تاریخ انتشار: ۱۱:۳۰ - ۲۵ آبان ۱۴۰۵
رویداد۲۴ گزارش می‌دهد؛

از فسادستیزی ابوذر غفاری تا شاهنامه‌ و گربه‌؛ همه‌چیز ممنوع! | تاریخ عجیب سانسورهای صداوسیما

از شاهنامه‌خوانی در «آرایشگاه زیبا» و عدالت‌خواهی ابوذر در «امام علی» تا نمایش چهره حضرت عباس در «مختارنامه» و حضور چند گربه در «۸۷ متر»؛ ظاهراً هیچ‌چیز از تیغ سانسور صداوسیما در امان نیست. مروری بر سریال‌هایی که قربانی ممیزی‌های عجیب شدند و گاه سال‌ها رنگ آنتن را ندیدند.
سانسور در صداوسیما

 

رویداد۲۴ | مازیار وکیلی-  اخیراً رامبد جوان، احسان کرمی و مرضیه برومند، سه چهره شناخته‌شده تلویزیون، به یک مشکل مشترک در سازمان عریض‌وطویل صداوسیما اشاره کرده‌اند؛ سانسور و ممیزی‌های عجیب‌وغریبی که گاهی از مرز منطق هم عبور می‌کنند. رامبد جوان از سخت‌گیری‌های نامتعارف ناظران صداوسیما در ساخت آگهی‌های تبلیغاتی گفته و حتی نگاه برخی ممیزان را بیمارگونه توصیف کرده است. احسان کرمی گفته حتی شلوار جین هم در قاب تلویزیون ممیزی می‌شد. مرضیه برومند هم در تازه‌ترین روایت خود، از توقیف دوساله سریال «آرایشگاه زیبا» به دلیل شاهنامه‌خوانی یکی از شخصیت‌ها و لهجه قزوینی شخصیتی دیگر پرده برداشته است.

برومند در این مصاحبه دلایل توقیف «آرایشگاه زیبا» را یکی شاهنامه‌خوانی‌های آقای خمارلو، پدر اسد، شخصیت اصلی سریال، و دیگری لهجه قزوینی اصلان غمخوار، دست‌فروش نزدیک مغازه آرایشگاه اسد خمارلو، عنوان کرده بود.

«آرایشگاه زیبا» یکی از مهم‌ترین سریال‌های ایرانی در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی بود؛ سریالی که قرار بود نمایشگر وضعیت طبقه متوسط شهری در دوران ابتدای دولت سازندگی باشد.

فضای شاد و مفرح سریال در کنار داستان محافظه‌کارانه آن، شائبه هرگونه سانسور را از سریال دور می‌کند، اما ظاهراً مدیران صداوسیما نه‌فقط با این سریال مرضیه برومند، بلکه با سایر سریال‌های این کارگردان هم مشکل داشتند؛ کارگردانی که سال‌ها برای صداوسیما کار کرده و سریال ساخته و ظاهراً باید معتمد مدیران سازمان صداوسیما باشد.

برومند در این مصاحبه به یک معضل عجیب در نمایش عروسکی «خونه مادربزرگه» هم اشاره کرده است. او می گوید: «گفتند هاپوکومار چرا هندی است؟ چون سگ است به مسلمانان هند برمی‌خورد. یکبار جشنواره عروسکی هندی‌ها آمده بودند بیست نفر بردمشان تلویزیون که بگویند بر می‌خورد بهشان یا نه. بعد هم که پخش شد.»

