گزارش رویداد۲۴ از مراسم اعطای جوایز سالانه سینمای آمریکا
غلبه حاشیه سیاست ضد ترامپ هالیودیها بر متن اسکار ۲۰۱۸
اسکار امسال یکی از عجیبترین دورههای این جشن سینمایی در سالهای اخیر بود. لیست کاندیداها که منتشر شد شگفتی مخاطبان پیگیر سینما کامل شد.
رویداد۲۴،مازیار وکیلی: اسکار امسال یکی از عجیبترین دورههای این جشن سینمایی در سالهای اخیر بود. لیست کاندیداها که منتشر شد شگفتی مخاطبان پیگیر سینما کامل شد.
جای خالی مارتین مک دانا و اسپیلبرگ میان نامزدهای بهترین کارگردانی بدجوری توی ذوق میزد. مسئله شگفتانگیز اما غیبت مک دانا و اسپیلبرگ نبود بلکه حضور جردن پیله و گرتا گرویگ میان نامزدهای بخش کارگردانی بود. دو فیلمی که استحقاق این همه توجه را نداشتند بخشهای اصلی جایزه اسکار را هم قبضه کردند تا هیچ شک و شبههای باقی نماند که اسکار امسال بیشتر از هر زمان دیگری با مسائل سیاسی و فرامتنی پیوند خورده است.
از بعد از روی کار آمدن دونالد ترامپ، هالیوود که اکثریتی دموکرات دارد سعی کرده خرج خودش را از سیاستهای خصمانه و محافظهکارانه ترامپ جدا کند. اکثر فعالان هالیوود را لیبرالهای روشنفکر طرفدار حزب دموکرات تشکیل میدهند. منهای یکی دو چهره سرشناس، باقی هنرمندان فعال هالیوود مخالف جمهوریخواهان هستند و به همین خاطر عرصه سینما و مراسم سالانه جوایز سینمایی را بدل به فرصتی برای ابراز مخالفت با ترامپ کردهاند.
کاندیداتوری جوردن پیله و گرتا گرویگ از این منظر قابل ارزیابی است. آکادمی علوم و فنون سینمایی و بدنه هالیوود لازم داشت به یک سیاه پوست و یک زن توجه نشان دهد تا بار دیگر مخالفتش را با دیدگاههای سیاستمداران کاخ سفید اعلام کند. ترامپ یک ضد زن تمام عیار است و میان اقلیتهای قومی و نژادی ساکن آمریکا محبوبیتی ندارد.
پس آکادمی از فرصت مراسم اسکار استفاده کرد و با بها دادن به فیلمهای پیله سیاه پوست و خانم گرویگ مواضع ضد ترامپی خود را برای سال دوم با صدای رسایی فریاد زد. منتها مشکل اینجاست که آکادمی برای این موضعگیری صریح سیاسی سینما را قربانی کرد. نه «برو بیرون» و نه «لیدی برد» لیاقت این همه توجه را نداشتند.
در مقابل رقبای شایستهای مثل «سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری» و «نخ خیال» برو بیرون و لیدی برد به لحاظ سینمایی امتیاز بسیار پایینی میگیرند. اما آکادمی و رایدهندگان آن برای اینکه مخالفت خود را با سیاستهای ترامپ اعلام کنند این دو فیلم را بر صدر نشاندند.
نکته دیگری که به کمک خانم گرویگ آمد تا در رشتههای اصلی اسکار امسال کاندیدا شود، رسوایی اخلاقی گروهی از دستاندرکاران هالیوود بود. این رسوایی اخلاقی باعث شد تا بار دیگر بحث عدم امنیت کاری زنان شاغل در هالیوود بر سر زبانها بیافتد.
همین مسئله که به مثابه یک زلزله هشت ریشتری عمل کرد باعث شد آکادمی توجه ویژهای به فیلم گرویگ داشته باشد. فیلم لیدی برد اگر در شرایطی عادی به نمایش در میآمد هیچگاه لیاقت این که جزء کاندیداهای اصلی مراسم اسکار باشد را نداشت.
