نامه ای از فلسطین
رویداد۲۴-حید عید استاد دانشگاه الاقصی در غزه است که اعتقاد دارد جنایات هولناک تری در انتظار مردم فلسطین است.پس از محاصره مرگبار 2 میلیون نفر از ساکنان نوار غزه به مدت 11 سال و سه حمله هولناک گسترده برای نسلکشی فلسطینیها طی 7 سال گذشته و سکوت به اصطلاح جامعه بینالمللی، هفته گذشته جنایت هولناک دیگری را انجام داد تا امیدهای مردم فلسطینی در روز زمین برای بازگشت به کشورشان را نابود کند.
در 30 مارس، سربازان اسرائیلی 17 تن را کشتند و هزاران تن را زخمی کردند. زخمیان وضعیت خوبی ندارند زیرا قصد رژیم صهیونیستی از حمله به آنها کشتنشان بود نه آسیب رساندن به آنها. سخنگوی این رژیم در توئیتر نوشت: «هیچ چیز خارج از کنترل نبود، همهچیز مطابق برنامه و پیشبینی شده جلو رفت و میدانیم دقیقا به کجا حمله کردیم.» اما ساعاتی بعد این توئیت را پاک کرد.
من در آغاز انتفاضه دوم نوشتم: هرجا را که نگاه میکنی، چشمت به جسد یک فلسطینی میافتد که در خون خودش غلتیده و مدفون شده است. ارتش اسرائیل بیوقفه به آنها حمله میکند. هدف این رژیم تنهای فلسطینیان است. او به دنبال این سرزمین بدون مردمانش است یا این مردمان بدون سرزمینشان!
امروز ما حوادث گذشته را بار دیگر تجربه میکنیم. خوب میدانیم بسیاری از ما طی آنچه بیبیسی «درگیری» مینامدش، کشته میشویم! ارتش اسرائیل یا آنچه جیدئون لوی روزنامهنگار اسرائیلی مینامد «نیروهای قتل عام اسرائیلی» گروه قدرتمندی هستند که با الهام از یک ایدئولوژی غیرانسانی، کودکان ما را میکشند و به مردم بیگناه شلیک میکنند. سوالی که این روزها به ذهن تکتک فلسطینیان غزه راه پیدا کرده این است که چطور بعد از 24 سال از فروپاشی رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی، چنین چیزی باز هم اتفاق میافتد؟ ما جواب این سوال را خوب میدانیم؛ ما «گوییم»*های ناخواسته هستیم. مهاجرانی که وجودشان دائما یادآور جنایتی است که در سال 1948 اتفاق افتاد و طی آن دو سوم جمعیت فلسطین پاکسازی شدند. ما به جرم به دنیا آمدن از مادرانی «غیریهودی» به چنین مصیبتی گرفتار شدهایم.
این روزها که اسرائیل به دنبال کشتن ماست، بلاخره تمام میشود و آب از آب هم تکان نمیخورد و مانند هر بار که چنین فاجعهای روی داده، جهان به سرعت آن را فراموش میکند. ما خوب میدانیم که فاجعه به اینجا هم ختم نمیشود و جنایتهای بزرگ و بدتری در راه است.
* یهودیان به انسان های غیر یهودی گوییم می گویند.
