4 نکته با حجه الاسلام محسنی اژه ای درباره اینترنت بین الملل و تصمیم دیوان عدالت اداری

رویداد۲۴| عصر ایران نوشت: در پی مصوبه «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور» و تنها ساعاتی پس از دستور شخص رئیس جمهور مبنی بر آزادسازی دسترسی مردم به اینترنت بین الملل، دیوان عدالت اداری اعلام کرد که "شکایاتی" درباره این دستور دریافت کرده و تصمیم گرفته است جلوی دستور رئیس جمهور را بگیرد تا مردم ایران، همچنان از حق دسترسی به شبکه جهانی اینترنت محروم بمانند.

  در این باره 4 نکته را با جناب حجه الاسلام و المسلمین محسنی اژه ای، ریاست محترم قوه قضائیه در میان می گذاریم و امیدواریم با درایت ایشان، موضوع حل و فصل شود:

1 - شما به عنوان یک حقوقدان بهتر می دانید که ستاندن حق از کسی، استثناست و نیاز به حکم قضایی دارد، مانند ستاندن حق آزادی یا حق حیات ؛ اما دسترسی صاحب حق، به حق خودش، اصلی است که قاعدتاً نیاز به حکم و دستور و نظایر این ها ندارد.

دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد، قطعاً حق آنهاست که در مقطعی به دلیل شرایط خاص جنگی، از آنها ستانده شد ولی اکنون که آن شرایط منقضی شده، اجرای اصلِ عقلی دسترسی ذیحق به حق امری است که نباید محل مناقشه باشد. با این حال، می بینیم که بخشی از دستگاه قضایی، خلاف این اصل تصمیم گرفته و مانع از رسیدن حق به حقدار شده است. گو این که جای اصل و استثناء عوض شده است!

2 - شما به عنوان یک سیاستمدار مجرب که در عالی ترین سطوح کشور فعالیت مستمر دارید، می دانید که بزرگ ترین سرمایه یک حکومت، اعتماد اجتماعی است و امید، زیر ساخت این اعتماد.

 با این حال شاهدیم که هر گاه شرایط به گونه ای رقم می خورد که سطح امیدواری بالا می رود و سرمایه اعتماد اجتماعی در مسیر رشد قرار می گیرد، متاسفانه اتفاقاتی رخ می دهد که در حکم ریختن آب سرد بر تنور امید و اعتماد است. 

اینک، بعد از ماه ها رنج مردم ایران، از محققان و بازرگانان گرفته تا مردم عادی و کودکانی که هر کدام به فراخور حال خود متأثر از قطع اینترنت بین الملل هستند، عالی ترین مقام کشور بعد از رهبری - به تصریح قانون اساسی - دستور داده تا حق مردم ایران در این باره احیا شود. این تصمیم موجی از امید و شادمانی در جامعه به ویژه در میان نسل جوان به وجود آورد که ناگهان دستور رسید که اینترنت بین الملل را وصل نکنید! 

خودتان ببینید که تصمیم دیوان، چگونه این امید را به نا امیدی تبدیل می کند! این رواست؟

3 - این که مردم برای یک دادرسی عادی، ماه ها و سال ها درگیر مراحل دادسرا و دادگاه باشند و در همان حال ببینند شکایت از دستور آزادی اینترنت - که حتی در اطلاعیه منتشره از قوه قضائیه معلوم نیست از طرف چه اشخاصی است - ظرف چند ساعت به تصمیم در حد دیوان عدالت اداری می رسد، حتماً حاوی حس و پیام جالبی برای جامعه نیست.

4 - از شما که حتماً و قاعدتاً باید بیش از هر کس دیگری، دغدغه حفظ حرمت دستگاه قضایی و شأن و جایگاه آن را داشته باشید، می خواهیم با درایت و پیگیری سیاست قضایی مناسب، نگذارید جریان های سیاسی از قوه قضائیه به عنوان یک ابزار استفاده کنند. نمونه استفاده ابزاری جناح ها از یک دستگاه ملی را  به عینه در صدا و سیمای کنونی می بینیم و افسوس می خوریم که چرا باید رسانه ملی، این گونه در حد یک وسیله و ابزار، تقلیل جایگاه پیدا کند و به چنین روزی بیفتد! 
نمی گوییم رأی دیوان درباره اینترنت، چنین خاستگاهی دارد ولی باید مراقبت شود که قوه قضائیه، حتی ناخواسته در مسیر بازی سازی های سیاسی نیفتد و مشخصاً این مورد خاص که مورد توجه مردم است، در شرایط کنونی کشور به مساله ای برای افتراق و اختلاف تبدیل نشود.