مجری برنامه «دید در شب» عنوان کرد:
اصلا جَوزده نمی شوم
چند روز بعد از انتشار گفت و گوی رضا رشیدپور با سحر قریشی در برنامه «دید در شب» برای مصاحبه رو به روی او نشستیم. از میزان بازدید برنامه خوشحال بود و می گفت قریشی رکورد تمام مصاحبه های قبلی را زده.
رویداد24: چند روز بعد از انتشار گفت و گوی رضا رشیدپور با سحر قریشی در برنامه «دید در شب» برای مصاحبه رو به روی او نشستیم. از میزان بازدید برنامه خوشحال بود و می گفت قریشی رکورد تمام مصاحبه های قبلی را زده. صحبت هایمان با او به اتفاق های «دید در شب» محدود نشد.راجع به کمرنگ شدن فعالیت ها، امتحان مسیرهای مختلف و ضعف برنامه «عینک آفتابی» هم با او گپ زدیم. او درباره روش های مختلف در گفت و گو از زمان شیشه ای ها تا الان، چگونگی خارج شدن از موقعیت های بن بست و آب کردن یخ میهمان ها توضیح داد و گفت که همیشه روی کل مصاحبه احاطه دارد. شاید اگر این گفت و گو بعد از مصاحبه رشیدپور با شهرام جزایری انجام می شد، صحبت های دیگری را هم دربر می گرفت. مشروح گفت و گو را بخوانید.
سال ها قبل از سوپراستارها، و آدم های معروفی دعوت می کردید که به دلیل اهمیت جایگاهشان، برای مردم جذاب بودند اما در برنامه «دید در شب» سراغ ستاره هایی می روید که درواقع می شود گفت در فضای مجازی ستاره اند و در شبکه های اجتماعی طرفداران میلیون دارند. «دید در شب» با همین فکر جلو رفت یا اینکه از اول قرار بود همان سیستم «تاک شو» با آدم های معروف را داشته باشید اما به چنین جایی رسیدید؟
چه در «شب شیشه ای» چه در «دید در شب»، مراحل طراحی برنامه، خیلی طولانی تر از زمانی بوده که این برنامه روی آنتن می رفته. شاید به ظاهر 3 ماه است که 12 یا 13 قسمت از «دید در شب» پخش شده، اما ما کل تابستان را با یک تیم فکری خیلی قوی متشکل از بچه های رسانه های مختلف، نشستیم و طراحی کردیم که اصولا چه وجهی از سینما و چه وجهی از سیاست را مورد کنکاش قرار دهیم که برای مخاطب جذابیت داشته باشد. شما در تلویزیون رایگان برنامه را تماشا می کنید اما برای دیدن «دید در شب» باید گیگابایت مصرف کنید و پول بابتش بدهید.
مردم کالای باکیفیت را می خرند. به همین سبب مفهوم لغوی خود «دید در شب»، یعنی چیزهایی وجود دارد که شما نمی بینید و حالا عینک خاصی به چشمانتان بزنید که بتوانید ببینید. درواقع دیدتان را در فضای تاریک گسترده تر می کند. فضای تاریک الزاما فضای دلهره آورد نیست؛ مثلا جهل نوعی فضای تاریک است. یعنی شما نسبت به خیلی از کاراکترهای سیاسی هنری، دانش کافی ندارید و ما در برنامه چیزهایی را در مورد آن شخصیت به شما نشان می دهیم که شما قبلا نمی دیدید.
طبیعتا رضا رشیدپور به تنهایی مقابل این افراد قرار نمی گیرد. این افراد قطعا قبل از اینکه به برنامه بیایند از هر نظر چه روانشناسی چه رفتاری آنالیز شده اند و بعد رو به روی شما می نشینند. چقدر فکر پشت هر کدام از این میهمان ها هست؟
می توانم یک نمونه برای شما بیاورم. میهمان آخر ما خانم قریشی بود و ما یک دفترچه 63 صفحه ای اطلاعات درباره او داشتیم. درواقع می توانم بگویم تیم ما تقریبا یک کتاب درباره سحر قریشی چاپ کرده بود. با مضمون اینکه قریشی در فیلم های مختلف، چه تیپ هایی را بازی کرده، گرایش شخصیتی این آدم بیشتر به چه نوع رفتارهایی است ، بادی لنگوییچ (زبان بدن) این آدم به چه شکلی است، پیشینه خانوادگی اش چیست و... اگر دقت کرده باشید ما دماسنجی را پایین صفحه قرار داده ایم که براساس میمیک صورت آدم ها، حرکات دست ها، گارد گرفتن ها، تند تند صحبت کردن ها و... این دماسنج دمایش تغییر پیدا می کند.
