روزهایی که هاشمی پیش‌بینی کرده بود

رویداد۲۴- یکی از فرازهای ادعیه وارده در تعقیب نمازهای یومیه، عبارتی است که در آن از خداوند متعال درخواست می‌شود که معرفت و بصیرت در فهم دین برای انسان حاصل شود (والبصیره فی دینی) تا با اتخاذ جهت‌گیری صحیح در پیروی فهیمانه از دستورات دینی، آینده‌نگری و جامع بینی لازم در هر زمانی و در مواجهه با هر رخدادی حاصل شود.

بصیرت و فهم صحیح از اوضاع جاری و تشخیص حقیقت آتی، لازمه ورود به عرصه سیاست دینی است و فقدان چنین بینش و معرفتی، قطعاً ضربات جبران‌ناپذیری بر پیکره اجتماع وارد خواهد کرد. بصیرت را باید لازمه پذیرش مسئولیت در نظام اسلامی دانست که مدیران مسئول، باید مجهز به آن باشند و در صورت فقدان این خصلت، از جایگاهشان طرد شوند. مگر می‌شود بر صدر نشست و بر صندلی حکمرانی تکیه کرد ولی از بصیرت، تهی بود؟ مگر می‌شود زمام امور را بر عهده گرفت و صاحب‌اختیار مردم شد ولی از مسیر طی شده توسط اشخاص، به آینده آنان پی نبرد؟ و مگر می‌شود اسب قدرت را سوار بود و اوضاع جاری را مشاهده کرد ولی ورای گردوخاک‌های موجود را ندید و یا از آن غفلت کرد؟

انسان‌های با بصیرت را باید مظلومان دوران حیات خویش برشمرد، افرادی که به دلیل واقع‌نگری و تسلط بر قدرت تشخیص آینده امور و وضعیت افراد، مورد هجمه هتاکان و مدعیان قرار می‌گیرند، آنانی که از خود می‌گذرند ولی از حق و حقیقت نمی‌گذرند و در راه تبیین وضعیت موجود و آینده‌ای که در انتظار جامعه و مردم است کوتاهی نمی‌کنند.

این روزها و در ایامی که برخی از افراد که روزگاری، اطاعت از آنان را اطاعت از خدا می‌دانستند، به قهر روزگار گرفتار شده‌اند و بازخورد ظلمشان در دوران ریاست، عیان شده است و متهم به گفتن «دروغ‌های شاخ‌دار» می‌شوند، جای خالی شخصیت مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی که انصافاً باید او را «بصیرت دوران» نامید احساس می‌شود.

شخصیتی که در طول دوران حیاتش، از مبارزات انقلابی گرفته تا ریاست بر ارکان نظام جمهوری اسلامی، کوشید تصمیمات عقلایی و مبتنی بر مصالح کشور را اتخاذ نماید و در دوران مختلف با بهره‌گیری از سلاح بصیرت، به روشنگری در مورد اوضاع جاری و وضعیت آتی بپردازد. او که توسط مدعیان بی‌بصیرت، هم دچار ترور فیزیکی شد و هم دچار ترور شخصیتی، هم دچار هجوم اصلاح‌طلبان شد و هم دچار هتاکی اصولگرایان.

همو که پیش از دیگران، به ذات بنی‌صدر پی برد و به روشنگری پرداخت و بیش از دیگران، به‌واقعیت شخصیت احمدی‌نژاد آگاهی یافت و به تشریح وضعیت او پرداخت، همو که نامه‌های معروفش به امام راحل(ره) و رهبری انقلاب و هشدارش نسبت به بنی‌صدر و احمدی‌نژاد، برگ زرینی از تاریخ معاصر ایران زمین خواهد بود، و همو که به‌واقع، ملاک را حال فعلی افراد دانست و از ابتدای حضور بنی‌صدر و احمدی‌نژاد، حال فعلی و آتی آنان را همسان دید و خطر حضورشان بر مسند امر را گوشزد کرد.

«ملاک، حال فعلی افراد است» را نباید همسنگ این عبارت دانست که « از کرامات شیخ ما این است، شیره را خورد و گفت شیرین است»، بلکه با مشاهده اوضاع جاری و رفتار و سکنات افراد، باید به‌وسیله سلاح بصیرت، وضعیت افراد در حال و آینده را تشخیص داد و از بازی در زمین آنان خودداری کرد.

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی را باید شخصیتی کم‌نظیر دانست که بر مبنای شاخصه‌های برآمده از بصیرت، حال واقعی افراد را تشخیص می‌داد و باوجود هتاکی‌های فراوان، به نحوی سخن می‌گفت و از انحرافات، پرده بر می‌داشت که زمانی به درازای دوازده سال نیاز باشد تا برخی از سوءاستفاده کنندگان از دین و بهره‌برداران از اعتقادات مردم، حکم به انحراف دوست دیروز و منحرف امروز بدهند.

هاشمی رفسنجانی، احمدی‌نژاد امروز را در سال 84 به همگان معرفی کرد و در سال 88، خطر تداوم ریاست او را گوشزد کرد و مصائب برآمده از دوران قدرت او را تشریح کرد، اما سال‌ها باید می‌گذشت تا «حال فعلی» او برای مدعیان بصیرت نمایان شود و او را همچون «تف سربالایی» بیابند که سنگینی اظهاراتش را لشکری از اپوزیسیون نیز نمی‌توانند به دوش کشند.

جا دارد در آستانه اولین سالگرد درگذشت «بصیرت دوران» و در هنگامه عینیت یافتن بصیرت آن شخصیت مبارز، بار دیگر افکار و رفتار و منویات او را در فضایی خالی از غبار، مورد بازخوانی قرار داد و شاخصه‌های دیدگاه فکری او را که منجر به بصیرت و آینده‌نگری کم‌نظیری شده بود را احصا کرد.