آیا حق داریم از کسی بپرسیم آمپول لاغری مصرف میکند؟
رویداد۲۴ | کاهش وزن این روزها با یک ستاره پنهان همراه شده است. وقتی بدن کسی بهسرعت یا بهشکل محسوسی تغییر میکند، حدسوگمانها شروع میشود—و میل به پرسیدن یک سؤال حساس و بالقوه ناراحتکننده هم به دنبالش میآید: «آیا دارو مصرف کردهای؟»
به گفته کارشناسان، داروهای گروه GLP-۱ مانند اوزمپیک، مانجارو و وگووی مرزهای گفتوگو درباره بدن را جابهجا کردهاند و خیلیها نمیدانند چه چیزی را میتوان یا باید پرسید. در ادامه میخوانید چطور این مکالمهها را مدیریت کنید.
اول نیت خودتان را بررسی کنید
دکتر ویتنی کاسارس، متخصص اطفال در پورتلند، هنوز لحظهای را به یاد دارد که یکی از آشنایان آهسته و با مکث پرسید: «اوزمپیک مصرف می کنی؟»
او واقعاً از داروی GLP-۱ استفاده میکرد، اما قصد نداشت این موضوع را به همه اطرافیانش اعلام کند.
او میگوید: «از لحنش معلوم بود که انگار بقیه دربارهام حرف زدهاند و او مأمور شده بیاید جزئیات را کشف کند. حس خیلی بدی داشت، چون نه صمیمی بود و نه خودش چیزی از تجربهاش گفته بود؛ فقط مستقیم سراغ زندگی شخصی من آمد.»
پیش از اینکه حتی به چنین گفتوگویی فکر کنید، از خودتان بپرسید چرا میخواهید بدانید. کاسارس میگوید: «حسادت میکنید؟ خودتان هم میخواهید GLP-۱ شروع کنید؟ یا صرفاً کنجکاو و فضولید؟»
ریچل گلدمن، روانشناس و استاد بالینی دانشگاه نیویورک، هم تأکید میکند انگیزه شما مهمترین عامل است. اگر برای این میپرسید که ببینید این دارو برای خودتان مناسب است یا نه، «اشکالی ندارد». اما اگر فقط از سر کنجکاوی است، «لازم نیست بدانید».
نحوه بیان سؤال اهمیت دارد
اگر واقعاً میخواهید از تجربه طرف مقابل یاد بگیرید، از همان ابتدا این موضوع را روشن کنید. با آگاهی، همدلی و احترام پیش بروید و بدون پیشداوری مکالمه را باز کنید.
مثلاً میتوانید بگویید: «دیدم اخیراً انتخابهای سالمتری داری. من هم دارم به شروع GLP-۱ فکر میکنم. تو هم بهش فکر کردی؟»
این شیوه به طرف مقابل راه خروج میدهد؛ اگر نخواست وارد بحث شود، میتواند راحت موضوع را عوض کند.
اگر مطمئن هستید فردی داروی کاهش وزن مصرف میکند، میتوانید بگویید:
«من با وزنم مشکل دارم. مایلی درباره تجربهات صحبت کنیم؟»
با این کار آسیبپذیری خودتان را نشان میدهید و فضا امنتر میشود.
لحن بسیار مهم است؛ کنجکاوی بهتر از قضاوت است. کاسارس میگوید: «اینکه از روی نیاز شخصی بپرسی خیلی فرق دارد با اینکه با پوزخند بگویی: ‘GLP-۱ میخوری؟ ’ انگار که شرمآور باشد.»
اگر کسی خودش درباره تجربهاش شفاف صحبت کرده، پرسیدن سؤالهای تکمیلی اشکالی ندارد. اما یک نکته مهم: موضوع را در جمع یا با صدای بلند مطرح نکنید. این گفتوگو باید خصوصی باشد تا فرد احساس فشار یا اجبار برای دروغ گفتن یا افشاگری نکند.
اگر از شما پرسیدند چه بگویید؟
کاسارس تلاش میکند درباره مصرف GLP-۱ بازتر باشد تا از حس شرم و انگ اجتماعی کم کند. معمولاً مردم با جملههایی مثل «وای، چقدر خوب شدی! نشناختمت» بحث را شروع میکنند.
او میگوید: «معمولاً جواب میدهم: ‘آره، GLP-۱ مصرف می کنم و خیلی برام خوب بوده. دوستش دارم. ’ سعی میکنم مستقیم بگویم.» اگر حس کند طرف مقابل واقعاً علاقهمند است، اضافه میکند: «خیلیها درباره GLP-۱ ازم سؤال میپرسن. من راحت صحبت میکنم. اگر بخوای برات توضیح میدم.»
البته همه دوست ندارند اطلاعات پزشکی خصوصیشان را عمومی کنند—و هیچ اجباری هم ندارید. گلدمن به مراجعانش کمک میکند جملههای آماده داشته باشند، چون خیلیها غافلگیر میشوند و نمیخواهند توضیح بدهند.
جملههایی مثل اینها میتواند مکالمه را محترمانه تمام کند:
«دارم انتخابهای سالمتری میکنم.»
«باشگاه میرم.»
«حواسم به تغذیهام هست.»
«با یک متخصص سلامت کار میکنم.»
گلدمن میگوید: «شما دروغ نمیگویید. واقعاً انتخابهای سالمتری میکنید و با متخصص کار میکنید. کاملاً به خودتان بستگی دارد که چه چیزی را به اشتراک بگذارید.»