حواشی و فرامتنهای پررنگ سال 2018 باعث شد تا جردن پیله و گرتا گرویگ بیش از آنچه که باید تحویل گرفته شوند. شکل توزیع جوایز هم این نکته را نشان میداد که امسال هیچ فیلمی بر فیلم دیگر برتری خاصی ندارد.
بیشترین جوایز را «شکل آب» کسب کرد. «شکل آب» چهار اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین موسیقی و بهترین طراحی تولید را به دست آورد. بعد از این فیلم دانکرک با کسب سه جایزه فنی در رتبه دوم قرار گرفت. تاریکترین ساعت، بلید رانر 2049 و سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری هر کدام دو اسکار گرفتند و برو بیرون و مرا با نامت صدا بزن هم یک اسکار کسب کردند.
«نخ خیال» پل تامس اندرسون هم فقط یک اسکار گرفت در حالی که استحقاقش بیش از یک جایزه اسکار بود. در چهار جایزه اسکار بازیگری شاهد شگفتی خاصی نبودیم. طبق پیشبینیها جوایز را کسانی گرفتند که در فصل جوایز هم تمامی جایزههای بازیگری را درو کرده بودند.
اسکار بهترین بازیگر مرد به گری الدمن به خاطر ایفای نقش وینستون چرچیل رسید. این در حالی است که اگر مبنا و معیار را بازی متفاوت یک بازیگر در نقشی پیچیده و دشوار قرار دهیم اسکار باید به دنی دیلوئیس میرسید. اما سه بازیگر دیگر به حق اسکارهای خود را دریافت کردند.
در بخش کارگردانی هم شاهد شگفتی خاصی نبودیم. امسال سال دلتورو مکزیکی بود که در اکثر مراسمهای امسال جایزه کارگردانی را برده بود. با این اسکار دلتورو در کنار کوآرون و ایناریتو قرار گرفت تا سومین مکزیکی باشد که جایزه بهترین کارگردانی اسکار را دریافت میکند.
بهترین کارگردان امسال بدون شک مارتین مک دانا بود. اما در همین لیست هم (با توجه به غیبت مک دانا) باید جایزه را حق پل تامس اندرسن دانست. اما شگفتی اصلی جوایز اسکار 2018 جایزه بهترین فیلم ارژینال بود که به جردن پیله رسید. جایزهای که با توجه به حضور سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری میان کاندیداها به هیچ وجه حق آقای پیله و فیلم برو بیرون نبود.
اما آکادمی و داوران پر تعدادش تصمیم گرفتند برای دومین سال پیاپی یک سیاهپوست را تحویل بگیرند تا اقلیتهای نژادی از مراسم امسال دست خالی بیرون نروند. اما با تمام ضعفهایی که مراسم امسال داشت لحظاتی هم وجود داشت که مخاطبان سینما را به وجد آورد . مهمترین لحظه مراسم اسکار امسال کسب جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری توسط راجر دیکنز پس از چهارده کاندیداتوری بود. دیکنز به عنوان یکی از نوابغ عرصه تصویر سالها بود که به حق خود نمیرسید.
اما امسال طلسم جایزه نگرفتن استاد شکست و او با شایستگی تمام به خاطر بلید رانر 2049 جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری را کسب کرد. شگفتی کلید واژه اسکار نودم بود. چه در اعلام کاندیداها و چه در توزیع جوایز شاهد انتخابهای عجیب و غریبی بودیم که فقط با توجه به مسائل فرامتنی توجیه شدنی است.
از زمانی که ترامپ به عنوان رئیس جمهور ایالت متحده آمریکا انتخاب شده است شاهد چرخش هالیوود و آکادمی اسکار به سمت سیاست هستیم. این چرخش به هیچوجه به نفع سینما نیست. در سیاستبازی هالیوود و آکادمی اولین قربانی سینما است. انتخابهای آکادمی در یکی دو سال اخیر بیش از آنکه سینمایی باشد، سیاسی بوده است. برای دومین سال پیاپی سیاست و حاشیههای فرامتنی سایه خودش را بر سر مراسم اسکار انداخت و مخاطبان و طرفداران سینما را تا حد زیادی ناامید کرد.
