قرمز قهرمان و آبی زیبا

رویداد۲۴- مازیار وکیلی- لیگ هفدهم با تمام فراز و نشیب‌هایش به پایان رسید. پرسپولیس برای دومین بار پیاپی قهرمان لیگ شد و توانست دل هواداران خود را شاد کند. قهرمان شدن پرسپولیس دلایل متعددی دارد که صحبت از این دلایل را به دلیل مطول شدن این مطلب به زمان دیگری موکول می‌کنیم.

اما برای این‌که از این اتفاق مهم سرسری عبور نکرده باشیم به مهم‌ترین دلیل قهرمانی پرسپولیس اشاره می‌کنم؛ ثبات. پرسپولیس در سالی که اکثر تیم‌ها یا توان مقابله با این تیم را نداشتند یا درگیر حواشی مختلف بودند توانست با تکیه بر ثباتی که برانکو در تیم ایجاد کرده بود برای بار دوم و با خیال راحت به مقام قهرمانی برسد. پرسپولیسی‌ها از پنجره‌های نقل و انتقلاتی محروم شدند و مهدی طارمی را هم از دست دادند، اما این اتفاقات به ظاهر ناخوشایند در نهایت به سود پرسپولیس تمام شد. آن‌ها هم از مصیبت حواشی‌های دائمی مهدی طارمی رهایی یافتند و هم با محرومیت از پنجره نقل و انتقالاتی انگیزه مضاعفی برای اثبات شایستگی‌های خود پیدا کردند. در ابتدای فصل هم آن‌قدر امتیاز جمع کرده بودند(یا بهتر است بگوییم تیم‌های دیگر امتیاز از دست داده بودند) که خیالشان از قهرمانی راحت باشد. رفتن طارمی مصادف شد با درخشش علی علیپور مهاجم قائم‌شهری این تیم که با 19 گل هم آقای گل لیگ شد و هم اجازه نداد جای خالی طارمی احساس شود.

رقیب دیرینه پرسپولیس، استقلال اما حال و روز متفاوتی داشت. منصوریان بعد از یک شروع بد در فصل گذشته پایانی خوش را برای هوادارن استقلال رقم زد. اما شکست سنگین برابر العین در لیگ قهرمان آسیا باعث شد غرور هواداران استقلال جریحه‌دار شود. به همین خاطر منصوریان استراتژی خود را تغییر داد و به خرید بازیکنان باتجربه روی آورد. بازیکنانی مثل منتظری، جپارف، شهباززاده و جباری. منصوریان نمی‌خواست در لیگ قهرمانان امسال اتفاقی مشابه بازی العین تکرار شود. به همین خاطر تا می‌توانست ستاره و بازیکن باتجربه خرید و یکی دو ستاره جوان مثل قائدی را هم رو کرد تا تماشاگران از فصل نقل و انتقالات راضی باشند.

اما آغاز فصل برای استقلال همراه با شکست بود. استقلال نمی‌برد و بیش از گذشته در حاشیه غرق می‌شد. منصوریان هم به جای توجه به کار فنی که وظیفه اصلی او بود به حاشیه‌ها دامن می‌زد تا استقلال بیشتر و بیشتر به قعر جدول سقوط کند. اوضاع به قدری برای منصوریان بد پیش رفت که هوادارانی که زمانی جلوی پای منصوریان قربانی کرده بودند خواهان رفتن او شدند. بعد از اتفاقات فاجعه‌بار در برنامه نود و درگیری منصوریان و رحمتی، منصوریان از استقلال رفت تا با رفتن او یک آلمانی کهنه‌کار به استقلال بیاید؛ وینفرد شفر. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد مربی سابق تیم‌های ملی کامرون و جامائیکا بتواند استقلال را نجات دهد. اما شفر ایستاد و با قدرت کار کرد و توانست استقلال نزول کرده را به رتبه سوم لیگ، فینال جام حذفی و مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا برساند.

شفر برخلاف منصوریان همه حواسش به امورات فنی بود. بازیکنان گران اما کم‌اثری مثل بیت سعید و شهباززاده را رد کرد و به جای آن‌ها یک مهاجم با کیفیت خارجی به خدمت گرفت. اعتماد به نفس را به بازیکنان نزول کرده استقلال برگرداند. پیشرفت استقلالی‌ها به قدری حیرت‌انگیز بود که هیچ‌کس باورش نمی‌شد این همان تیم خسته و خموده علیرضا منصوریان است. اگر پرسپولیس قهرمان لیگ برتر بود، استقلال زیباترین تیم لیگ بود. استقلال شفر فوتبال مالکانه را بی‌نقص بازی می‌کند. در هر بازی موقعیت‌های فراوانی روی دروازه حریفان ایجاد می‌کند و پرگل می‌برد.