مرضیه برومند در این مصاحبه عنوان می‌کند که مدیران وقت سازمان حتی به سریال کودکانه «قصه‌های تابه‌تا» هم گیر داده بودند: «گفتند اسم زی‌زی‌گولو بی‌ادبی است. یک خانم فرانسوی گفته زی‌زی در فرانسه معنای خوبی نمی‌دهد. گفتم من فرانسه خوانده‌ام، اما هیچ‌وقت کنجکاوی نکرده‌ام ببینم چیز‌های بی‌ادبی به فرانسه چه می‌شود. مگه من بیمارم اسم بی‌تربیتی بگذارم روی شخصیتی که انقدر برایش زحمت کشیده‌ام. آنهم پخش شد. خلاصه ما از این مشکلات با تلویزیون زیاد داشتیم»

اما این‌ها تنها چند نمونه از تاریخ طولانی سانسور در تلویزیون ایران هستند؛ تاریخی که نشان می‌دهد از سریال‌های کودکانه و طنز گرفته تا آثار تاریخی و مذهبی، کمتر اثری از تیغ ممیزی مدیران صداوسیما در امان مانده است.

آغاز شکل گیری دیوار آهنین

یکی از نهادهایی که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی دچار یک دگردیسی اساسی شد، رادیو و تلویزیون ملی ایران بود که بعدها نام سازمان صداوسیما را به خود گرفت.

طبیعی بود که بعد از وقوع یک انقلاب اسلامی، مهم‌ترین دستگاه تبلیغاتی و تولید محتوای ساختار جدید دچار تحول اساسی و دگردیسی شود.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و حضور قطب‌زاده در رأس سازمان صداوسیما و کنار رفتن او، این سازمان ساختار مشخصی نداشت تا اینکه بنیان‌گذار انقلاب اسلامی، محمد هاشمی را به‌عنوان رئیس این سازمان انتخاب کرد.

اولین و مهم‌ترین اقدام محمد هاشمی، ایجاد یک ساختار و چارچوب مشخص برای تولید و پخش برنامه در سازمان صداوسیما بود.

محمد هاشمی درباره چگونگی شکل گرفتن یک ساختار ممیزی در صداو سیما می‌گوید: «هر برنامه‌ای که قرار بود ساخته شود، ابتدا باید سناریو یا طرح آن در این شورا بررسی و تصویب می‌شد. بعد از آن، اجازه سفارش تولید داده می‌شد. ما در این فرآیند حدود ۱۵ تا ۱۶ معیار یا «چه؟» داشتیم که تعیین می‌کرد برنامه برای «چه گروه سنی است، چه محتوایی دارد، چقدر هزینه دارد، چه میزان تأثیرگذاری دارد» و بسیاری معیارهای دیگر. وقتی فردی با یک طرح یا سناریو وارد می‌شد، اعضای شورا بر اساس این معیارها از او سؤال می‌کردند. اگر پاسخ‌های قانع‌کننده می‌داد، برنامه مجوز ساخت می‌گرفت. بعد از تولید، مدیر پخش ما موظف بود که برنامه را بازبینی کند. اگر اشکالی داشت، اصلاح می‌کرد. البته این کار به‌صورت فردی انجام نمی‌شد؛ یک شورای چندنفره در کنار مدیر پخش بود که در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت می‌کردند. این سیستم باعث شد که هم در تولید و هم در پخش، مشکلات و حساسیت‌های مردمی را به حداقل برسانیم.»

صحبت‌های محمد هاشمی نشان می‌دهند در آن دوران (و شاید دوران حاضر)، صداوسیما چه دروازه آهنینی را برای تولید یک برنامه تلویزیونی ایجاد کرده بود؛ دروازه آهنینی که بعدها قربانیان زیادی گرفت و باعث شد هنرمندان زیادی عطای کار با سازمان صداوسیما را به لقایش ببخشند و هیچ‌گاه حاضر نباشند برای ادامه فعالیت خود به سازمان صداوسیما برگردند.

هزاردستان؛ اولین سریالی که در سازمان صداوسیما قلع‌وقمع شد

«هزاردستان» پروژه بسیار عظیمی بود که علی حاتمی مقدمات ساخت آن را در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی آماده کرده بود؛ پروژه‌ای که نام اولیه آن «جاده ابریشم» بود و قرار بود به تحولات تاریخی ایران تا دوران رضاشاه و محمدرضاشاه پهلوی بپردازد.

