انضباط شهری گمشده چهارراه ولیعصر (تصاویر)

چادرش را محکم گرفته بود و با تعجب اطرافش را نگاه می‌کرد. خودش را مچاله کرد و بالاخره از زیر نرده‌ها رد شد. همین رد شدن از زیر نرده‌ها که واژه‌اش چهار حرف بیشتر ندارد چندین دقیقه طولانی برایش طول کشید. 

به گزارش رویداد۲۴، چهار راه ولیعصر یکی از مهم‌ترین تقاطع‌های سطح شهر تهران است. طولانی‌ترین خیابان شمال به جنوب و طویل‌ترین راه شرق به غرب تهران اینجا به هم می‌رسند. هرروز هزاران عابر پیاده از این خیابان رفت و آمد می‌کنند. تقاطعی است که ایستگاه مترو و ایستگاه اتوبوس بی‌آر تی آن هم بسیار اهمیت دارد. 

نزدیک به دو سال پیش قبل از اینکه زیرگذری وجود داشته باشد یکی از علت‌های اصلی ترافیک این چهار راه، عبور و مرور پیاده‌ها بود.

عابرین پیاده‌ای که گاهی استفاده از زیر گذر برایشان دشوار است و امنیت جانی کمتر از آسایش لحطه‌ای برایشان اهمیت دارد. 

به گفته رامین حسینی‌نژاد، شهردار منطقه ۶، «ما زمان طراحی این نرده‌ها این پیش‌بینی را می‌کردیم که مردم از بین نرده‌ها رد شوند و حتی این مساله مطرح شد که نرده‌ها را طوری طراحی کنیم که بین آن‌ها پوشیده باشد و مردم نتوانند رد شوند اما به دلیل احترامی که برایشان قائل بودیم این کار را نکردیم. اگر دیده باشید، بین نرده‌ها فضای باز هست، می‌خواستیم مردم با اینکه می‌توانند از این نرده‌ها عبور کنند، اما این کار را نکنند. نمی‌خواستیم برایشان حصار ایجاد کنیم بنابراین گذاشتیم فضای بازی میان نرده‌ها وجود داشته باشد تا اگر کسی خواست از بین آن‌ها رد شود، بتواند این کار را بکند. می‌خواستیم هم الزامی به آن شدت وجود نداشته باشد و هم مردم ترجیح بدهند از زیرگذر استفاده کنند. ضمن اینکه نظرمان این بود که به جای استفاده از تاکسی، از خطوط مترو و بی‌آرتی استفاده کنند.»

طرحی که در سال ۹۲ برای اجرایی شدن، متری ۱۵ میلیون تومان هزینه داشته است امروز هنوز هم قلب تهران را آرام نکرده است. 

دختر دست مادرش را گرفته بود و سعی می‌کرد از بالای نرده به خیابان برود. 

این نمی‌تواند بی‌فرهنگی یا نا‌هنجار رفتار کردن همه شهروندان باشد. برای رسیدن به تاکسی‌ها چه تمهیداتی اندیشیده‌ایم. هر روز بیش از ۱۴ هزار و چهارصد نفر از این گذر‌گاه عبور می‌کنند، کارکرد این زیرگذر برای آنهایی که می‌خواهند از تاکسی استفاده کنندچیست؟! 

چندی پیش پلیس راهور تهران در اطلاعیه‌ای اعلام کرد: به طور کل در قانون راهنمایی و رانندگی به صورت یک ماده قانونی ذکر شده است که در معابری که تسهیلات لازم همچون پل هوایی، پل روگذر و کانال عابر پیاده برای عبور عابران در نظر گرفته شده است چنانچه عابر از محل مجاز تردد نکرده و از معبر غیرمجاز عبور کند و حادثه و تصادف رانندگی رخ دهد کل قدر سهم علت تصادف به عابر پیاده منتسب می‌شود؛ البته اگر راننده مرتکب تخلف نشده باشد.

 

دسترسی به خیابان اصلی و استفاده از تاکسی امری اجتناب ناپذیر است. در این بین این عابرین پیاده هستند که شبیه به یک ناهنجاری با آن‌ها برخورد می‌کنیم. 

حال آنکه همه عابرین فقط برای دسترسی به تاکسی‌ها این قانون را زیر پا نمی‌گذارند. شلوغ بودن ورودی پله‌های برقی یا گاهی خاموش بودن آن‌ها علتی می‌شود که شهروندان راه دیگری پیدا کنند. راهی که بیراهه است. 

شاید اگر بعد از احداث زیر گذر نرده‌هایی که مرز بین پیاده راه و خیابان شده‌اند وجود نداشت یا پله‌های برقی زیرگذر همیشه روشن بود کمتر شاهد پریدن از روی نرده‌ها و اتفاق‌های این چنینی بودیم.

 

شاهد نظم آزاد شهروندان همین اتفاق خوبی است که در خروجی‌های مترو برنامه ریزی و اجرا شده است. مدتی است گیت‌های خروجی مترو باز شده است. مسافرین فقط برای ورود بایستی از گیت عبور کنند و دیگر نیازی نیست برای خروج حجم زیادی از مردم منجر به تراکم و فشردگی در بخش‌های خروجی مترو شوند. خوشبختانه با وجود باز بودن خورجی‌ها هیچ اختلال و بی‌نظمی رخ نداده است. حتی نظم و سرعت بیشتری را شاهدیم. 

استفاده از زیرگذر‌ها نه تنها در ایران بلکه در بیشتر کشورهای توسعه یافته یکی از راهکار‌های اصلی برای کاهش حجم ترافیک و کمک به امنیت عابرین پیاده است. امنیت عابرین، اصلیترین دلیل برای چنین هزینه‌های گزافی است. اما به راستی شهروندان برای جاری ماندن این امنیت تلاشی می‌کنند! 

فرهنگ سازی برای استفاده از زیرگذر‌ها و فراهم کردن شرایط ایمن و دسترسی راحت یا حتی نبودن نرده‌ها شاید راهکار مناسبی باشد برای حل این مشکل.