دوستان وقت انتقام جویی و تسویه جناحی نیست

رویداد۲۴-با شوخی بد نیستم. سهل است، پاش بیفتد مضمون کوک می‌کنم و همه‌چیز و همه کس را دست می‌اندازم. حتی سابقه روزنامه‌نگاری‌ام گواهی می‌دهد که در شوخی‌سازی دستی داشته‌ام و از ظرفیت‌های طنز و مطایبه باخبرم.حتی سابقه روزنامه‌نگاری‌ام گواهی می‌دهد که در شوخی‌سازی دستی داشته‌ام و از ظرفیت‌های طنز و مطایبه باخبرم. اما به جد معتقدم که بعضی عرصه‌ها، عرصه شوخی نیست و عقل حکم می‌کند در برابر حوادثی مثل ترور جلوی خود را بگیریم و خوش‌ذوقی‌مان را بیهوده خرج نکنیم. نمی‌گویم روحیه اعتماد و اطمینان را از دست بدهیم و سریع گره در ابرو بیندازیم و منفعلانه رفتار کنیم. نه. آنکه صدام بود و به قصد جنگی تمام عیار آمده بود و بمب در فرودگاه تهران انداخته بود، امام خمینی گفت: «دیوانه‌ای است که آمده و سنگی انداخته»، الان هم دیوانه‌هایی آمده‌اند و اسباب زحمت فراهم کرده‌اند و ان‌شاءالله به امید خدا زود شرشان کم می‌شود. اما به نظرم در این مقام که ایستاده‌ایم چه جای خنده و طعنه و نیش و کنایه؟ بدتر از شوخی بی‌جا، نهایت بی‌انصافی و نامردی و حقارت است که از حادثه پیش‌آمده سوءاستفاده کنیم و به رقیب سیاسی‌مان طعنه بزنیم... بعضی‌ها جنس حرف‌شان، نوع اظهارنظرشان، حالت انتقادشان و مدل شوخی‌شان طوری است که از اتفاق پیش آمده خرسندند و بهانه خوبی به دست آورده‌اند تا «تکه»شان را بیندازند و انتقام سیاسی‌شان را بگیرند. من ملاحظه دارم که بعضی حرف‌ها را اینجا نقل کنم یا بعضی توییت‌ها و پست‌های اینترنتی را رونویسی کنم. هم ملاحظه دارم، هم شرمم می‌شود که بگویم در چنین روزهایی که سزاوار است همه دم از اتحاد و همدلی بزنیم، چند نفر وقت را مناسب دیده‌اند تا به رییس‌جمهور بد بگویند و به ریش طرفداران اصلاح و اعتدال بخندند. هر جای دنیا بود به نظرم با این موجودات که تفرقه می‌افکنند و در این موقعیت خطیر حساب خود را از «مردم» جدا می‌کنند، برخورد می‌کردند و در گفتن و نوشتن شوخی‌های وقیحانه دست و دهن‌شان را می‌بستند. طرفدار بگیر و ببند نیستم، اما ستون پنجم که شاخ و دم ندارد. کسی که از حمله تروریستی تهران ذوق کند و با طرح حرف‌های بی‌مبنا به روحانی و بیست و پنج میلیون رایش اهانت کند مصداق ستون پنجم است و حتماً اگر دستش برسد با داعش و طالبان و القاعده همکاری و همراهی می‌کند. در نیویورک و لندن و برلین وقتی اتفاق مشابه می‌افتد حتی وقتی در ترکیه صدای تیر و تفنگ بلند می‌شود، ملت‌شان اختلاف عقیده و سلیقه را کنار می‌گذارند و کنار هم می‌ایستند و دم از وحدت می‌زنند و به پشتگرمی هم شجاعت خود را به رخ دنیا می‌کشند. آن وقت‌ ما که مسلمانیم و انقلابی همین که تقی به توقی ‌خورده، خود را کنار کشیده‌ایم و همه‌چیز را انداخته‌ایم گردن دولت. به جای اینکه به مردم دنیا ثابت کنیم «ما همه با هم هستیم» به تروریست‌ها پالس می‌فرستیم که این شما و این دولت؟ یک جاهایی و یک چیزهایی حیثیتی و ملی هستند و نباید به سوژه سیاسی تبدیل شوند. قضیه ملی است و همه مردم باید پای کار بیایند و توی دهن بدخواهان مملکت بزنند. این قصه هر چه که هست نه ربطی به برجام دارد، نه به انتخابات بیست و نهم خرداد مربوط می‌شود و نه به رقابت داخلی... باید مراقب حرف زدن‌مان هم باشیم. قضیه جدی و بین‌المللی است و ربطی به اقوام ندارد و کار خوبی نیست که به بهانه عربی حرف زدن تروریست‌ها حکم کلی بدهیم یا در جواب بی‌ادبی‌های مسوولان حجاز تمایلات ضدعربی را در خود بپرورانیم. هنوز چند ساعت از این اتفاق ناگوار نگذشته که بعضی‌ها شروع کرده‌اند به طرح بحث‌های خطرناک قدیمی. این همان چیزی است که دشمنان این مرز و بوم آرزو دارند. می‌خواهند کاری کنند تا ما نسبت به عرب‌ها موضع بگیریم و به این بهانه تمایلات قومی- نژادی از خود بروز بدهیم. امیدوارم مسوولان و نخبگان حواس‌شان باشد و جامعه را از این خطر فرهنگی دور نگه دارند.