با پیروزی انقلاب اسلامی اما روند کار تغییر کرد و علی حاتمی با سازمان صداوسیما و مدیریت آن برای تولید و پخش سریال به مشکل خورد.

محمد هاشمی درباره مشکلات پیش روی پروژه «جاده ابریشم» که بعدها با عنوان «هزاردستان» پخش شد، می‌گوید: در آن نسخه اولیه هزاردستان، رضا شاه به عنوان سازنده جاده ابریشم معرفی شده بود. این سناریو مربوط به قبل از انقلاب بود و بعد از پیروزی انقلاب دیگر قابل ساخت نبود.

بر اساس گفته های شخص محمد هاشمی، او به علی حاتمی می‌گوید که بهتر است سناریو را تغییر دهد تا شرایط تولید مهیا شود؛ ایده‌ای که با مقاومت اولیه علی حاتمی مواجه می‌شود: «آقای حاتمی مدتی کنار رفت، اما بعد از یکی دو سال برگشت و گفت که می خواهد کار را بسازد. من به او گفتم که در این شکل فعلی امکان ساختش وجود ندارد. پیشنهاد دادم که سناریو را به شورای طرح و برنامه ببریم، اصلاح کنیم و بعد به او بدهیم تا بسازد. او در ابتدا این موضوع را نپذیرفت و گفت من هر طور که شده این را می سازم اما موقعیت ساخت وجود نداشت، ایشان رفتند و دو سال بعد بازگشتند و پذیرفتند که با اعمال اصلاحات کار را بسازند.»

در نهایت، سی قسمت از طرح اولیه «جاده ابریشم» کنار گذاشته شد و سریال به یک سریال پانزده قسمتی تبدیل شد.

محمد هاشمی درباره تغییرات این سریال گفته است: «شورای طرح و برنامه که آقای [فخرالدین] انوار رئیس آن بود، سناریو را بررسی کرد. بخش هایی که مستقیم به رضا شاه و محمدرضا شاه مربوط می شد و در راستای تطهیر و تبلیغ آنها بود، حذف شد. در نهایت، از ۳۶ قسمت سناریو، حدود ۳۰ قسمت کنار گذاشته شد. آنچه باقی ماند، همان داستان «شش انگشتی» بود که در نهایت ساخته شد و از تلویزیون پخش شد.»

محمد هاشمی دلیل این سانسور گسترده را هم این‌طور عنوان می‌کند: «محتوای سریال در راستای روایت هایی بود که با نگاه رسمی جمهوری اسلامی همخوانی نداشت. آقای حاتمی این سریال را ابتدا برای زمان شاه نوشته بود، اما در دوره بعد از انقلاب دیگر نمی شد با همان ساختار ساخته شود. با اصلاحات انجام شده، سریال ساخته و پخش شد.»

به این ترتیب علی حاتمی را باید اولین قربانی تحولات صداوسیما در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی دانست.

ابوذر غفاری؛ مبارزی علیه فساد حکومت که سانسور شد!


بیشتر بخوانید:

توقیف ۲۰ ساله به پایان رسید؛ «صد سال به این سال‌ها» چه در چنته دارد؟

سلام سانسورچی!/ تاریخ دردناک ممیزی در ایران

 لیست بلند بالای فیلم‌های توقیفی در سینمای ایران/ از آدم برفی تا مطرب


شاید بسیاری از مردم ایران گمان کنند سریال‌های تاریخی و مذهبی از تیغ تیز سانسور در امان هستند، اما حقیقت امر این است که به‌هیچ‌وجه این‌گونه نیست و حتی سریال‌هایی مانند «امام علی (ع)» و «مختارنامه» هم از تیغ تیز سانسور در امان نمانده‌اند.

داوود میرباقری یکی از چهره‌های معتمد سازمان صداوسیما بوده است. او که خود محصول انقلاب اسلامی در حوزه فرهنگ است، بهترین سریال‌های تاریخی و مذهبی سازمان را ساخته است. در واقع، هرگاه سازمان صداوسیما به دنبال ساخت یک سریال تاریخی و مذهبی بود، به سراغ داوود میرباقری می‌رفت.

