توتی و یک استادیوم جیمی جامپ
رویداد۲۴-اگر به هواداران فوتبال در سرتاسر جهان اجازه می دادند، خیلی های شان در بازی آخر و خداحافظی اش(مقابل جنوا که با برد و نایب قهرمانی بلیت حضور در چمپیونزلیگ سال آینده را اوکی کرد) نقش جیمی جامپ را بازی می کردند. آنقدر که ورزشگاه پر باشد از جیمی جامپ، پر باشد از عاشقانی سینه چاک با چشم هایی خیس.
۲۵ سال! باور کردنی نیست. حتی اگر بدون جام و عنوان آن را پشت سر بگذاری، خودش از ده ها جام و کاپ افتخار آفرین تر و بیشتر مایه غرور است. چه اینگونه هم نبوده و توتی فاتح جام های معتبری چون اسکودتو و جام جهانی بوده است.
توتی؟! بیراه است اگر با یک عنوان خشک و خالی "متعصب" او را بدرقه کنیم. باید دنبال واژه جدیدی بود، واژه ای که این همه تعصب و وفاداری را معنا کند. توتی؟ گلادیاتور! نه ، قطعا خیلی بیشتر. یک گلادیاتور چند بار توان رزم و جنگ دارد؟چقدر می تواند زخمی شود و ادامه دهد؟ او فراتر از گلادیاتورهایی است که تاریخ(ایتالیا) به خود دیده.
توتی? یعنی پیروزی حتی اگر بازنده باشی. وقتی قلب ها در تسخیر توست، وقتی فوتبال جهان به احترامت کلاه از سر بر می دارد، وقتی فقط می توان با احترام از کنار نامت گذشت، وقتی بهنگام خداحافظی تا این حد بزرگوارانه از ارکان مهم زندگی ات تشکر می کنی. اینها یعنی اینکه تو پیروز بدون شکستی....
و در پایان باید ما هم مثل خود توتی بگوئیم "لعنت به زمان!" لعنت به زمانی که ساعتش روی خداحافظی همیشگی تو کوک شد.