می خواستیم به مردم یک دانش جدیدی را به نام رفتارشناسی حرکات بدن در یک گفت و گو یاد دهیم. دماسنجی که پایین صفحه است، درواقع برنامه را از دید یک رفتارشناس نگاه می کند و او می گوید دماسنج کجا سبز باشد، کجا نارنجی، اینها چیزهایی است که ما به یک برنامه گفت و گو محور اضافه کرده ایم، تا استایل تاک شو یا هاردتاک بتوانم به یک بلوغ برسد.
چه در «شب شیشه ای» چه در «دید در شب»، مراحل طراحی برنامه، خیلی طولانی تر از زمانی بوده که این برنامه روی آنتن می رفته. شاید به ظاهر 3 ماه است که 12 یا 13 قسمت از «دید در شب» پخش شده، اما ما کل تابستان را با یک تیم فکری خیلی قوی متشکل از بچه های رسانه های مختلف، نشستیم و طراحی کردیم که اصولا چه وجهی از سینما و چه وجهی از سیاست را مورد کنکاش قرار دهیم که برای مخاطب جذابیت داشته باشد. شما در تلویزیون رایگان برنامه را تماشا می کنید اما برای دیدن «دید در شب» باید گیگابایت مصرف کنید و پول بابتش بدهید.
مردم کالای باکیفیت را می خرند. به همین سبب مفهوم لغوی خود «دید در شب»، یعنی چیزهایی وجود دارد که شما نمی بینید و حالا عینک خاصی به چشمانتان بزنید که بتوانید ببینید. درواقع دیدتان را در فضای تاریک گسترده تر می کند. فضای تاریک الزاما فضای دلهره آورد نیست؛ مثلا جهل نوعی فضای تاریک است. یعنی شما نسبت به خیلی از کاراکترهای سیاسی هنری، دانش کافی ندارید و ما در برنامه چیزهایی را در مورد آن شخصیت به شما نشان می دهیم که شما قبلا نمی دیدید.
طبیعتا رضا رشیدپور به تنهایی مقابل این افراد قرار نمی گیرد. این افراد قطعا قبل از اینکه به برنامه بیایند از هر نظر چه روانشناسی چه رفتاری آنالیز شده اند و بعد رو به روی شما می نشینند. چقدر فکر پشت هر کدام از این میهمان ها هست؟
می توانم یک نمونه برای شما بیاورم. میهمان آخر ما خانم قریشی بود و ما یک دفترچه 63 صفحه ای اطلاعات درباره او داشتیم. درواقع می توانم بگویم تیم ما تقریبا یک کتاب درباره سحر قریشی چاپ کرده بود. با مضمون اینکه قریشی در فیلم های مختلف، چه تیپ هایی را بازی کرده، گرایش شخصیتی این آدم بیشتر به چه نوع رفتارهایی است ، بادی لنگوییچ (زبان بدن) این آدم به چه شکلی است، پیشینه خانوادگی اش چیست و... اگر دقت کرده باشید ما دماسنجی را پایین صفحه قرار داده ایم که براساس میمیک صورت آدم ها، حرکات دست ها، گارد گرفتن ها، تند تند صحبت کردن ها و... این دماسنج دمایش تغییر پیدا می کند.
می خواستیم به مردم یک دانش جدیدی را به نام رفتارشناسی حرکات بدن در یک گفت و گو یاد دهیم. دماسنجی که پایین صفحه است، درواقع برنامه را از دید یک رفتارشناس نگاه می کند و او می گوید دماسنج کجا سبز باشد، کجا نارنجی، اینها چیزهایی است که ما به یک برنامه گفت و گو محور اضافه کرده ایم، تا استایل تاک شو یا هاردتاک بتوانم به یک بلوغ برسد.
در زمان برنامه «شب شیشه ای»، احساس می شد یک فخرفروشی خاصی در حالات و رفتار رضا رشیدپور وجود دارد. از طرفی آنقدر آن میهمان ها بزرگ بودند که هر جمله ای می گفتند برای مخاطب جذاب بود. اما در برنامه «دید در شب» اینطور نیست. اینجا رضا رشیدپور به نسبت میهمان ها سلبریتی است و برجستگی مجری دیده می شود. شاید الان بیشتر جای این باشد که افرادی مثل بهرام رادان، علی دایی، ابراهیم حاتمی کیا و... آورده شود.