اما حتی داوود میرباقری هم مصون از سانسور نبود و سریال دوران‌ساز او، یعنی «امام علی (ع)»، هم دچار جرح‌وتعدیل فراوانی شده است.

ظاهراً مهم‌ترین بخش‌های حذف‌شده سریال «امام علی (ع)» مربوط به شخصیت ابوذر غفاری بوده است؛ یکی از مهمترین چهره‌های شیعه که بعد از درگذشت پیامبر اسلام، با اکراه بیعت ابوبکر را پذیرفت و بی‌پروا و بدون ملاحظه به نقد حکومت‌داری خلفای پیش از امام علی (ع)، خصوصاً عثمان بن عفان، می‌پرداخت.

محور انتقادات ابوذر نسبت به عثمان، خویشاوندسالاری او در عزل و نصب‌های سیاسی و اسراف بیت‌المال توسط اطرافیان خلیفه بود.

میرباقری در طراحی شخصیت ابوذر هم به همین شدت عمل کرد و او را به عدالت‌خواهی پرشور تبدیل کرد که حتی حاضر است خانواده و جان خود را هم فدای عدالت‌خواهی در طریقت امام علی (ع) کند.

طراحی این شخصیت اما ظاهراً به مذاق برخی چهره‌های سیاسی خوش نیامد و باعث شد بخش‌های زیادی از سریال که مربوط به این شخصیت است، در زمان پخش حذف شود.

تهیه‌کننده سریال «امام علی (ع)» درباره این حذفیات می‌گوید: «ابوذر در زمان حیات خود طاقت این را نداشت کسی کوچک‌ترین تخطی از طریق عدالت کند. گفتند برخی حرف‌های ابوذر به برخی دوستان برمی‌خورد؛ درنتیجه حذف کردند. قائم مقام وقت سازمان خیلی مقاومت زیادی کردند که این میزان از نقش ابوذر ماند.»

این تهیه‌کننده، این صحنه‌ها را حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ دقیقه از سریال می‌داند و می‌گوید سازمان آن‌ها را حذف کرده، چون دیالوگ‌های تندی داشتند.

مختارنامه هم از ممیزی و سانسور در امان نماند

«مختارنامه» هم دیگر سریال جنجالی بود که توسط داوود میرباقری ساخته و از سازمان صداوسیما پخش شد، اما پخش آن بدون مشکل نبود.

میرباقری در «مختارنامه» به سراغ یکی از مناقشه‌برانگیزترین دوران صدر اسلام رفت؛ دوران پس از عاشورا و قیام بزرگ امام حسین (ع) که ضربه بزرگی به لحاظ سیاسی به تشیع و پیروان امام علی (ع) وارد شد.


بیشتر بخوانید:

تاریخ 40 ساله فیلم‌های توقیفی سینمای ایران/ مورد عجیب اعتراض به اکران فراری در رشت

دست خالی صدا و سیما در ماه محرم/ چرا تلویزیون نمی‌تواند مختارنامه دیگری بسازد؟


مختار ثقفی در فضای بعد از عاشورا ظهور کرد تا دادخواه خون حسین و یاران شهیدش باشد؛ شخصیتی مناقشه‌برانگیز که اهل سنت او را جنایتکاری خونریز معرفی می‌کنند، اما شیعیان او را شخصیت محبوبی می‌دانند که به دنبال دادخواهی خون پسر پیامبر بود.

مهم‌ترین جنجال زمان پخش «مختارنامه» به نمایش چهره حضرت عباس (ع) برمی‌گردد که جنجال‌های زیادی ایجاد کرد و باعث شد حتی برخی مراجع تقلید هم درباره سریال اظهارنظر کنند.

