بالاخره آمدم امجدیه! | قصه تلخ ترانه علیدوستی و جنجال ورزشگاهی با دو نام
رویداد۲۴ | چند روز قبل و در مراسم تشییع پیکر حمید علیدوستی ستاره سابق فوتبال ایران، ترانه علیدوستی ستاره سینما و دختر حمید با حضور در مراسم توجهات را به سمت خود جلب کرد. موی کوتاه پسرانه، شلوار و کت مشکی جذب به همراه دستکش‌های چرمی شبیه به دستکش‌های موتورسواران خیلی زود سوژه شبکه‌های اجتماعی شد. حتی بیشتر از شرایط بیماری پوستی این بازیگر سینما که گفته می‌شود به دلیل وضعیت خودایمنی اوج گرفته است.
از ترانه در این مراسم تنها یک جمله وایرال شد که اتفاقا در اوج سادگی مناقشه برانگیز شد. ترانه در حالی که روی چمن ورزشگاه شهید شیرودی یا همان امجدیه سابق قدم می‌زد با گریه گفت «بالاخره منم اومدم امجدیه». جمله‌ای ناظر بر سال‌ها ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه که باعث شد بسیاری از خانواده‌ها حتی نتوانند نمایش عزیزانشان را در استادیوم‌های فوتبال ببینند.
اما در حالی که بحث‌ها پیرامون این مباحث وجود داشت، واکنش‌های طیف تندرو یا همان پایداری‌چی به مراسم تشییع حمید علیدوستی و حضور دخترش جنجال‌ها را به سطح دیگری برد. این افراد همزمان در تجمعات به صورت حضوری و هم در شبکه‌های اجتماعی به صورت سایبری حمله به ترانه علیدوستی را با چند محور آغاز کردند. اول نوع پوشش او که چرا با این لباس و بدون حجاب در مراسم شرکت کرده و سپس به این دلیل که چرا به جای ورزشگاه شهید شیرودی گفته امجدیه! تندرو‌ها استفاده از نام امجدیه را دلیلی برای علاقمندی او به دوران پیش از انقلاب و خاندان پهلوی دانستند. این افراد وزیر ورزش را خطاب قرار دادند که مماشات تا کی؟
مشکلتان با امجدیه چیست؟
اگر از مردم ایران در هر شرایطی، چه حالا که در جنگ و تحریم هستند و چه قبل‌تر که مشکلات دیگری داشتند و چه یک روز که همه چیز حل شده باشد بپرسید «ورزشگاه مستقر در مرکز تهران را امجدیه بنامیم یا شهید شیرودی؟» احتمالا شانه‌ای بالا خواهند انداخت به این معنا که مگر چه اهمیتی دارد؟ راست هم می‌گویند. اینکه استادیوم این روز‌ها محل تشییع قدیمی‌های فوتبال را امجدیه بنامیم یا شهید شیرودی بی‌نهایت فاقد اهمیت است. مخصوصا در تجمعاتی که هدفش حفظ خاک کشور مقابل بیگانگان بوده است. این مساله تنها می‌تواند برای کسانی حساسیت‌برانگیز باشد که دنبال آتو گرفتن و جنجال درست کردن هستند تا خودی نشان بدهند و تسویه حساب سیاسی کنند. وگرنه نام قدیمی ورزشگاه امجدیه هیچ بار سیاسی خاصی ندارد.
این ورزشگاه صرفا به خاطر خرید زمین از فردی با این نام در آن منقطه امجدیه نامگذاری شد و بعد از انقلاب مثل اغلب جا‌های دیگر به شکل غیر اصولی و غیرکارشناسی و شتاب‌زده به نامی دیگر که بسیار ارزشمند است (شهید شیرودی) تغییر کرد و مثل بسیاری از مکان‌های مشهور دیگر نتوانست به ادبیات مردم و رسانه‌ها راه پیدا کند. همین امروز بسیاری از ورزشکاران قدیمی مخصوصا فوتبالیست‌ها امجدیه را با نام سابقش صدا می‌زنند و خیلی از آنها حتی نمی‌دانند ورزشگاه شهید شیرودی کجاست.
