نسلکشی در میانمار نتیجه بیعملی دولتهای مسلمان!
رویداد۲۴-در حالی که تاکنون بیش از 270 هزار نفر از مسلمانان میانمار آواره شدهاند و در خشونتهای نژادپرستانه و مذهبی 1000 نفر از آنها کشته یا سوزانده شدهاند و در این میان زنان و کودکان بزرگترین قربانیان این فاجعه انسانی بودهاند، جهان اسلام دست روی دست گذاشته است و «تقریبا هیچ» کار موثری انجام نداده است! مطالعه وضع مسلمانان مظلوم روهینگیا انسان را متحیر میکند که کدام ملت و اقلیت در جهان یافت میشود که تا این حد بیپناه و بیصاحب باشند و عدهای افراطی مفلوک بتوانند جنایاتی تا این حد از سبعیت را نسبت به آنها روا دارند؟
رژیم میانمار از صدور کارت هویت برای مسلمانان امتناع میکند و به همین خاطر این مردم نمیتوانند در داخل کشور تردد کنند. علاوه بر آن، دولت برای مسلمانان گذرنامه صادر نمیکند و لذا آنها از مسافرتهای خارجی محروم هستند؛ اجازه سفر ندارند و اگر بخواهند از یک روستا به روستای دیگر بروند باید مبلغی را به عنوان مالیات به دولت بپردازند، تحصیل در دانشگاهها برای مسلمانان ممنوع است؛ آنها نمیتوانند در ادارات دولتی استخدام شوند، بدون کسب مجوز نمیتوانند ازدواج کنند و برای گرفتن این مجوز هم باید مالیات بدهند و پس از ازدواج نیز نمیتوانند بیش از دو فرزند داشته باشند، آنها اغلب برای بیگاری (کار اجباری) برده میشوند و از آنها به زور اخاذی میشود، خدمات عمومی مثل خدمات بهداشتی و آموزش و پرورش از مسلمانان روهینگیا دریغ میشود و بیسوادی در میان آنها تا ۸۰ درصد است و در واقع، هیچ نهادی وجود ندارد که مشابه دولت آنها را سرپرستی کند، این مسلمانان حق مالکیت بر زمین را نیز ندارند. اگر مسلمانی در میانمار قصد دایر کردن فروشگاهی را داشته باشد باید با یک بودایی شریک شود، فرد بودایی در این شراکت هیچ سهمی را نمیپردازد اما از سود حاصل از این فروشگاه بهرهمند میشود.
بنابر گزارش نشریه انگلیسى «ساندى تایمز» نظامیان مردم مسلمان را مورد ضرب و شتم قرار میدهند، به زنان در جلوی چشم دیگران تجاوز میکنند و هر کسی را که دلشان میخواهد به قتل میرسانند. آنها اگر با قایق به بنگلادش فرار کنند، پذیرفته نمیشوند چون دولت داکا میگوید گنجایش پذیرش بیش از ۳۰۰ هزار آواره میانماری را ندارد. اگر به تایلند بگریزند، به دریا برگردانده میشوند تا بر اثر گرسنگی و تشنگی بمیرند یا امواج اقیانوس آنها را ببلعد.
به همین خاطر، در سرزمین مادری خود میمانند و منتظر مرگ مینشینند! آری این فجایع جلوی چشم جهانیان و از آن بدتر در برابر دیدگان یک میلیارد و نیم مسلمان در حال انجام است و هنوز آبی از آب تکان نخورده است و نظامیان و بوداییان میانماری بدون کوچکترین مزاحمتی در حال انجام ماموریت خود یعنی اخراج یا نابودی 800 هزار مسلمان از 6 میلیون مسلمانی که دولت این کشور آنها را خارجی میداند! هستند.
راستی چرا مسلمانان جهان نمیخواهند یا نمیتوانند به فریاد همکیشان خود در میانمار برسند؟ نزدیک 3میلیون حاجی در مکه و مدینه درحال انجام مناسک خود هستند در حالی که میدانند برادران و خواهرانشان بدترین مصیبتها را میبینند. میانمار که اسراییل نیست و پشتیبانی جدی و همهجانبه غرب را ندارد، آنجا که سوریه و عراق و بحرین و افغانستان نیست که دولتهای مسلمان پیرامونشان اختلاف داشته باشند، میانمار یک کشور عقب افتاده و منزوی است و اقتصاد و موقعیت سیاسی جهانی ندارد که سیاستمداران مسلمان خوف کنند و از پنجه افکندن در پنجهاش دریغ ورزند. برادر عزیزم آقای مطهری بهدرستی خواستار اقدام نظامی کشورهای مسلمان علیه دولت میانمار شده است ولی سوگمندانه باید بگوییم اقدام نظامی جای خود؛ هنوز از سوی کشورهای مسلمان یک موضع سیاسی واحد و مقتدرانه اعلام نشده است، سفارتهای این کشور را تعطیل نکردهاند و ترسی در دل نظامیان بیرحم آن کشور ایجاد نکردهاند!
خانم سوچی که جایزه حصر در خانه را از سوی آکادمی صلح نوبل برد اعتنایی به 57 کشور مسلمان ندارد و در عوض در حال دلبری از نظامیان و بوداییان است و وقیحانه بر مسلمانسوزی در کشورش نام مبارزه با تروریسم نهاده است! چرا تعارف کنیم؟ چرا با صراحت نگوییم که وضع مسلمانان امروز میانمار معیاری برای شناخت وضعیت کشورهای مسلمان جهان است. فجایعی که آنجا رخ داده و میدهد نتیجه بیعملی، انفعال، بدبختی، خودخواهی، جهالت و عقبافتادگی اکثر دولتهای مسلمان است و چهبسا دیگران تحریک شوند که خردهحسابهایشان با اقلیت مسلمان کشور خود را صاف کنند، چرا که دریافتهاند از این همه مسلمان و دولت و ثروت و کثرت جمعیت، آبی گرم نمیشود.
آری تا روزی نرسد که مسلمانان به خود آیند و از خودخواهی و خودمحوری به در آیند و جهالت را به کناری نهند و دردها و زخمهای تاریخی خود را چاره اساسی نکنند، همچنان در به همین پاشنه خواهد چرخید و آرزوهای مصلحان بزرگی چون سیدجمالالدین اسدآبادی، اقبال لاهوری، دکتر علی شریعتی و شیخ محمد عبده برای بیداری و آگاهی و عمل همهجانبه مسلمانان در حد خیال باقی خواهد ماند.