تندترین این اظهارنظرها مربوط به آیت‌الله وحید خراسانی، از مراجع تقلید شیعیان بود که در سخنانی گفت: «شنیده ام می خواهند قمر بنی هاشم(ع) را به نقش هنرپیشه ها درآورند؛»

او تأکید کرد: «کسی که حجت خدا مقابل قبر او می ایستد و می گوید "سلام خدا، سلام تمام انبیاء(ع)، سلام تمام اوصیاء(ع) و سلام تمام شهداء بر تو یابن امیرالمؤمنین؛ کسی که هر صبح و شب، خدا و ۱۲۴ هزار پیغمبر به او سلام می کنند، این را می خواهند به نقش هنرپیشه ها درآورند. اگر چنین غلطی بکنند بدانند که تاسوعای امسال، غیر از تاسوعاهای هر سال است. در اثر این صحبت غلط، باید جوان های غیرتمند فانی در قمر بنی هاشم(ع)، روز تاسوعای امسال، محشری برپا کنند در عزای قمر بنی هاشم(ع) تا بگویند ای دست‌بریده کربلا..! ای فرق سر پاشیده از عمود در راه خدا..! تو، تو بالاتر از اینی»

همین یک اظهارنظر کافی بود تا مدیران سازمان صداوسیما عطای پخش قسمت‌های مربوط به حضرت عباس (ع) را به لقایش ببخشند.

حذفیاتی که بعدها باعث حسرت داوود میرباقری هم شد تا او بگوید: «اخیرا در اظهارنظری از ایشان شنیدم که گفته‌اند همان وقت که این صحنه‌ها را سر صحنه دیدم، به مدیر وقت سیمافیلم گفتم این صحنه غیرقابل پخش است. در همان زمان سر صحنه بسیاری که این تصاویر را دیدند متاثر شدند و حتی آقای فخیم‌زاده در آن جلسه به من گفتند تا حدی توانستی به باورهای ذهنی مردم نزدیک شوی. گفتم ای کاش آقای ضرغامی همان جا به من می‌گفتند که این صحنه به این دلایل غیرقابل پخش است.»

هرچه بود، «مختارنامه» داوود میرباقری هم از سد ممیزی در امان نماند و دچار سانسور شد تا ثابت شود پرداختن به موضوعات مذهبی هم باعث نمی‌شود در صداوسیما دچار سانسور نشویم.

سرزمین مادری؛ جنجال قومیتی که باعث سانسور شد


بیشتر بخوانید: رهی اردکانی در سریال سرزمین مادری کیست؟


گاهی وقت‌ها اما سانسور دلیل درونی و مدیریتی ندارد و مشکلات بیرونی است که باعث سانسور و توقیف یک سریال می‌شود؛ مثل اتفاقی که برای سریال «سرزمین مادری» افتاد و باعث شد این سریال مدت‌ها در پستوهای سازمان صداوسیما خاک بخورد و بعدها هم با جرح‌وتعدیل فراوان، نه به‌صورت رسمی، بلکه در وب‌سایت تلوبیون پخش شود.

یک دیالوگ ساده که ظاهراً به نام خانوادگی شخصیت‌های سریال اشاره داشت، نه قوم بختیاری، باعث بروز سوءتفاهم و جنجالی شد که در نهایت «سرزمین مادری» را توقیف کرد.

اما آن دیالوگ چه بود؟ «به چه چیز خودتان افتخار می‌کنید؟ به کدام اصل و نسب؟ به سر پا گرفتن سگ‌های انگلیسی و کاسه‌لیسی کنسول انگلیس؟ می‌خواهید فردا سر کلاس برای بچه‌ها قصه اینکه بختیاری‌ها چطور بختیاری شدند را بگویم؟»

دیالوگی که خیلی زود دست‌به‌دست چرخید و به گوش سران قوم بختیاری رسید تا آن‌ها برای اعتراض، مقابل فرمانداری مسجدسلیمان تجمع کنند و بعد هم کار به مجلس و نمایندگان کشید تا ۷۰ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، با بیانیه‌ای خواستار توقف توهین صداوسیما به مردم بختیاری شوند.

