آتش به جای مانده از آن کاروان
رویداد۲۴-دوازده سال از مرگ علی تجویدی موسیقیدان گذشت. او در هشتاد و شش سالگی در حالی از دنیا رفت که شمار زیادی آثار ماندگارش را در موسیقی ایران ثبت و خلق کرده بود. این هنرمند آبانماه سال 1298 در خانوادهای هنردوست و هنرپرور در تهران بهدنیا آمد. نخستین درسها و مشقهای موسیقی را از هادیخان تجویدی گرفت و در آغاز نوجوانی تسلط و اشراف گستردهای به دستگاههای موسیقی ایرانی داشت و مباحث تئوری موسیقی را تماماً فرا گرفت. شانزده سالگی نواختن ویلن را آغاز کرد و در مکتب ابوالحسن صبا درس آموخت. اگر چه ویلن سازی ایرانی نیست، اما او با توجه به اشراف به دستگاههای موسیقی ایرانی و تبحر در نوازندگی، به شکلی خلاقانه و تحسینبرانگیز این ساز را در ترویج موسیقی ایرانی به خدمت گرفت.
در روایت زندگی او آمده است، که تجویدی، جانشینی قابل برای ابوالحسن صبا بود. محمود خوشنام پژوهشگر موسیقی از این هنرمند بهعنوان چهرهای تأثیرگذار در آهنگسازی یاد میکند و او را دارای تبحر بالایی در نوازندگی میداند. بخش عمدهای از فعالیتهای هنری این هنرمند به سالهای قبل از انقلاب و همکاری با خوانندگان آن روزگار برمیگردد. در سالهای بعد از انقلاب پس از سالهای سکوت و انزوا با بازخوانی دوباره ترانه «آتش کاروان» از سوی علیرضا افتخاری باری دیگر توجهها به این هنرمند جلب میشود.
او نخستینبار آهنگسازی ترانه «آتش کاروان» نوشته رحیم معینی کرمانشاهی را سالهای دهه سی انجام داد. از دیگر ترانههای خاطرهسازی که او آهنگسازیاش را عهده داشت میتوان به، «یاد کودکی»، «سفرکرده»، «آشفتهحالی»، «یاد من کن»، «بس کن»، «بازگشته»، «مرا عاشقی شیدا» و... اشاره کرد. این هنرمند پیشکسوت پس از سالها دست و پنجه نرم کردن با بیماری ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
