید با رصد واکنش‌ها و بازبینی برخی تصمیمات، کنکاشی در عملکرد خود و دولت دوازدهم داشته باشد تا متوجه شود که چه عواملی موجب شده است تا برخی از حامیان، به فاصله اندکی از دوران انتخابات، از انتخاب خویش سَر خورده شوند. کافی است دکتر روحانی به برخی اتفاقات دولت، با دیده تأمل بنگرد، کافی است تیم رسانه‌ای و اداره امور دفتر خویش را بار دیگر ارزیابی نماید، کافی است برخی وزرای خویش را با معیارهای وزیر در نظام جمهوری اسلامی و با برخی وزرای دولت یازدهم، مقایسه کند، و کافی است واکاوی مناسبی در چرایی برخی اقدامات دولت خویش داشته باشد، آنگاه خواهد دانست که چرا برخی از حامیان، از او غمین شده و به انتقاد روی آورده‌اند.

تلنگر دومی که فضای رسانه‌ای روزهای اخیر رقم زد، متوجه حامیان روحانی و به‌ویژه اصلاح‌طلبان هوادار وی است.درست است که باید با انتقاد سازنده، دولت را در مسیر خدمت‌رسانی یاری داد، درست است که باید با یادآوری وعده‌ها و مددرسانی، زمینه تحقق آن‌ها را فراهم آورد، و درست است که در برخی امور، اقدامات دولت برای هوادارانش دل‌چسب نبوده است، اما حامیان دولت تدبیر و امید، باید هوشیار باشند که با کوچک‌ترین وادادگی و دلسردی و اعلام بی‌تفاوتی و پشیمانی، علاوه بر آنکه تیم رسانه‌ای مخالفان خویش و شکست خوردگان انتخابات را برای نبردی نابرابر و دشوار یاری می‌رسانند، بلکه برای روی کار آمدن مجدد اصولگرایان و بازگشت دوران طاقت‌فرسای مدیریت آنان، اقدام به زمینه‌سازی می‌کنند.

اگر امروز می‌توان در فضای رسانه، انتقاد کرد، اگر امروز می‌توان از فضای مجازی به‌طور وسیع، بهره برد، اگر محیط دانشگاه به چندصدایی بازگشته است، اگر وضعیت بهداشت و درمان و اقتصاد، با دوران دولت اصولگرایان متفاوت شده است، اگر گام‌های مثبتی در موضوع رفع حصر برداشته شده است، و اگر بسیاری اقدامات دیگر انجام شده است، به دلیل پایداری دولت تدبیر و امید و یاری‌رسانی مردم بوده است که باید با تداوم این پایداری، در دیگر موضوعات نیز شاهد بهبودی بود.

مردم و به‌ویژه اصلاح‌طلبان باید بدانند اگر ناراحتی از عدم تحقق برخی وعده‌ها، منجر به پشیمانی و بی‌تفاوتی شود، آنگاه نتیجه آن در انتخابات آتی، بازگشت دوران فلاکت‌بار دولت اصولگرایان خواهد بود که آنگاه فرصت بازگشت مجددی نخواهد بود.