ببینید، من اصولا کسی هستم که نه از شهرت جوزده می شوم و نه اینکه جو شهرت فرد دیگری من را می گیرد. من در عمرم از دو نفر عکس و امضا گرفتم، یکی در زمان دانشجویی از داریوش ارجمند بود و دیگری هم از خوانندگان قدیمی ایران. جز اینها هیچ وقت جوزده شهرت نبوده ام. ببینید در فیلم «گرگ وال استریت»، لئوناردو دی کاپریو بازی می کند اما نمی توانیم بگوییم چون او در این فیلم بازی می کند پس این فیلم، فیلم خوبی است ما می گوییم این فیلم، فیلم خوبی است و دی کاپریو را هم دارد. «شب شیشه ای» برنامه خوبی بود و حاتمی کیا را هم داشت. با اینکه حاتمی کیا به برنامه های دیگر هم دعوت می شد، اما هیچ کدام آنها شب شیشه ای نمی شدند. درباره «دید در شب» هم همین طور است. جالب است بگویم که آقای کفاشیان تا قبل از اینکه وارد استودیوی ما شود، فقط در طول سال 94، 186 بار مصاحبه داشته. اگر واکنش تمام این مصاحبه ها را جمع کنید، به اندازه واکنش های برنامه «دید در شب» نبوده. موضوع امنیتی بودن آقای تاج و مسائل تیم تراکتورسازی، تازه بعد از برنامه دید در شب، در سرخط خبرگزاری ها قرار گرفت. با اینکه آقای کفاشیان با برنامه 90 هم مصاحبه داشته. بنابراین اگر من می گویم برنامه من، منظورم امتداد فکر من، تیم طراحی من و گروه 30 نفره ای است که تلاش می کند تا حرف پرمغزی زده شود.
نکته مهمی که درباره مصاحبه های جنجالی تان در برنامه «دید در شب» وجود دارد این است که به عمد سراغ آدم های ساده تر رفتید؛ آدم هایی که مطمئن بودید جواب هایی را که می خواهید می دهند. مثلا در مورد اکبر عبدی، شما خودتان می دانید که او آدم باهوشی است.
طبیعتا شهاب حسینی ، مثل دکتر اصفهانی اگر عکسی به او نشان می دهم چیزی بر اطلاعات من می افزاید. دیگر تقصیر من نیست که به کسی عکسی نشان می دهم و بلد نیست جواب من را بدهد. من روال برنامه ام را دارم پیش می برم. مثلا من می دانم که خانم قریشی انگلیسی بلد نیست. اگر در هنگام ورود شروع می کردم به انگلیسی حرف زدن، آن می شد سوءاستفاده. برنامه من روال مشخصی دارد؛ آلبوم عکس، آن هم معلوم است. حتی سحر قریشی قبل از برنامه گفت می شود بگویید عکس چه کسانی را می خواهید نشان دهید! ما هم یکی از آنها که حساسیت برانگیز بود یعنی امید علمی را گفتیم و آن قبول کرد در برنامه درباره این موضوع صحبت شود. یعنی طرف با علم و آگاهی می نشیند روی آن صندلی. من بحث سوءاستفاده را کاملا تکذیب می کنم. اما باید بگویم ما میهمان برجسته تر و باکاریزماتر از صادق خرازی نداریم. دکتر خرازی چندین سال نماینده ایران در سازمان ملل لوده است و به تعداد موهای سر من مصاحبه کرده است. کدام مصاحبه او واکنش برانگیز بود؟ کدام مصاحبه اش اینقدر بازتاب داشت؟ سحر قریشی جزو بازیگران ممتاز گیشه در سینمای ایران است. کارگردان های زیادی به دنبال او می روند. خودش می گوید کارگردان ها به من می گویند بین دو تا کار یک نیم ساعت وقتت را برای فیلم ما بگذار. خب پس این آدم در سینما برای خودش یک چارچوب درست کرده و می آید در برنامه دید در شب می نشیند و صادقانه هم می نشیند.
