علی صوفی: اینکه مقامات دولتی و افرادی مانند ظریف از دیپلماسی بگویند نه تنها ایراد ندارد بلکه باید مورد توجه قرار گیرد
رویداد۲۴| علی صوفی، فعال سیاسی اصلاحطلب با روزنامه اعتماد گفتوگو کرده است.
به گزارش اعتماد، بخشهای مهم این گفتوگو را در ادامه میخوانید.
ایران تجربههای گرانقدری از تجربه جنگ ۸ ساله ایران و عراق داشت و تجربه جنگ ۱۲ روزه نیز باعث شد تا ایران در جنگ رمضان با قدرت و صلابت بیشتری عمل کند.
در عین حال ایران در زمینه مذاکره هم تجربیات بسیاری کسب کرده و یک دانش انباشت شده دارد. در جنگ ۸ ساله یک نقطه عطف مهم وجود دارد و آن اینکه آیا بعد از فتح خرمشهر بهتر بود ایران جنگ را خاتمه داده و در اوج پیروزی آتشبس را به طرف مقابل دیکته کند یا اینکه رویکرد عاقلانهتر تداوم جنگ و پذیرش آتشبس پس از ۸ سال بود؟ پس از آن هم ایران در مذاکرات پذیرش قطعنامه ۵۹۸، مذاکرات برجام و دوران پس از آن تجربیات و دانش ارزشمندی را به دست آورد. در واقع ایران هم در حوزه میدان و هم در بخش دیپلماسی، تجربیات قابلتوجهی اندوخته که میتواند از آن در راستای تامین منافع ملی بهرهبرداری کند.
در شرایط فعلی هم ایران بیش از هر عامل دیگری به وحدت در درون و انسجام ملی نیاز دارد. ایجاد دو قطبیسازیهای بیهوده و طرح دیدگاههای رادیکال درخصوص میدان و دیپلماسی نه تنها کمکی به حل مشکلات کشور نمیکند، بلکه باعث اتلاف ظرفیتهای درونی ایران میشود.
بزرگان دینی ما هم هر زمان امکان مذاکره و گفتوگو وجود داشت از آن استفاده میکردند و هر زمان که احساس میکردند، هنگامه و وقت جنگ و جهاد است به سمت آن میشتافتند. انسجام ملی و اتحاد عمومی نباید در سطح شعار و حرف باقی بماند و همه باید به آن پایبند باشند. در ایران دیدگاههای مختلف و رنگینکمانی از نظرات مختلف وجود دارد و باید اجازه داده شود بحثهای مختلف در آن شکل بگیرد.
اینکه مقامات دولتی و چهرههای متخصصی مانند ظریف از ضرورت توجه به دیپلماسی و میدان در راستای منافع ملی کشور سخن بگویند، نه تنها ایرادی ندارد بلکه باید مورد توجه قرار بگیرد. بستن فضای بحث و نقد و مباحثه در کشور هیچ کمکی به نظام و مردم و کشور نمیکند. باید نظرات مختلف درخصوص نحوه پایان جنگ هر کدام مطرح شوند و نهایتا مسوولان ذیربط در راستای منافع ملی از این دیدگاههای بهرهمند شوند.
بیشک شورای عالی امنیت ملی به ریاست رییسجمهور و بالاتر از آن رهبری انقلاب، ساختارهایی هستند که درخصوص نحوه خروج از جنگ میتوانند تصمیمگیری و راهبری کنند. باقی افراد و جریانات هم هر کدام دلسوزانه میتوانند و باید در این زمینه دیدگاههای خود را طرح کنند.
