انتخابات ایران چگونه تندرو‌ها را به حاشیه راند

رویداد۲۴- در جریان انتخابات مجلس و خبرگان ایران اتفاق جالبی رخ داد. اجماعی دور از انتظار در صحنه سیاسی ایران شکل گرفت و اصلاح طلبان در یک استراتژی که برای صف بندی مقابل تندورهای هر دو جناح طراحی شده بود، به اصولگرایان میانه رو پیوستند. 

به گزارش گروه بین الملل رویداد۲۴ به نقل از واشنگتن پست، تندرو‌ها توانستند ۶۸ کرسی مجلس را از آن خود کنند که این رقم بسیار کمتر از ۱۱۲ کرسی است که آن‌ها در مجلس فعلی با ۲۹۰ کرسی در اختیار دارد و نتایج تا اینجا نشان می‌دهد اصلاح طلبان و میانه رو‌ها به ترتیب با ۸۵ و ۷۳ کرسی، اکثریت را از آن خود کرده‌اند. 

این دو انتخابات نشان دهنده تثبیت هرچه بیشتر میانه رو‌ها در عرصه سیاست ایران است که از سوی حسن روحانی که در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس جمهوری انتخاب شد، هدایت می‌شود. یکی از ابزارهای کلیدی در این فرآیند، اعلام لیست امید در ائتلاف نامزدهایی چون علی مطهری و محمدرضا عارف بود که سابقا رقیب هم بودند. این اشتراک سیاسی بیانگر ظهرو سیاست‌های ائتلافی به عنوان یک راه حل ممکن برای مخاطرات سیاست‌های رئیس جمهوری در ایران بود؛ نتیجه‌ای که به هیچ وجه بی‌شباهت به آنچه در برزیل و شیلی پساپینوشه رخ می‌دهد، نیست. 

در نبود یک سیستم حزبی مناسب، این لیست حزبی است که باعث می‌شود ایرانی‌ها به اتحاد برسند. این لیست‌ها نقش قدرتمندی در جهت دادن به رای ۵۳ میلیون رای دهنده ایرانی دارند که سه میلیونشان امسال برای نخستین بار رای دادند. آنچه اخیرا در انتخابات ایران رخ داد نشان می‌دهد که این کشور در حال دموکراتیک‌تر شدن است. اگر مقابل افراط گرایی ایستادگی شود، همانطور که نتایج اولیه انتخابات ایران نشان می‌دهد، داستان این دو انتخابات تشریح می‌کند که چگونه، در یکی از وارونگی‌های بزرگ توسعه سیاسی پساانقلاب ایران، سختگیری و ناسازگاری شورای نگهبان به ایجاد پایگاه لازم برای شکل گیری یک فضای سیاسی کثرت گرا و بردبار در ایران کمک کرد. 

البته تندرو‌ها در این این کمپین علیه افراطی‌گری را کم به چالش نکشیدند. لیست موسوم به امید پیش از آغاز رای گیری‌ها محکوم به انگلیسی بودن و شکل گیری از سوی دولت انگلیس متهم شد و باعث شد افرادی چون مطهری رسانه‌های پیشتاز در این عرصه از جمله کیهان را به شارلاتانیسم متهم کند. 

رای دهندگان عام و خاص ایرانی در این دو انتخابات اخیر با پناه گرفتن در میانه جاده به ما یادآور شدند که سیاست همچنان در ایران وجود دارد و علیرغم اختلاف نظرهایی که به چشم می‌خورد، این سیاست در مسیری است که می‌تواند زمینه خوبی برای دموکراسی باشد.