انتقاد روزنامه اصولگرا از تجمعات شبانه؛ چرا به جای مداحی، سرودهای انقلابی نمیخوانید؟
رویداد۲۴| در شرایطی که فضای اجتماعی و سیاسی کشور بار دیگر با تجمعات و تحرکات میدانی همراه شده، روزنامه اصولگرای «جوان» در یادداشتی با عنوان «سرودهای خاطرهانگیز را به تجمعات ببرید» بر نقش فراموششده موسیقی و سرودهای انقلابی در بسیج افکار عمومی تأکید کرده و از کمتوجهی به این ابزار اثرگذار انتقاد کرده است.
سرود؛ رسانهای فراتر از اعلامیه و منبر
نویسنده این یادداشت با مرور ابزارهای اثرگذار در شکلگیری انقلاب اسلامی مینویسد: «موتور محرکه انقلاب اسلامی، غیر از رسانه تأثیرگذاری، چون اعلامیههای امام خمینی، منابر علمای مجاهد... سرودهایی بود که پیش و در آستانه انقلاب و پس از پیروزی آن ساخته شد».
در ادامه، سرودها بهعنوان یکی از مهمترین رسانههای غیررسمی معرفی میشوند که در کنار شعارهای خیابانی، توانستند نقش مهمی در شکلدهی به فضای انقلابی ایفا کنند.
تجربه تاریخی؛ از ایران تا انقلابهای جهانی
این یادداشت با اشاره به تجربه سایر انقلابها تأکید میکند که استفاده از موسیقی و سرود برای تهییج مردم، محدود به ایران نبوده است: «این نقشآفرینی منحصر به انقلاب ایران نبوده و در سایر انقلابها و نهضتها و خیزشهای آزادیبخش مثل انقلاب فرانسه یا انقلاب روسیه هم سابقه داشته است».
همچنین به نقل از رهبر فقید انقلاب آمده است: «در تهییج مردم برای وارد شدن به میدان جنگ بیشترین تأثیر را داشت؛ یعنی در خدمت اهداف مردمی قرار گرفت. به طور طبیعی این توقع از هنرمند هر کشوری وجود دارد.»
از «ای ایران» تا سرودهای جنگ
«جوان» در بخش دیگری از این یادداشت، با مرور نمونههایی از سرودهای ماندگار، از «از خون جوانان وطن» تا «خمینیای امام» و «بهاران خجسته باد»، به نقش این آثار در مقاطع مختلف اشاره کرده و مینویسد این سرودها نهتنها در انقلاب بلکه در دوران جنگ نیز کارکردی مؤثر داشتهاند.
در این میان، بهطور ویژه از سرود «ای ایران» یاد شده و درباره شکلگیری آن آمده است: «همان سرودی که پس از سیلی یک سرباز انگلیسی در گوش یک افسر ایرانی در خاک کشورمان شکل گرفت... و در کوتاهترین زمان خلق و ماندگار شد.»
انتقاد از غفلت امروز؛ جای خالی در صداوسیما و خیابان
نویسنده در ادامه با اشاره به تولید گسترده نوحهها و مداحیها در ماههای اخیر، از بیتوجهی به سرودهای قدیمی انتقاد میکند: «بیاعتنایی و بیتوجهی به موسیقی و سرود، بهویژه آثار ماندگار و خاطرهانگیز قدیمی... کاری شایسته و عقلانی نیست.»
این انتقاد متوجه صداوسیما نیز شده است: «صداوسیما هم در بازپخش یا بازتولید موسیقایی آنها کمکاری دارد و این ایام جای آنها در میان برنامههای صداوسیما و طبیعتاً تجمعات گسترده مردمی خالی است.»
احیای خاطره جمعی یا فرصت از دسترفته؟
در بخش پایانی، نویسنده با تأکید بر ظرفیت احساسی و خاطرهانگیز این سرودها مینویسد: «پخش آنها باعث تهییج مجدد و حضور پررنگتر آنها در خیابان و صحنههای عمومی میشود... محتوا و مضامین و ریتم تند و پرشور آنها به گونهای است که بر نسلهای بعدی هم حتماً تأثیر خواهد گذاشت.»
در عین حال مینویسد: «از این نوشته نباید دوگانه مداحی ـ سرود برداشت شود».
یادداشت در نهایت با این جمعبندی به پایان میرسد که آرمانهای انقلاب همچنان در جامعه زنده است و استفاده از ابزارهایی مانند سرودهای انقلابی میتواند به بازتولید این فضا کمک کند؛ مشروط به آنکه تصمیمگیران رسانهای این ظرفیت را جدی بگیرند.
