لب کارون؛ غبار بارون
بدون هیچ شکی این روزها خاکی ترین مردم ایران، خوزستانی های بی ادعا هستند. چرا بی ادعا؟ چون دار و ندارمون از نفت زیر پاشونه اما چیزی دستشون رو نگرفته، وجب به وجب خاکمون از خونهاشونه اما خروار خروار همون خاک، الان تو حلقومشونه! تو جایی هستند که چشم چشم رو نمی بینه اما قدم مهمون رو همیشه روی تخم چشمهای خاک آلودشون گذاشتن. با همه این احوالات، اونا هیچ چی نخواستن که هیچ، تازه اجازه هم دادند، سالهای سال به عینک ریبونشون بخندیم. اما الان اونها دیگه عینک دودی نمی زنند چون اونقدر دود دارند که نیازی به همچین عینکی نباشه. این یعنی، یکی از سوژه های خنده ما ...پر! مخلص مرام آبادانی.
بگذریم؛ همیشه ی خدا همین بوده که کوزه گر از کوزه شکسته آب می خورده. البته؛ نباید همه کاسه کوزه ها رو، سر رسم روزگار و بی وفایی دوران شکست. این درست که بعضی وقتها ثواب کرده ها کباب شدن! اما یه قسمتی رو هم باید بذاریم به حساب «سوء مدیریت» و «بی خیالی ملی» که بعضا بدجوری آدم رو کباب کردن و می کنن.
الان یکی از همون شرائط حساس کنونیه. یعنی همون روز مبادایی که باید ما بنی آدمها، اعضای یکدیگر بشیم. باید مسئولین اگه آب دستشونه بذارند زمین و به این اوضاع قمر در عقرب سر و سامون بدن. ما هم باید نون و آبمون بشه کمک به خاک خورده ها. کمک فقط برای اونهایی نیست که زیر آوار و خاک موندن، برای اونهایی هم هست که چندین ساله که دارند زیر گرد و غبار زنده زنده دفن می شن.
نمی دونم واسه چی، مرگ یکهویی برامون فجیع تر از مرگ تدریجیه؟ اما به نمک دریاچه اورمیه قسم؛ این موضوع، دست کمی از پلاسکو و پلاسکو ها نداره . چند ساعتی آب و برق تون رو قطع کنید و با گرد و خاک نفس بکشید و زیر پاتون عینهو سیل آب ول کنید تا حساب کار دستتون بیاد.
اگه هم کاری از دستتون برنمیاد حداقل بیایید دعا کنیم تا نهال هایی که مسئولین دلسوز برای جلوگیری از بلند شدن خاک کاشتند- یا قراره که بکارند- هر چی زودتر سبز بشن و خوزستانی های سبزه رو، سرشون سر سبز بمونه. درسته که خیلی وقتها تو فرودگاهش، هواپیما نمی تونه بشینه اما اگه دل هامون یک دله باشه حتما دعاهامون به ثمر می شینه! اینها سیاه نمایی نیست چون بالاتر از خود سیاهی رنگی نیست.
بزک جان؛ لطفا نمیر... حتما بهار میاد.