همچنین آن‌ها خواستار بررسی پرونده این سریال در شورای عالی امنیت ملی کشور بودند.

دامنه این اعتراضات تا آنجا کشیده شد که عزت‌الله ضرغامی، رئیس وقت سازمان صداوسیما، بدون هیچ تشریفاتی به مسجدسلیمان رفت تا در مسجد جامع این شهر از مردم بختیاری دلجویی کند.

محمودرضا تخشید، مدیر گروه سریال شبکه سه، هم در پی این اتفاقات برکنار شد.

اما این دلجویی‌ها انگار دردی را دوا نکرد و بختیاری‌ها خواستار توقف کامل این سریال بودند.

تمام این اتفاقات در سال ۱۳۹۲ رخ داد. اما در نهایت اختلافات در سال ۱۳۹۴ با رایزنی حل شد تا گروه به دنبال ساخت فصل سوم باشد، اما این بار حاشیه دیگری باعث شد روند ساخت سریال «سرزمین مادری» متوقف شود.

شب هفتم خرداد ۱۳۹۵، در برنامه «هفت» و بخش نقد فیلم این برنامه، مسعود فراستی، منتقد همیشگی «هفت»، در نقد فیلم «دونده زمین» ساخته کمال تبریزی، کلمه توهین‌آمیز و رکیکی را به کار برد که باعث شد کمال تبریزی در واکنش به این کلمه، روند ساخت «سرزمین مادری» را متوقف کند.

البته این مشکل هم در نهایت با مذاکره و دلجویی از کمال تبریزی حل شد تا او به سر پروژه برگردد و «سرزمین مادری» را در سال ۱۳۹۶ و بعد از ده سال تکمیل کند.

اما درحالی‌که مذاکرات با قوم بختیاری هم جواب داده بود و ظاهراً همه‌چیز حل شده بود، مدیریت سازمان صداوسیما عوض شد تا پیمان جبلی سکان این سازمان را به دست بگیرد و با تبعید «سرزمین مادری» به پلتفرم تلوبیون، یکی از مهم‌ترین سریال‌های سازمان را به تبعیدی خودخواسته بفرستد تا آن‌طور که شایسته است، دیده نشود.

گربه‌های دردسرساز

«۸۷ متر» یکی از موارد عجیب سریال‌سازی در سازمان صداوسیماست؛ سریالی که عیاری آن را برای صاف کردن بدهی‌هایش با سازمان صداوسیما ساخت.

اما سریال بعد از چند بار وقفه در زمان ساخت که به مسائلی مانند کمبود بودجه و کرونا ربط داده شد، سرانجام به پایان رسید، اما هیچ‌گاه پخش نشد.

دلایل آن مشخص نبود تا اینکه کیانوش عیاری در مصاحبه‌ای عجیب عنوان کرد ممیز صداوسیما از او خواسته تمام سکانس‌هایی را که در آن گربه حضور دارد، از سریال بیرون بیاورد: «ما در محله‌ ای ضبط داشتیم که پر از گربه بود. من این حماقت را نکردم که گربه‌ ها را به خانه‌ ای که لوکیشن فیلمبرداری بود بیاورم، اما آشپزخانه ی خانه پنجره‌ ای داشت که گربه‌ ها همیشه پشت آن بودند. یکی از اصلاحاتی که صدا و سیما به ما داد حذف صحنه های گربه‌ ها بود. دستور دادند تمام صحنه هایی که در آن گربه بود را حذف کنیم. یعنی حتی در خیابان هم نباید گربه ای دیده می شد.»

مشکل عجیبی که ظاهراً تا به امروز هم حل نشده است.