تا همین چند روز پیش حتی بسیاری از چهره‌های ارزشی و قشر سنتی و مذهبی هیچگاه در مورد اینکه ورزشگاه امجدیه یا شهید شیرودی با کدام اسم صدا زده شود مساله‌ای نداشتند تا اینکه همین افراد پرسروصدا موفق شدند دوباره مساله‌ای بی‌اهمیت را تبدیل به مناقشه کنند؛ درست مثل مساله ورود زنان به ورزشگاه.
بالاخره در امجدیه
کنایه‌آمیز است که در یکی از نخستین مواجهه‌ها با حضور زنان در ورزشگاه پس از انقلاب، حمید علیدوستی در متن ماجرا قرار داشت. بریده مجله‌ای از دنیای ورزش وجود دارد که در آن اشاره شده حمید علیدوستی و حسین فداکار دو تن از بازیکنان تیم ملی را در سال ۱۳۶۰ به ورزشگاه آزادی راه ندادند. در گزارش آمده همراهی همسران این دو ورزشکار دلیل ممانعت از ورود آنان بوده و در انتها سوال شده آیا ورود زنان به استادیوم ممنوع شده یا خیر؟ از همین گزارش مشخص است که در سه سال نخست پس از انقلاب ورود زنان به ورزشگاه ممنوع نبوده، اما به یکباره عده‌ای تصمیم گرفتند تماشای مسابقات فوتبال توسط زنان را تبدیل به یک بحران بزرگ کنند. بحرانی که حل آن بیش از ۴۰ سال است به طول انجامیده و با وجود برخی گشایش‌ها هنوز برطرف نشده است.
ترانه علیدوستی که در میانه دهه ۶۰ به دنیا آمد جزو نسلی است که هرگز نتوانست وارد ورزشگاه شود. او هیچگاه نتوانست در امجدیه یا آزادی بازی‌های پدرش را از نزدیک ببیند. برای همین وقتی برای نخستین بار زیر تابوت پدرش روی چمن ورزشگاه قدیمی پایتخت راه می‌رفت گفت «بالاخره منم اومدم امجدیه» و این جمله بار معنایی و عاطفی متفاوتی ایجاد کرد.
این حضور با توجه به دلیل آن یعنی تشییع پدر که روزگاری روی همان چمن جولان می‌داد، با آن استایل و با آن سابقه سیاسی- اجتماعی گوینده واکنش تندرو‌ها را برانگیخت و آنان را واداشت از وزیر ورزش بخواهند جلوی حضور افرادی مثل ترانه را در استادیوم‌ها بگیرند. به قول رضا رشیدپور همان افرادی که تصور می‌کنند کل مملکت ارث پدرشان است، اعلام کردند حضور مردم ایران در مکان‌های ورزشی هم باید دستچین شود.
مراسم ختم علیدوستی، جلوه‌ای از همزیستی
یکی از نمود‌های مراسم تشییع و ختم حمید علیدوستی همزیستی بوده است. حضور مردم از جمله سلبریتی‌ها و شهروندان در یک مراسم سنتی، آیینی با پوشش‌های انتخابی و عقاید مختلف در مکان‌های ورزشی (استادیوم) و مذهبی (مسجد) بار دیگر نشان داد این کشور راهی جز همزیستی مسالمت آمیز دیدگاه‌ها و سلایق گوناگون را ندارد.
برگزاری مراسم بدون هیچ مشکل و حاشیه‌ای اتفاقا ثابت کرد اکثریت مردم به این همزیستی رسیده و با آن همراهی می‌کنند. اما همچنان هستند افرادی که تصور می‌کنند همزیستی قشر‌های گوناگون مردم برای آنها خطرناک است و هرطور شده باید با آن مقابله کنند. حالا اگر این وسط پای فردی مثل ترانه علیدوستی هم وسط باشد که سابقه فعالیت‌های اجتماعی و کنشگری‌های سیاسی داشته چه بهتر! می‌توانند با یک تیر دو نشان بزنند. هم ترانه علیدوستی سوگوار را ببرند گوشه رینگ هم عطش جنجال‌سازی‌شان را ارضا کنند.
