آتشی که نمیرد

رویداد۲۴-دیروز دخترانی که سال هاست با عنوان «دختران شین آبادی» شناخته می شوند،میهمان موسسه «ایران» بودند؛ دیداری بود هم تلخ و هم شیرین. کودکانی که 5 سال پیش در کلاس درسشان طعمه حریق بخاری نفتی شدند، حالا دخترانی هستند در آستانه بلوغ ؛ با دغدغه هایی که همه دخترانی در این سن و سال دارند...فرناز حسنعلی زاده؛ «حساسیت زدایی نظام مند» یکی از روش های درمانی شناخته شده برای بیماری های زیر مجموعه ترس و گاهی وسواس است. اساس این شیوه همان گونه که از نامش پیداست، مواجهه پلکانی  بیمار با فوبیایی است که آنان را به مرز استیصال و گاهی فلج شدن می برد. اما در نهایت بیمار در خلال رویارویی کنترل شده و از ضعیف به قوی با عامل هراس و اضطرابش، به آن موضوع بی حس و بی تفاوت می شود و دیگر برای فرار از فشار آن فوبیا و تکرار رفتارهای وسواسی و ناکارآمد، احساس فشار ذهنی و روانی نمی کند. این شیوه، تنها در اتاق های روان درمانی کاربرد ندارد؛ چالشی چون «نهنگ آبی» که چند ماه پیش خبر ساز شده بود، بر اساس همین الگو طراحی شده است و با «حساسیت زدایی نظام مند» افکار و رفتار کاربر را در حیطه اختیار خود گرفته و آن را هدایت می کند. رویدادی که نشان می دهد ذهن در خلال مواجهه مکرر با یک موضوع ،حساسیت و تاثر خود به آن را از دست می دهد.

دیروز دخترانی که سال هاست با عنوان «دختران شین آبادی» شناخته می شوند،میهمان موسسه «ایران» بودند؛ دیداری بود هم تلخ و هم شیرین. کودکانی که 5 سال پیش در کلاس درسشان طعمه حریق بخاری نفتی شدند، حالا دخترانی هستند در آستانه بلوغ ؛ با دغدغه هایی که همه دخترانی در این سن و سال دارند؛ اما وسواس گونه تر. سوختگی هم مانع نشده که زیبایی پس چهره شان به چشم نیاید و آرایش کمرنگ برخی شان گواه از آشتی با «آینه» هایی است که 5 سال پیش از در و دیوار خانه های روستای شین آباد جمع شدند.
 پیش از حضور آنان، عده ای کم شمار شرمسارانه این سوال را مطرح می کردند که آیا یارای نگریستن به آن صورت های دردناک و زخمی را خواهند داشت؟ و چگونه دخترانی در آستانه بلوغ، صورت و بدنی را تحمل می کنند که دیگری حتی توانِ نگاه کردنش را ندارد؟
سوختگی،فقط یک روی ماجراست؛ روی عیان و عریانش؛ آنچه بیش از صورت و دست ها سوخته، رویاهای   دخترانه و کوچکی است که شبانه روز در آتش می سوزد. دخترها اما هم از آتش عبور کرده اند هم از نگاه هایی از سر دلسوزی، ترحم و ترس. برخی امیدوار و برخی ناامیدانه،آرزوهایی برای آینده دارند. آرزوهایی که نیازمند مردم و مسئولانی است که این همه زخم و درد و امید را به یک واژه مستعمل «دختران شین آبادی» منحصر نکنند. واژه ای که ماه هاست حساسیت خود را به آن از دست داده ایم.