سعید لیلاز: جمهوری اسلامی ۲۰ سال است با طبقه متوسط درافتاده است

بعد از ماجراهای دوم خرداد و بخصوص حوادث سال 88 هسته سخت قدرت به این نتیجه رسید که طبقه متوسط و تحول خواه
بزرگترین مانع او برای اعمال اقتدار و پیگیری سیاستهایش است که البته چندان نسبتی با خواسته های اکثریت مردم ایران نداشت. گرچه در اواسط دهه هشتاد در نبود رسانه های مستقل با پروپاگاندا و پول سرشار نفت توانسته بودند سیاستهای خود را به مردم بقبولانند اما خرد جمعی، طبقه متوسط ایران را به این نتیجه رساند که این راهی که مملکت می رود به جاهای خوبی ختم نخواهد شد.بدین روی در پوشش جنبش سبز وپشتیبانی از موسوی سعی کردند مطالبات خود را به کرسی بنشانند که البته موفق نشدند و در اثر آن سیاستهای تنش زا بخصوص داستان هسته ای ، گره تحریم به کار مملکت افتاد ورشته اقتصاد ایران در دست گروهی مافیایی وصل به حلقه قدرت یا به قول امروزیها تراستیها افتاد که اقتصاد ایران را در دهه90 و 1400 به اضمحلال کشید.
اما در مقابل حکومت در پاسخ، به تضعیف طبقه متوسط دست زد دقیق یادم هست که در آن زمان که آتش اعتراضات جنبش سبز هنوز خاموش نشده بود ناگهان طرح هدف مندی یارانه ها و اقتصاد صدقه ای توسط احمدینژاد به عنوان مجری سیاستهای هسته سخت قدرت اجرایی شد و به دنبال ان ایران وارد یک دوره رکود تورمی گردید
قابل ذکر است که این سیاست در طول تاریخ بارها توسط حکومتهای تمامیت خواه که در معرض شورش و اعتراضات داخلی بوده اند پیگیری و اجرا شده مثل قحطی های مصنوعی دوران استالین در اکراین ، قفقاز و اسیای مرکزی، نمونه بارز آن که خیلی شبیه به داستان ماست در زمان ابوجعفر منصور دوانیقی دومین خلیفه عباسی پیگیری و اجرا شد. عباسیان که با ادعای انتقال قدرت به علویان و مردم ایران به قدرت رسیده بودند پس از قتل ابومسلم و سرکوب علویان دچار یک سلسله شورش های زنجیر وار در سراسر قلمرو خود شدند که با وجود کشتار و قساوت منصور پایانی نداشت. در نتیجه دولت نوپای عباسی با سیاستی شبه کمونیستی شروع به مصادره دارایی توانگران کرده و و مردم را از نظر مالی در تنگنا قرار داد. سپس با برقراری مستمری اندک انها را وابسته به دستگاه خلافت نمود گرچه این سیاست در زمان فرزند و جانشین منصور یعنی مهدی متوقف شد اما در ان برهه توانست حکومت عباسیان را تثبیت و پابرجا کند و در اثر فشار مالی اعتراضات مردم را خاموش نماید.