تاریخ انتشار: ۲۰:۰۶ - ۰۲ بهمن ۱۳۹۶

آزادی بیان، پیش نیاز گفت و گوی ثمربخش است

اگر در یک گفت و گو دست یک طرف برای طرح مسائل مختلف از بیان تحلیل‌ها گرفته تا ایراد اتهامات باز باشد و طرف مقابل در همین خصوص محدودیت‌های زیادی داشته باشد، قطعاً این فرآیند به نتیجه نخواهد رسید.

رویداد۲۴-اگر در یک گفت و گو دست یک طرف برای طرح مسائل مختلف از بیان تحلیل‌ها گرفته تا ایراد اتهامات باز باشد و طرف مقابل در همین خصوص محدودیت‌های زیادی داشته باشد، قطعاً این فرآیند به نتیجه نخواهد رسید. احمد شیرزاد فعال سیاسی اصلاح طلب با استقبال از تشکیل« شورای گفت و گوهای سیاسی» به ابتکار وزارت کشور، گفت: اینکه گروه‌های مختلفی در کشور به ضرورت روی آوردن به گفت و گو برای حل مشکلات چراغ سبز نشان داده‌اند، به تنهایی جای خوشحالی و خرسندی دارد. اما پی بردن به این ضرورت به تنهایی گره‌گشا نیست.

وی در گفت و گو با « » افزود: طی ماه‌های اخیر طرح‌های مختلفی در زمینه گفت و گوهای سیاسی از سوی مجموعه‌های سیاسی و حتی نهادهای رسمی ارائه شده که آخرین نمونه آن تشکیل شورای گفت و گوی سیاسی به دستور وزیر کشور است. اما برای گفت و گو در هر سطح و بر سر هر موضوعی پیش‌نیازهایی نیز لازم است که باید به آنها توجه شود.

به گفته وی، شاید مهم‌ترین پیش نیاز انجام یک گفت و گوی ثمربخش، وجود آزادی بیان و تضمین آن در حوزه‌های مختلف است. در واقع بدون وجود آزادی بیان گفت و گو از معنا و محتوای واقعی خود تهی می‌شود و تبدیل به یک عمل صوری می‌گردد.

 

این نماینده ادوار مجلس ادامه داد:  آنچه که به یک فرآیند گفت و گو معنا می‌دهد زمینه و بستر برابر و عادلانه‌ای است که آن گفت و گو بر بستر آن انجام می‌شود. بدون شک گفت و گویی که یک طرف آن توان ایجاد خط قرمزهایی بر اساس منویات خود داشته باشد و طرف دیگر بدون قبول داشتن آن خط قرمزها، در چارچوب آن محدود شود، نمی‌تواند گفت و گویی سازنده باشد. یا اگر در یک گفت و گو دست یک طرف برای طرح مسائل مختلف از بیان تحلیل‌ها گرفته تا ایراد اتهامات باز باشد و طرف مقابل در همین خصوص محدودیت‌های زیادی داشته باشد، قطعاً این فرآیند به نتیجه نخواهد رسید.

شیرزاد تاکید کرد:  ما اگر با درک ضرورت گفت و گوی سیاسی به دنبال اجرای آن هستیم باید این مهم را نیز نیک به یاد داشته باشیم که چنین گفت و گویی باید بر بستر آزادی بیان شکل بگیرد، وگرنه به جز این تنها اقدامی نمایشی خواهد بود. ما از این تجربه‌ها نیز در کشورمان کم نداشتیم که نهایتاً به سرانجام قابل قبولی نرسیدند. شاید یکی از نمونه‌های آن بحث ایجاد کرسی‌های آزاداندیشی باشد که در نهایت به دلیل محدود ماندن فضای آزادی بیان در محیط دانشگاهی ما نتوانست به اهداف خود برسد. هر چند طرح آن یک اقدام مثبت بود اما محیط مناسب اجرای آن در نهایت فراهم نشد

منبع: ایران آنلاین
ارسال به دوستان
نسخه چاپی
نظرات شما
captcha