ببینید، من اصولا کسی هستم که نه از شهرت جوزده می شوم و نه اینکه جو شهرت فرد دیگری من را می گیرد. من در عمرم از دو نفر عکس و امضا گرفتم، یکی در زمان دانشجویی از داریوش ارجمند بود و دیگری هم از خوانندگان قدیمی ایران. جز اینها هیچ وقت جوزده شهرت نبوده ام. ببینید در فیلم «گرگ وال استریت»، لئوناردو دی کاپریو بازی می کند اما نمی توانیم بگوییم چون او در این فیلم بازی می کند پس این فیلم، فیلم خوبی است ما می گوییم این فیلم، فیلم خوبی است و دی کاپریو را هم دارد. «شب شیشه ای» برنامه خوبی بود و حاتمی کیا را هم داشت. با اینکه حاتمی کیا به برنامه های دیگر هم دعوت می شد، اما هیچ کدام آنها شب شیشه ای نمی شدند. درباره «دید در شب» هم همین طور است. جالب است بگویم که آقای کفاشیان تا قبل از اینکه وارد استودیوی ما شود، فقط در طول سال 94، 186 بار مصاحبه داشته. اگر واکنش تمام این مصاحبه ها را جمع کنید، به اندازه واکنش های برنامه «دید در شب» نبوده. موضوع امنیتی بودن آقای تاج و مسائل تیم تراکتورسازی، تازه بعد از برنامه دید در شب، در سرخط خبرگزاری ها قرار گرفت. با اینکه آقای کفاشیان با برنامه 90 هم مصاحبه داشته. بنابراین اگر من می گویم برنامه من، منظورم امتداد فکر من، تیم طراحی من و گروه 30 نفره ای است که تلاش می کند تا حرف پرمغزی زده شود.
نکته مهمی که درباره مصاحبه های جنجالی تان در برنامه «دید در شب» وجود دارد این است که به عمد سراغ آدم های ساده تر رفتید؛ آدم هایی که مطمئن بودید جواب هایی را که می خواهید می دهند. مثلا در مورد اکبر عبدی، شما خودتان می دانید که او آدم باهوشی است.
طبیعتا شهاب حسینی ، مثل دکتر اصفهانی اگر عکسی به او نشان می دهم چیزی بر اطلاعات من می افزاید. دیگر تقصیر من نیست که به کسی عکسی نشان می دهم و بلد نیست جواب من را بدهد. من روال برنامه ام را دارم پیش می برم. مثلا من می دانم که خانم قریشی انگلیسی بلد نیست. اگر در هنگام ورود شروع می کردم به انگلیسی حرف زدن، آن می شد سوءاستفاده. برنامه من روال مشخصی دارد؛ آلبوم عکس، آن هم معلوم است. حتی سحر قریشی قبل از برنامه گفت می شود بگویید عکس چه کسانی را می خواهید نشان دهید! ما هم یکی از آنها که حساسیت برانگیز بود یعنی امید علمی را گفتیم و آن قبول کرد در برنامه درباره این موضوع صحبت شود. یعنی طرف با علم و آگاهی می نشیند روی آن صندلی. من بحث سوءاستفاده را کاملا تکذیب می کنم. اما باید بگویم ما میهمان برجسته تر و باکاریزماتر از صادق خرازی نداریم. دکتر خرازی چندین سال نماینده ایران در سازمان ملل لوده است و به تعداد موهای سر من مصاحبه کرده است. کدام مصاحبه او واکنش برانگیز بود؟ کدام مصاحبه اش اینقدر بازتاب داشت؟ سحر قریشی جزو بازیگران ممتاز گیشه در سینمای ایران است. کارگردان های زیادی به دنبال او می روند. خودش می گوید کارگردان ها به من می گویند بین دو تا کار یک نیم ساعت وقتت را برای فیلم ما بگذار. خب پس این آدم در سینما برای خودش یک چارچوب درست کرده و می آید در برنامه دید در شب می نشیند و صادقانه هم می نشیند.
اما الان بعد از واکنش های شدیدی که به خاطر صداقتی که به قول شما به خرج داده با آنها رو به رو شده، از حرف هایی که زده پشیمان نیست؟
این دیگر بر می گردد به فرهنگ سازی. ما باید اینقدر در این راه برویم جلو که به مردم یاد بدهیم دیگران را قضاوت نکنیم. باید با هم همزیستی مسالمت آمیز داشته باشیم. من ممطئن هستم بسیاری از افرادی که ایراد گرفتند که چرا کاپولا را نشناخته، خودشان هم کاپولا را نمی شناسند. اینکه او کاپولا را نمی شناسد باعث تعجب است اما اینکه ما با انواع روش هایی که بلد هستیم، طرف مقابل را له بکنیم، بیشتر عجیب به نظر می رسد. باید بگویم بخشی از برخورد با سحر قریشی ناجوانمردانه است.