عیاری درباره رایزنی‌ها برای حل مشکلات این سریال گفت: «من می‌ خواهم پیش آقای جبلی (رئیس صدا و سیما) بروم و این را بگویم که گربه مثل سگ نیست که بگویید از نظر شریعت مشکلی برای تلویزیون ایجاد می‌ کند. همه جای ایران پر از گربه است. در یک روستا یک پیرزن غذا می‌ خورد، یک گربه هم کنارش نشسته و لقمه ای هم به آن می دهد. اصولاً هم ثابت شده بچه‌ هایی که با حیوان‌ ها بزرگ می‌ شوند، در بزرگسالی آدم های بهتری هستند.»

اما خب ظاهراً هیچ‌وقت این ملاقات صورت نپذیرفت یا اگر هم صورت پذیرفت، مشکلی را حل نکرد تا «۸۷ متر» همچنان خاک بخورد و به آنتن نرسد.

ظاهراً مسئولان صداوسیما مشغول رایزنی با یکی از پلتفرم‌ها برای پخش این سریال بودند، بدون اینکه مشخص باشد اگر پخش این سریال از پلتفرم‌های رسمی بدون ایراد است، چرا خود سازمان سریالی را که پول ساخت آن را داده، پخش نمی‌کند؟ سؤالی که ظاهراً پاسخی برای آن وجود ندارد.

نکته جالب اینجاست که «۸۷ متر» حتی داستان حساسیت‌برانگیزی هم ندارد.

داستان این سریال درباره علیرضا پوردورانی است که به همراه همسر، دو دختر و پسرش، خانه‌ای را از یک فروشنده به نام فرج ناصری خریداری می‌کند؛ اما روز اسباب‌کشی متوجه می‌شود که خانه به فرد دیگری به نام رجب خلیلی فروخته شده است.

رجب به همراه پسر، همسر و دو دخترش، صبح زودتر از پوردورانی‌ها به خانه رسیده‌اند و وسایلشان را در خانه گذاشته‌اند، اما با رسیدن خانواده پوردورانی، ماجرای کلاهبرداری مشخص می‌شود.

اما باز هم سریال توقیف شده تا مشخص شود حیوانات را هم باید به فهرست دلایل سانسور صداوسیما اضافه کرد.

ماجرایی که تا ابد ادامه خواهد داشت

نمونه‌های ذکرشده در این مقاله، تنها مشت نمونه خروار از سانسور صداوسیما روی سریال‌هایی است که تا به امروز ساخته شده‌اند و برخی از آن‌ها حتی به پخش هم نرسیده‌اند.

اگر قرار بر مثال زدن باشد، می‌توان ده‌ها و صدها مثال دیگر از سریال‌های گوناگون در ژانرهای مختلف زد تا متوجه شویم این سانسورها اصولاً ضابطه مشخصی ندارند و بیشتر از هر چیز وابسته به سلیقه مدیران سازمان و فشارهای بیرونی هستند.

به خاطر همین نگاه هم هست که سازمان صداوسیما برای مخاطب امروزی از ذره‌ای جذابیت برخوردار نیست و حتی صدای خود اصولگرایان را هم درآورده است.

آش به‌قدری شور شده که رئیس جمهور کشور می گوید اعصاب تماشای صداوسیما را ندارد و چهره اصولگرایی چون محمدرضا باهنر می‌گوید: «ایرانی که صداوسیما نشان می‌دهد کجاست که ما به آن پناهنده شویم؟!»

تمام این صحبت‌ها مشخص می‌کند دست‌فرمان صداوسیما از همان سال‌های آغازین انقلاب اسلامی اشتباه بوده و نگاه مدیران که چون خیال می‌کنند پول یک سریال را می‌دهند، حق دارند بر تمام جزئیات آن نظارت کنند، غلط است.

همین موضوع در نهایت باعث شده سریال‌های صداوسیما که زمانی کوچه‌ها را خلوت می‌کردند، به چنان وضعی بیفتند که حتی یک نفر هم آن‌ها را تماشا نکند، چه برسد به اینکه خیابان‌ها برای تماشای آن‌ها خلوت شوند.

خبر های مرتبط
خبر های مرتبط
ارسال به دوستان
نسخه چاپی
نظرات شما
captcha