مسدود بودن فضای مجازی صدای دهنمکی را هم در آورد؛ نتوانستیم فیلم و عکس فجایع اخیر را به دنیا برسانیم
رویداد۲۴| مسعود دهنمکی، کارگردان «اخراجیها» به همشهری گفت:حضور مردم در خیابانها در این ۴۰روز نشان داد که چقدر این مردم عزیزند و چقدر کم قدرشان دانسته شده است. غیر از بحث جنگ و دفاع، دغدغه من در این۴۰روز بیشتر تفکر روی دوران پساجنگ بود. مسئولان، چون درگیر جنگ و مسائل روزمره آن هستند، خدا کند از مسائل بعد از جنگ غفلت نداشته باشند. باید طرحی نو در انداخت و کارهایی کرد که جبران زحمات و فداکاریهای مردم باشد.
اگر هر جای دیگر دنیا، بحث مدرسه میناب پیش آمده بود، خیلی بیشتر از اینها میتوانست کارکرد عملیات روانی داشته باشد. بسته بودن فضای مجازی، بخشی از این قضیه است؛ میشد قطعات مستندی از این فاجعه را برای هنرمندان یا چهرههای شناختهشده ضدجنگ دنیا بهصورت دایرکت ارسال کرد. این کار میتوانست آنها را برانگیزاند که در مجامع بینالمللی موضعگیری کنند. بهنظرم این خلأ وجود داشت؛ یعنی عدمارتباط با چهرههای مشهور دنیا یا عدمبمباران خبری مخاطبان یا فالوئرهایشان که میتوانست آنها را مجاب کند تا غرب و سازمان ملل را بهخاطر سکوتش و آمریکا را به واسطه جنایتش محکوم کنند.
از طرف دیگر، آنقدر لحظات بکر خاصی در حماسه حضور و دفاع مردم هست که شاید الان نشود به تولید برسد، ولی آرشیو کردن اینها حتما سر بزنگاه به درد خواهد خورد. ما در دوران جنگ تحمیلی ۸ ساله حسرت میخوردیم کهای کاش به جای تفنگ، تعداد زیادی دوربین هم در دست بچههای رزمنده بود تا لحظات حملهها و شهادتها را ثبت و ضبط کنند. حالا هم با توجه به گوشیهایی که در دست مردم وجود دارد، باید جایی باشد که برای دریافت ویدئوها و عکسهای آنها فراخوان بدهد و تصاویر آنها را ذخیره کند. در تصاویر مردم چیزی هست که از عهده گزارشهای رسمی برنمیآید. اگر رسانهها بتوانند چنین فراخوانی بدهند، خیلی به درد تاریخ خواهد خورد.
خیلی از این پستها و توییتهایی که میگذارند انگار بچههای میناب سرما خوردهاند؛ حرفی از شهید شدنشان نیست و اصلا از دشمن نامی نمیبرند. اینها همه نشانه محافظهکاری و بعضا منفعتطلبی و عافیتطلبی است. افکار عمومی باید از آدمهایی که از منافع این کشور به شهرت و نام و مقام و ثروت رسیدهاند، بخواهد در سختیها کنارمردم باشند.
درخصوص ادامه جنگ و دفاع، نباید فکر کنیم که کف خیابان و میدان و عرصه دیپلماسی در تعارض با هم قرار دارند. اینها باید همپوشانی داشته باشند و هرکس باید کار خودش را انجام بدهد. نباید فکر کرد که عرصه دیپلماسی در کف میدان رقم میخورد یا مثلا وجهه میدان و نظامی متمایز و متفاوت با عرصه دیپلماسی است.
