برای کشتار وسیع نیازی به سلاح اتمی نیست

رویداد۲۴-از زمان حمله سبعانه تیم امریکا به دو شهر ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم تلاش‌ها حول این محور بوده است که از هرگونه حمله با ادوات اتمی به کشورها و ملت‌ها جلوگیری شود اما این باور درست و منطقی از یاد ما رفته است که هرگونه حمله مدهشی لزوماً نیازمند رویکرد به سلاح‌های هسته‌ای نیست. امواج یک جنگ اتمی «هنوز شکل نگرفته» بین امریکا و کره‌شمالی بر پایه تهدید‌های دو سو، چند ماهی است که نه فقط شبه‌جزیره کره بلکه کل دنیا را در نگرانی محض فرو برده است ولی نگاهی به جنگ‌های مجتمع یا پراکنده در سال‌های طولانی پس‌از حمله شوم اتمی نیروی هوایی امریکا به شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن گویای آن است که برای تخریب وسیع می‌توان به سلاح‌های غیر اتمی هم روی آورد و با فناوری‌های شیمیایی هم می‌توان به شکلی هسته‌ای وار ملت‌ها را به مسلح مرگ سوق داد. بدتر و ساده‌تر از تمامی آنها اجازه غیر رسمی سازمان ملل به هرکشور و هر نهادی است که خیال تولید وسیع سلاح و تجارت با آن را داشته باشد. امروزه گروه‌هایی متخاصم در سطح جهان می‌توانند با هزینه‌هایی نه چندان نجومی زرادخانه‌هایی را تصاحب کنند که با آن می‌توان کشورهای مختلف را کوبید یا نسل کشی‌های وحشتناک به‌راه انداخت و چون این حملات غیر اتمی است، از نکوهش‌های آن نیز مبرا ماند. عجیب است که سازمان ملل در پی وضع و تصویب انواع قطعنامه‌ها با هدف جلوگیری از تولید سلاح‌های هسته‌ای بوده اما همسو با آن با افزایش بی‌مهار سلاح‌های غیرهسته‌ای مخالفت نورزیده و این امر جهان را به پادگانی با وسعت این سیاره بی‌مهار تبدیل کرده است. بر این اساس، هزینه تولید سلاح در کشور‌های مختلف از اوایل دهه 1960 به این سو حداقل 20 برابر بیشتر شده و از 82 میلیارد دلار به 69/1 تریلیون دلار ارتقا یافته است. شاید استدلال شود که بخشی از این افزایش صرف پرداخت حقوق تصاعدی کارمندان نظامی شده اما سهم مربوط به تولید سلاح بسیار افزون‌تر از دستمزد نظامیان است. دلیل تمام این نابسامانی‌ها سود‌جویی پایان‌ناپذیر برخی دولت‌های بزرگ غربی است که برای قدری سود بیشتر از کشتن میلیون‌ها انسان نیز ابا ندارند و کره‌شمالی را در حالی تهدید به حمله اتمی می‌کنند که برای این کشور و نظایر آن هیچ راهی بجز مسلح ساختن خویش در قبال «دیو»ی مانند امریکا باقی نگذاشته‌اند.