«دختر ناشناس»، در هزارتوی کشف حقیقت

رویداد۲۴،رویا ربانی-  آخرین اثر برادران فیلم‌ساز بلژیکی به نام «دختر ناشناس»، (2016-The Unknown Girl ) که پیش‌تر در جشنواره فیلم کن نیز به نمایش درآمد و در میان نامزدهای نخل طلای این جشنواره قرار گرفت، در جشنواره جهانی فیلم فجر با استقبال تماشاگران مواجه شد.

 برادران داردن (Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne) که تاکنون دو نخل طلا را برای فیلم‌های رزتا (1999- Rosetta) و کودک (2005-child) از آن خود کردند، این بار درامی اجتماعی را با ساختاری معمایی به تصویر کشیده‌اند.

 اَدِل هَنِل (Adèle Haenel) در این فیلم نقش پزشک جوانی به نام جنی داوین را ایفا می‌کند که در کلینیکی واقع در حومه شهر لیِژ مشغول به کار است. در نیمه‌های شب و ساعت‌ها پس از تعطیلی کلینیک زنی سیاه‌پوست سراسیمه تلاش می‌کند به‌کلینیک وارد شود اما جنی او را نادیده می‌گیرد.

 فردای آن روز جنی درمی‌یابد که زن سیاه‌پوست جوان، پس از درخواست کمک به شکلی مرموز جان خود را ازدست‌داده و آخرین بار تصویر او در حافظۀ دوربین‌های مداربستۀ کلینیکِ او ثبت‌شده است. 

جنی که از عملکرد خود به‌شدت دچار عذاب وجدان شده، ازاین‌پس تمام تلاش خود را به کار می‌گیرد تا هویت این مهاجر گمنام را کشف کند و خانواده زن را از فاجعۀ درگذشت او آگاه سازد.

شخصیت‌های اصلی داستان در این فیلم به لحاظ رویۀ ثابتی ندارند و در طول فیلم و تحت تأثیر حوادث بیرونی عمیقاً دچار تحول می‌شوند. جنی در آغاز فیلم شخصیتی قاطع و تا حدی مستبد دارد و به کارآموز خود یاد می‌دهد که یک پزشک هرگز نباید تحت تأثیر عواطف خود عمل کند و کنترل احساساتش را از دست بدهد تا آنجا که وقتی کارآموز می‌خواهد در را به روی زن مهاجر باز کند جنی با تأکید به او می‌گوید که نباید به بیماران اجازه دهی تا تو را خسته کنند، در غیر این صورت قادر به تشخیص درست نخواهی بود؛ اما در ادامه داستان و در مواجهه با این فاجعۀ هولناک، رویکرد جنی نسبت به انسان‌ها و محیط پیرامونش به‌کلی تغییر می‌کند.

می‌توان گفت که توجه به نکات ظریف و درنگ در لحظه‌های کوچک اما مهم در مناسبات روزمره انسانی برگ برندۀ داردن ها و نقطۀ قوتی است که سبب شده فیلم از یک قصۀ کارآگاهی صرف به درامی رئالیستی و اثری اجتماعی و تأمل‌برانگیز بدل گردد.

به‌عبارت‌دیگر اگرچه ساختار روایت همچون فیلم‌های کارآگاهی بر محور طرح معما و جستجوی حقیقت استوارشده است، اما نوع نگاه فیلم‌سازان به این داستان سبب شده که حقیقت بیرونی به عنصری فرعی تنزل یابد و قهرمان داستان در طول سفر پر رمز و راز خود از خلال جستجوی هویتی ناشناس به کشف لایه‌های عمیق‌تری از ماهیت روابط انسانی و سطح بالاتری از خودآگاهی نائل گردد.