شما هدفتان چه بود؟ این که صداقت را نشان بدهید یا بگویید کسی که به عنوان ستاره قبول دارید، این گونه است و همین اندازه آگاهی دارد؟
من وظیفه دارم همه این ها را بگویم. من کارم رسانه است اما می خواهم بگویم که شما همه این ها را ببینید و یک تصمیم درست در مورد آن فرد بگیرید.
شما، فرزاد حسنی، احساس علیخانی و... خیلی های دیگر در زمینه مجری گری، توانستید به برند تبدیل شوید اما مجریانی که بعد از شما آمدند دیگر نتوانستند مسیر موفقی که شما شروع کردید را ادامه دهند. چرا بعد از شما این جریان مجریان توانمند اینقدر ضعیف شده؟
ببینید این یک معادله پیچیده اما ساده است. اگر شما به طرف مقابلت تهاجم کنید که نقض غرض کرده اید. پس اگر ما این پیش شرط را بپذیریم که من وارد گفت و گو شده ام، منع از تهاجم دارم. اینها دانش، استعداد و تمرین می خواهد. روانشناسی در لحظه می خواهد. شاید برای شما خنده دار باشد اما من حتی به طرز نشستن گفت و گو شونده ام دقت می کنم. مثلا اگر یک سوال خطرناک دارم، رفتار بدنی گفت و گو شونده را رصد می کنم و می بینم که چه زمانی ریلکس هست و آن سوال را آنجا از او می پرسم.
اگر مصاحبه شونده ریلکس نشود چه کار می کنید؟ فکر نمی کنید چیزی از مصاحبه جا مانده است؟
من برای این کار تکنیک دارم. باید تکنیک داشته باشید تا بتوانید گارد طرف را باز کنید و او را در یک موقعیت درست قرار دهید و بعد حرفت را به او بزنید. اگر شما به سحر قریشی در لحظه ای که گارد بسته و دارد از کم لطفی مردم نسبت به خودش حرف می زند، بگویید خانم قریشی تازه مردم می گویند شما دیپلم هم ندارید، آن موقع ممکن است یک دعوایی جلوی دوربین رخ بدهد که نه به نفع من باشد، نه به نفع سحر قریشی باشد و نه به نفع مخاطب. اما شما باید در لحظه ای از گفت و گو که سحر قریشی حالش خوب است و لحظه نرمی از گفت و گو است، باید خیلی راحت بگی راستی یک عده ای می گویند شما دیپلم ندارید، راست می گویند؟
این دیگر بر می گردد به فرهنگ سازی. ما باید اینقدر در این راه برویم جلو که به مردم یاد بدهیم دیگران را قضاوت نکنیم. باید با هم همزیستی مسالمت آمیز داشته باشیم. من ممطئن هستم بسیاری از افرادی که ایراد گرفتند که چرا کاپولا را نشناخته، خودشان هم کاپولا را نمی شناسند. اینکه او کاپولا را نمی شناسد باعث تعجب است اما اینکه ما با انواع روش هایی که بلد هستیم، طرف مقابل را له بکنیم، بیشتر عجیب به نظر می رسد. باید بگویم بخشی از برخورد با سحر قریشی ناجوانمردانه است.
شما هدفتان چه بود؟ این که صداقت را نشان بدهید یا بگویید کسی که به عنوان ستاره قبول دارید، این گونه است و همین اندازه آگاهی دارد؟
من وظیفه دارم همه این ها را بگویم. من کارم رسانه است اما می خواهم بگویم که شما همه این ها را ببینید و یک تصمیم درست در مورد آن فرد بگیرید.
شما، فرزاد حسنی، احساس علیخانی و... خیلی های دیگر در زمینه مجری گری، توانستید به برند تبدیل شوید اما مجریانی که بعد از شما آمدند دیگر نتوانستند مسیر موفقی که شما شروع کردید را ادامه دهند. چرا بعد از شما این جریان مجریان توانمند اینقدر ضعیف شده؟
ببینید این یک معادله پیچیده اما ساده است. اگر شما به طرف مقابلت تهاجم کنید که نقض غرض کرده اید. پس اگر ما این پیش شرط را بپذیریم که من وارد گفت و گو شده ام، منع از تهاجم دارم. اینها دانش، استعداد و تمرین می خواهد. روانشناسی در لحظه می خواهد. شاید برای شما خنده دار باشد اما من حتی به طرز نشستن گفت و گو شونده ام دقت می کنم. مثلا اگر یک سوال خطرناک دارم، رفتار بدنی گفت و گو شونده را رصد می کنم و می بینم که چه زمانی ریلکس هست و آن سوال را آنجا از او می پرسم.
