مشخصات هواپیمای E-1 Tracer

رویداد۲۴| حسین فلاحی: با ظهور ناو هواپیمابر در جنگ جهانی دوم و حصول پیشرفت در فناوری های راداری، نیاز نیروی دریایی ایالات متحده به هواپیما‌های پیستونی دو موتوره که مخصوص نقش هشدار زودهنگام هوابرد (AEW) بود احساس شد. این هواپیما‌ها به طور ویژه برای عملیات در دریا، به ویژه عملیات بر روی آب و برخاست و فرود ساخته شدند.

توسعه هواپیمای E-1 Tracer

خط تولید گرومن ئی-۱ تریسر (Grumman E-۱ Tracer)، در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ که از خانواده گرومن سی-۱ تریدر، ویژه حمل و نقل بودند متولد شد. تریدر اصلی به عنوان یک سکوی حمل و نقل ناو هواپیمابر در دریا در سال ۱۹۵۲ وار خدمت شد و تا ۸۳ نمونه تا اواخر دهه ۱۹۸۰ درخدمت بود.  

E-۱ که نشان دهنده تبدیل موفقیت آمیز این خط بود اولین پرواز خود را در ۱۷ دسامبر ۱۹۵۶ انجام داد. این سری به طور رسمی در سال ۱۹۵۸ به سرویس نیروی دریایی ایالات متحده (USN) معرفی شد و در سال ۱۹۷۷ در ۸۸ نمونه، قبل از اینکه رسماً با خط مدرن و پیشرفته گرومن E-۱ هاوک  جایگزین شود، به طور رسمی در سال ۱۹۵۸ معرفی شد.

E-۱ به عنوان نمونه اولیه با نام XTF-۱W متولد شد و دارای یک پیکربندی دم سکان دوقلو، دو ناسل موتور در امتداد یک جفت مجموعه بال نصب شده در بالا بود. بال‌ها طوری طراحی شده بودند که از طریق یک سیستم لولا به طرفین تا شوند. روش جانبی با افزودن رادوم بزرگ روی بدنه مجبور شد. کابین خلبان در طراحی پشت یک مونتاژ نوک بینی کوتاه به خوبی به جلو نگه داشته شد. بدنه در نمای جانبی آن به شکل قطره اشک بود و آیرودینامیک مورد نیاز را ارائه می‌کرد.

بیشتر بخوانید: سامانه پدافند هوایی همراه Mistral ۳

تجهیزات هواپیمای E-1 Tracer

نمونه اولیه فاقد تجهیزات الکترونیکی مدل‌های نهایی بود. نمونه اولیه از دو پایه فرود اصلی جلو و یک چرخ دم کوچک استفاده می‌کرد. یک قلاب دم برای فرود‌های مبتنی بر حامل اضافه شد. یکی از بارزترین ویژگی‌های این طراحی، رادوم بزرگ آن بود که در بالای بدنه در قسمت میانی کشتی به عنوان بخشی از سیستم هازلتاین AN/APS-۸۲ نصب شده بود.  ترتیب استاندارد خدمه برای ردیاب‌ها چهار نفر بود که شامل دو خلبان و یک جفت کنترلر رادار/رهگیر بود.

موتور هواپیمای E-1 Tracer

قدرت E-۱ از طریق ۲ موتور پیستونی ۹ سیلندر سری سیکلون رایت R-۱۸۲۰-۸۲A تامین می‌شد که هر کدام تا ۱۵۲۵ اسب بخار قدرت را در مجموعه پروانه‌های سه پره تولید می‌کردند. این موتور‌ها به هواپیما حداکثر سرعت ۲۴۰ مایل در ساعت و سرعت کروز ۱۶۰ مایل در ساعت فراهم می‌کردند. برد این هواپیما ۱۰۳۵ مایل با زمان استقامت ماموریت نزدیک به ۷ ساعت بود. این هواپیما می‌توانست به سقف خدماتی ۱۵۸۰۰ فوتی با سرعتی نزدیک به ۱۱۲۰ فوت در دقیقه برسد.

از نظر ساختاری، E-۱ دارای ۴۵ فوت و ۴ اینچ طول، طول بال ۷۲ فوت و ۴ اینچ و ارتفاع ۱۶ فوت و ۱۰ اینچ بود. وزن خالی آن ۲۰۶۴۰ پوند با حداکثر وزن برخاست ۲۶۶۰۰ پوند بود.

محصول XTF-۱W در نهایت تحت شناسه XWF-۱ بازطراحی شد و به عنوان WF-۲ تحت کنوانسیون نامگذاری هواپیما‌های نیروی دریایی ایالات متحده در آن زمان وارد تولید شد. XTF-۱W در حالی که هنوز دارای آرایش دم دوقلو بود پس از آن به شکل C-۱A تریدر تبدیل شد. در سازماندهی مجدد سال ۱۹۶۲، WF-۲ مجدداً به عنوان E-۱B بازطراحی شد.

تریسر‌ها در زمان درگیری شدید نیرو‌های آمریکایی در جنگ ویتنام (۱۹۵۵-۱۹۷۵) مورد استفاده قرار گرفتند. E-۱‌ها دراین  جنگ در نقش گشت هوایی رزمی در کنار گروه‌های جنگنده ایفای نقش کردند که توانستند مواضع/فعالیت دشمن را انتقال دهند و حملات زمینی را ترتیب دهند.

تریسر‌ها تا حدود سال ۱۹۷۳ در خدمت بودند و تعهد آمریکا در منطقه در سال ۱۹۷۵ پایان یافت. همه تریسر‌ها عملاً تا سال ۱۹۷۷ از فهرست نیروی دریایی ایالات متحده حذف شدند و به فعالیت آنها در هوانوردی دریایی آمریکا پایان داده شد.  

در مجموع حدود ۸۸ هواپیمای WF-۲/E-۱B تولید شد. با توجه به نام اصلی "، تریسر‌ها به "ویلی فاد" ملقب شدند. به طور مشابه، E-۲ هاوک با نام مستعار "سوپر فاد" شناخته می‌شدند. نیروی دریایی ایالات متحده در حال حاضر (۲۰۱۳) از قابلیت‌های AEW از طریق پلت فرم E-۲D هاوک پیشرفته خود بهره می‌برد و یکی از معدود هواپیما‌های ملخی محور است که هنوز روی عرشه‌های حامل مدرن فعالیت می‌کند.