نگاهی به برندگان مراسم اُسکار ۲۰۲۶ | شب گناهکاران و نبرد پشت نبرد

رویداد۲۴ | مازیار وکیلی- وضع سینمای جهان امسال به مراتب بهتر از سال گذشته بود. سال قبل مراسم اُسکار پر بود از کاندیدا‌های متوسطی که هر کدام بنا دلایلی، استحقاق حضور در چنین مراسمی را نداشتند. نه امیلیا پرز (بدترین فیلم ژاک اودیار)، نه بروتالیست (که تلاش ناکام و مطولی بود برای دفاع از اسرائیل) و نه آثار پرزرق و برقی مانند قسمت دوم دون در حد و اندازه این مراسم نبودند. امسال، اما اوضاع بهتر بود. هم کمدی- درام ضد جنگ «نبرد پشت نبرد» (One Battle After Another) را داشتیم، هم فانتزی وهم‌انگیز «گناهکاران»(Sinners) را. هم بنسیو دل تورو با یکی دیگر از فانتزی‌های متفاوتش یعنی فرانکشتاین (Frankenstein) در مراسم حضور داشت و هم درام‌های ورزشی مانند مارتی معظم و فرمول یک به جمع کاندیدا‌های نهایی راه پیدا کرده بودند.

اما از میان این تعداد فیلم متنوع که آثاری از کشور‌های برزیل (مامور مخفیThe Secret Agent) و نروژ (ارزش عاطفی Sentimental Value) هم در بین آنها به چشم می‌خورد، در نهایت پل تامس اندرسون با نبرد پشت نبرد بود که فاتح اصلی مراسم امسال شد و توانست جوایز اصلی را به دست بیاورد. بعد از کمدی-درام تامس اندرسون فیلم فانتزی رایان کوگلربود که با کسب یک جایزه اصلی (بهترین بازیگر مرد) و چند جایزه فنی شایستگی خودش را نشان داد به فیلمی پرافتخار بدل شد. فرانکشتاین دل تورو هم چند جایزه فنی برد تا وجوه تکنیکی آخرین ساخته این کارگردان مورد توجه قرار بگیرد.

دست سینمای ایران (اگر یک تصادف ساده را محصول این سینما بدانیم) از جایزه بخش بین المللی اُسکار کوتاه ماند تا ارزش عاطفی از سینمای نروژ برنده جایزه این بخش باشد.

بیشتر بخوانید: 

معیار جوایز اسکار ۲۰۲۶ چیست و کدام فیلم‌ها شانس بیشتری دارند؟

«یک تصادف ساده» و یک لحظه تاریخی | چرا گلدن گلوب ۲۰۲۶ مهم است؟

بهترین فیلم؛ نبرد پشت نبرد | بهترین بازیگر نقش اول مرد؛ یک برنده قابل پیش بینی

فصل جوایز که آغاز شد و نهاد‌ها و انجمن‌های مختلف که شروع به اهدای جوایز خود کردند، مشخص بود که نبرد پشت نبرد برنده نهایی و اصلی مراسم اُسکار امسال خواهد بود. فیلم پل تامس اندرسون مشخصات لازم برای موفقیت در اُسکار را داشت. هم ضد جنگ بود، هم علیه جنون سیاست مدارانی مانند ترامپ. بازی‌ها و ساختار فیلم هم قابل قبول بود تا تامس اندرسون سرانجام جایزه بهترین فیلم را به خانه ببرد؛ هر چند نبرد پشت نبرد به نسبت شاهکارهای اندرسون، یعنی خون به پا می‌شود، مرشد و شب‌های عیاشی فیلم ضعیف‌تری بود.

نبرد پشت نبرد برای رسیدن به این افتخار رقبای سرسختی مانند گناهکاران، همنت، ارزش عاطفی و مامور مخفی را شکست داد تا با کسب پنج اُسکار که اکثراً در بخش اصلی بود پیروز قاطع مراسم امسال باشد.