اگر مصاحبه شونده ریلکس نشود چه کار می کنید؟ فکر نمی کنید چیزی از مصاحبه جا مانده است؟
من برای این کار تکنیک دارم. باید تکنیک داشته باشید تا بتوانید گارد طرف را باز کنید و او را در یک موقعیت درست قرار دهید و بعد حرفت را به او بزنید. اگر شما به سحر قریشی در لحظه ای که گارد بسته و دارد از کم لطفی مردم نسبت به خودش حرف می زند، بگویید خانم قریشی تازه مردم می گویند شما دیپلم هم ندارید، آن موقع ممکن است یک دعوایی جلوی دوربین رخ بدهد که نه به نفع من باشد، نه به نفع سحر قریشی باشد و نه به نفع مخاطب. اما شما باید در لحظه ای از گفت و گو که سحر قریشی حالش خوب است و لحظه نرمی از گفت و گو است، باید خیلی راحت بگی راستی یک عده ای می گویند شما دیپلم ندارید، راست می گویند؟
تا به حال شده به بن بست بخورید؟
بله؛ آن یک نفر آقای درویش بود.
در مورد گفت و گویتان با بهرام رادان چطور، احساس می شد چیزهایی از این گفت و گو مانده است.
بله، در آن سری شب شیشه ای چون بهرام رادان روی جواب ها تمرین کرده بود و دوست داشت توی جواب ها با الگوریتم جلو برود و برنامه من الگوریتم پذیر نیست چون خودم با الگوریتم جلو نمی روم. میهمانم با شیوه بیاید جلو، یک پایه می لنگد. اتفاقا قصد دارم دوباره با بهرام گفت و گو کنم.
به خاطر گرایش فراوان مردم به سمت فضای مجازی «دید در شب» را به این حالت تولید کردید یا چون می دانستید دیگر نمی توانید چنین برنامه ای را در تلویزیون بسازید؟
مهمترین دلیل اینکه «دید در شب» در فضای مجازی ساخته شد همین بود اما به هر حال «دید در شب» را نمی شد به هیچ نحو در تلویزیون ساخت. به دلیل موازینی که در تلویزیون وجود دارد که البته خیلی از آنها هم سلیقه ای است. اما نکته متفاوتی که باید در رسانه شما بگویم این است که من به موازات، در حال رایزنی برای برنامه سازی در شبکه سه بودم و تقریبا 90 درصد پروژه هم پیشرفت کرده بود. اما احساس کردم که کار در فضای مجازی، اولویت بیشتری دارد و این فضا خیلی بایر است. احساس کردم من به فضای مجازی بیایم، می توانم کار بهتری انجام دهم. دلیلش این نبود که ما نخواهیم در تلویزیون باشیم یا تلویزیون نخواهد که ما باشیم.
بله؛ آن یک نفر آقای درویش بود.
در مورد گفت و گویتان با بهرام رادان چطور، احساس می شد چیزهایی از این گفت و گو مانده است.
بله، در آن سری شب شیشه ای چون بهرام رادان روی جواب ها تمرین کرده بود و دوست داشت توی جواب ها با الگوریتم جلو برود و برنامه من الگوریتم پذیر نیست چون خودم با الگوریتم جلو نمی روم. میهمانم با شیوه بیاید جلو، یک پایه می لنگد. اتفاقا قصد دارم دوباره با بهرام گفت و گو کنم.
به خاطر گرایش فراوان مردم به سمت فضای مجازی «دید در شب» را به این حالت تولید کردید یا چون می دانستید دیگر نمی توانید چنین برنامه ای را در تلویزیون بسازید؟
مهمترین دلیل اینکه «دید در شب» در فضای مجازی ساخته شد همین بود اما به هر حال «دید در شب» را نمی شد به هیچ نحو در تلویزیون ساخت. به دلیل موازینی که در تلویزیون وجود دارد که البته خیلی از آنها هم سلیقه ای است. اما نکته متفاوتی که باید در رسانه شما بگویم این است که من به موازات، در حال رایزنی برای برنامه سازی در شبکه سه بودم و تقریبا 90 درصد پروژه هم پیشرفت کرده بود. اما احساس کردم که کار در فضای مجازی، اولویت بیشتری دارد و این فضا خیلی بایر است. احساس کردم من به فضای مجازی بیایم، می توانم کار بهتری انجام دهم. دلیلش این نبود که ما نخواهیم در تلویزیون باشیم یا تلویزیون نخواهد که ما باشیم.
