از تریبونهای رسمی تا دیوارهای شهر: خنجر رادیکالیسم بر پیکر دیپلماسی
رویداد۲۴| در روزهایی که سرنوشت معیشت و امنیت ملی در گروی تصمیمات هوشمندانه و عبور از میدانهای مین دیپلماتیک است، بار دیگر شاهد بازگشت ابزارهای فشار خیابانی علیه نهادهای تصمیمساز حاکمیتی هستیم. تصویری که اخیراً از دیوارنویسیهای سازمانیافته در قلب تهران دستبهدست میشود، فراتر از یک شعار ساده، نمادی از یک طغیان علیه ساختارهای رسمی امنیتی و سیاسی کشور است.
تقابل با اراده ملی بر دیوارهای پایتخت
در حالی که شورای عالی امنیت ملی و دولت، مسیر دشوار آتشبس و مذاکره را برای کاهش فشارهای خردکننده بر گرده ملت برگزیدهاند، جریانهایی که همواره نان خود را در تنور تحریم و تنش جستوجو کردهاند، حالا از تریبونها به پیادهروها کوچ کردهاند. این دیوارنویسیها، نه صدای خودجوش مردم، بلکه امتداد منطقی همان جریانی است که سالهاست دیپلماسی را «خیانت» و انزوا را «عزت» مینامد.
از «بیمعنا» خواندن مذاکره تا شکاف در اردوگاه اصولگرایی
صدای سازهای ناکوک تنها از دیوارهای شهر شنیده نمیشود. وقتی امامجمعه مشهد، مذاکره را در شرایط فعلی «بیمعنا» توصیف میکند و چهرههایی نظیر علی خضریان بر طبل مخالفت با عقلانیت دیپلماتیک میکوبند، در واقع پیام تفرقه از درون حاکمیت به بیرون مخابره میشود. این فشارها حتی درونیترین لایههای جریان اصولگرا را هم دچار انشقاق کرده است؛ بهطوری که بخشی از این بدنه، با درک واقعیتهای اقتصادی، در برابر تندرویهای بیمحابای همسنگران سابق خود ایستادهاند.
پارادوکس جلیلی؛ وحدت در قاب، واگرایی در مبنا
نکته تاملبرانگیز در این میانه، نمایشهای رسانهای است. انتشار تصویر مشترک سعید جلیلی با مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف، در نگاه اول پیامی از وفاق به ذهن متبادر میکرد؛ اما واقعیتِ موجود در بدنه رسانهای و میدانی این جریان، روایت دیگری دارد. در حالی که لیدرها در قاب عکس لبخند میزنند، عقبه سیاسی آنها با تمام توان مشغول تخریب پلهای دیپلماسی است.دعوای اخیر رجانیوز و تسنیم و دیوارنویسی روی ساختمان تسنیم مصداق این مدعا است. این «چندصدایی هدایتشده» تنها یک خروجی دارد: تضعیف دستِ تیم مذاکرهکننده در برابر طرفهای خارجی.
هزینه سنگین پیامهای متناقض برای معیشت
در این شرایط که سایه جنگ و ناپایداری منطقهای سنگینی میکند، هرگونه اختلال در مسیر دیپلماسی، مستقیم به سفره مردم شلیک میکند. دیوارنویسی علیه آتشبس، در حقیقت امضای حکم ادامه گرانی و انزوای بینالمللی است.
نمیتوان از یک سو ادعای وفاق داشت و از سوی دیگر، اجازه داد گروههای فشار، تصمیمات کلان نظام در حوزه سیاست خارجی را در سطح خیابان به چالش بکشند. مناقشه بر سر مذاکره، امروز به یک دوراهی سرنوشتساز تبدیل شده است: یا پذیرش نظم و تصمیمات نهادهای عالی امنیتی، یا سپردن فرمان سیاست خارجی به دست جریانی که هزینهتراشی برای کشور را به آرمان تبدیل کرده است.