بهترین کارگردان؛ پل تامس اندرسون برای نبرد پشت نبرد‌

نمی‌شود گفت این یک قانون قطعی است. اما در اکثر موارد فیلم‌هایی که جایزه بهترین فیلم اُسکار را کسب می‌کنند، جایزه بهترین کارگردان را هم به خانه می‌برند. به جز برخی سال‌های استثنایی که برنده بهترین فیلم جایزه بهترین کارگردانی را نبرده است (مثل سالی که اسپیلبرگ برای نجات سرباز رایان اُسکار کارگردانی را کسب کرد، اما جایزه بهترین فیلم به شکسپیر عاشق رسید.) با این توضیحات بدیهی بود که تامس اندرسون برنده نهایی امسال باشد. خصوصاً که تا به امروز جایزه اُسکار هم نبرده بود و آکادمی در سال‌های گذشته از کنار شاهکارهایش به راحتی عبور کرده بود. پس همه چیز آماده و مهیا بود تا جایزه کارگردانی به پل تامس اندرسون ببرد که این اتفاق هم اُفتاد.

بهترین بازیگر نقش اول مرد؛ مایکل. بی. جردن سهمیه رنگین پوستان

آکادمی اُسکار به واسطه سیاست‌هایی که دارد همیشه توجه ویژه‌ای به رنگین پوستان می‌کند. در یک شرایط برابر جایزه به بازیگر رنگین پوست تعلیق می‌گیرد تا مبادا اعضای آکادمی و هیئت داوران متهم به نژادپرستی شوند. این اتفاقی بود که چند سال پیش برای ویل اسمیت هم اُفتاد و او با یک اجرای متوسط در فیلم شاه ریچارد اُسکار را به خانه برد. مایکل. بی. جردن کار دشواری را در گناهکاران انجام داده و نقش دوگانه برادران دوقلو را در فیلم کوگلر بازی کرده است. اما لزوماً بازی او بهترین بازی امسال نبود. اجرای پرشور اتان هاوک در ماه آبی و بازی زیرپوستی واگنر مورا در مامور مخفی در سطح بالاتری قرار داشتند. اما طبق همان قرارداد نانوشته آکادمی جایزه را به مایکل بی. جردن داد تا رنگین پوستان هم سهمی از جوایز امسال داشته باشند.

بهترین بازیگرزن؛ جسی باکلی اجرایی که هرگز آن را فراموش نمی‌کنید

میان بازیگران زن امسال مراسم اُسکار حداقل سه شانس مسلم وجود داشت. رناته رنسیو که بازی آرام، متین و درخشانش در ارزش عاطفی بزرگ‌ترین دستاورد فیلم تریه بود. اما استون که برای خوب از کار درآوردن نقشش در بوگونیا همه کار کرده بود و حتی سرش را هم تراشیده بود و جسی باکلی که برای بازی در نقش همسر هملت فشار زیادی را تحمل کرد و صحنه‌های عاطفی فیلم را با شور و حرارتی وصف ناپذیر اجرا کرد. آکادمی در نهایت بازی او را که پر بود از سکانس‌های تکان دهنده انتخاب کرد

تا یک بار دیگر ثابت شود برای پیروز شدن در اُسکار بیشتر از هر چیز باید رنج کشید. رنجی که باکلی آن را تحمل کرده بود و نتیجه آن را هم دید.

بهترین فیلم بین المللی؛ ارزش عاطفی یک انتخاب شایسته

سینمای جهان امسال انقدر فیلم خوب داشت که بخش بین الملل اُسکار بدل به هیجان انگیزترین قسمت مراسم شود. تمام فیلم‌ها را می‌شد جز شانس‌های اصلی به حساب آورد. اما با احتساب همه جوانب ارزش عاطفی شایستگی‌اش را داشت که برنده نهایی این بخش باشد. نه اثر جنجالی جعفر پناهی یک تصادف ساده، نه درام تاریخی برزیل مامور مخفی و نه اثر انسانی کوثر بن هنیه یعنی صدای هند رجب انقدر فیلم‌های خوبی نبودند که برنده نهایی این مراسم باشند. پس انتخاب آکادمی در این بخش را باید انتخابی شایسته دانست که در نهایت به فیلم درست یعنی ارزش عاطفی رسید.