شفر وریا غفوری، امید ابراهیمی و روزبه چشمی را احیا کرد. به جوانانی مثل نورافکن و قائدی به موقع بازی داد و توانست از استقلال تیمی بسازد که بهترین فوتبال لیگ را بازی می‌کند. شفر با کسب این موفقیت‌ها خیلی زود محبوب دل هوادارن شد. آن‌قدر محبوب که در حال حاضر بزرگترین دغدغه هواداران اسقلال تمدید قرارداد مدیران این باشگاه با وینفرد شفر است اگر پرسپولیس قهرمان لیگ بود، استقلال هم  توانست بهترین فوتبال را ارائه کند. فوتبالی تک ضرب، مالکانه و زیبا که تمام جذابیت لیگ هفدهم را بنام خود ثبت کرد.

استقلال پس از مدت‌ها چشم‌انداز روشنی پیش‌روی خود می‌بیند. شفر فوتبال آبی‌های پایتخت را متحول کرده و توانسته این تیم را از گروه مرگ لیگ قهرمانان آسیا بدون شکست و با اقتدار به مرحله بعد هدایت کند. استقلال مدل شفر قطعاً بهترین تیم لیگ هفدهم است. اگر حسرتی هم برای هواداران استقلال وجود داشته باشد حسرت امتیازهایی است که اول فصل از دست دادند تا از کورس قهرمانی با رقیب دیرینه جا بمانند.

ذوب آهن امیر قلعه نویی هم در نیم فصل اول آن‌قدر بد بود که درخشش در نیم فصل دوم دردی از این تیم دوا نکند. البته ذوب آهن قلعه نویی تا همین جا هم نمره قبولی می‌گیرد. قلعه نویی توانست رتبه ذوب آهن را در پایان لیگ هفدهم دو پله ارتقا دهد و این تیم را مستقیماً به جام باشگاه‌های آسیا برساند.

علی دایی هم با پدیده‌های جوان خود فراتر از انتظار نتیجه گرفت و توانست رتبه چهارم لیگ را به خود اختصاص دهد تا منتظر فینال جام حذفی بماند. در صورت قهرمانی استقلال در جام جهانی و باقی ماندن چهار سهمیه ایران در آسیا، سایپا چهارمین نماینده ایران در مسابقات سال آینده لیگ قهرمانان آسیا خواهد بود. اما لیگ برتر ایران در کنار این زیبایی‌ها زشتی‌های فراوانی هم داشت.

نفت تهران که در نهایت به لیگ دسته یک سقوط کرد بچه سرراهی لیگ بود. وزارت نفت که ظاهراً قصد تیم‌داری نداشت سعی کرد این تیم را به بخش خصوصی واگذار کند که نتیجه این اقدام آشفتگی هرچه بیشتر این تیم قدیمی و ریشه‌دار بود. نفت شش سرمربی عوض کرد و سه مالک. در هیچ جای دنیا چنین وضعیتی را حتی در تیم‌های محلی مشاهده نمی‌کنیم. با چنین شرایطی سقوط به دسته پایین‌تر حق نفت تهران بود. نفتی که تا سه چهار سال پیش در آسیا می‌جنگید و سال گذشته قهرمان جام حذفی ایران شده بود سال آینده را در لیگ دسته یک سپری خواهد کرد تا شاید مسئولان وزارت نفت فکری به حال این تیم قدیمی فوتبال ایران بکنند.

سیاه جامگان هم با ایستادن در رتبه آخر جدول دیگر تیم سقوط کننده امسال لیگ ایران بود. مشهدی‌ها هم وضعیت بهتری از نفت تهران نداشتند. آن‌ها به جای این‌که روی فوتبال تمرکز داشته باشند باید به این فکر می‌کردند که نام تیم‌شان سیاه جامگان است یا مشکی پوشان. نتیجه چنین رویکردی رتبه آخر لیگ و سقوط به دسته پایین‌تر است که برای سیاه جامگان هم این اتفاق اُفتاد.

یکی دیگر از جنبه‌های زشت لیگ هفدهم نزول تراکتورسازی در جدول رده بندی و مسابقات آسیایی بود. تماشای ورزشگاه خالی از تماشاگر یادگار امام تبریز در آخرین مسابقه لیگ قهرمانان آسیا دل هر هوادار عاشق فوتبالی را به درد می‌آورد. تراکتور که زمانی به حضور هواداران متعصب و پرشورش افتخار می‌کرد لیگ را در شرایطی به پایان رساند که رتبه‌ای بهتر از دهم به دست نیاورد و از لیگ قهرمانان آسیا حذف شد.

هفدمین دوره مسابقات لیگ برتر هم به پایان رسید. با درخشش خیره کننده تازه واردی بنام پارس جنوبی جم آغاز شد و با قهرمانی قرمزها و درخشش آبی‌ها تمام شد. حالا همه منتظر بزرگترین اتفاق ورزشی سال هستند؛ جام جهانی. جام جهانی که می‌تواند سکوی پرتاب بازیکنان فوتبال ایران باشد و آن‌ها را به بهترین تیم‌های اروپایی رهنمون سازد. باید منتظر ماند و دید چه اتفاقی برای فوتبال ایران در جام جهانی رقم می‌خورد.