داعش جناح نمی شناسد

بودند.  به این دلیل امنیت ایران خیلی قابل توجه وحتی حسادت دنیا بود. برای آن همه امنیت و برای آن همه ضربه که نیروهای امنیتی به داعش زدند و قبل از انفجار بر آنها مسلط شدند باید از همه آنها از نگاه ایرانی تشکر کرد. اما متاسفانه این سپر امنیتی در تهران آسیب دید و داعشیان توانستند به تهران نفوذ کنند و در پارلمان و حرم امام خمینی (ره) عملیات‌های تروریستی انجام دهند. ملت ایران که سال‌های دور از این عملیات تروریستی آسیب دیده بود، دوباره صدای انفجار با منشا ترور را در تهران شنید. این خیلی باعث تاثر شد. هم به خاطر نفوذ آنان در ایران و هم به خاطر افراد بیگناهی که در عملیات کور تروریستی به شهادت رسیدند.  هیچ ایرانی نمی‌توانست از این فاجعه تلخ ناراحت نباشد.

وقتی در ابتدای امر معلوم شد که این تروریست‌ها ایرانی هستند و از مناطق کرد نشین ایران هستند، عده‌ای از دشمنان ایران برای ایجاد گسل داخلی کردها را مورد انتقاد و اهانت قرار دادند. این موج ضد ایرانی به زودی از سوی مردم ایران مهار شد. همه می‌دانستند کسانی که به داعش می‌پیوندند، قبل از هرچیز وطن و قومیت و فرهنگ و دین و شرافت خود را وا می‌نهند.
داعشی‌هایی که در تهران عملیات کردند، دیگر نه کرد بودند و نه ایرانی و نه مسلمان. کردهای ایرانی قدیمی‌ترین قوم ایرانی و از مهربان‌ترین‌های ایران هستند. زیبایی و رنگ شاد اقوام کرد نمی‌تواند داعش تلخ و سیاه بیافریند. کردهای ایرانی بهترین مدافعان مرزهای ایران بودند. گروه دیگری سنی‌های ایرانی را مورد بی‌مهری قرار دادند. به دلیل اینکه آفرینندگان این خشونت، سنی بودند. در حالی که سنی‌های ایرانی و رهبران هوشمندشان اگر چه مثل کردها مطالباتی دارند اما همیشه خواست‌هاشان را در داخل خیمه نظام و ایران پیگیر بوده‌اند. در این ماجرای تروریستی نکته شیرینش هم پیمانی ایرانیان برای محکوم کردن این ماجرا بود. اما در عین شکوه وحدت ملی اتفاق نگران‌کننده این بود که متاسفانه در داخل دسته‌بندی‌های سیاسی ماجرای تروریستی رنگ جناحی گرفت. در همه دنیا وقتی یک حادثه تروریستی اتفاق می‌افتد، چون آن را یک اتفاق ضد ملی می‌دانند، دعواهای حزبی و جناحی را کنار می‌گذارند و رهبران احزاب مختلف کنار هم می‌ایستند که وحدت خود را در برابر حادثه ضد ملی نشان دهند. در ایران متاسفانه اتفاق نگران‌کننده این بود که در این حادثه بزرگ ملی آتش توپخانه جناحی به سرعت مشغول به شلیک کردن به یکدیگر شدند. شاید زمان این ماجرای خبیث تروریستی بی‌تاثیر نبود.

تازه انتخابات ایران انجام شده بود و خشم‌های انتخاباتی فرو کش نکرده بود. بلافاصله فضای مجازی سیاسی مشغول مبارزه با رقیب شد. هر گروهی جملات یکی از کاندیداها را در ایام انتخابات ذکر می‌کرد و گروه و جناح مقابلش را عامل این اتفاق می‌دانست. داعش کم‌کم فراموش می‌شد. این اتفاق از عملیات تروریستی خطرناک‌تر بود. داعش جناح نمی‌شناسد. داعش در ایران با ایرانی بودن و سابقه تاریخی و شیعه بودن اکثریت ایران مشکل دارد. برای داعش روحانی، رییسی معنا ندارد. داعش می‌خواهد بکشد. رگبارش را روی ایرانی‌ها گرفته بود. هیچکس نمی‌داند که شهدای این اتفاق عضو چه جناحی بودند. فقط همه می‌دانند اینها ایرانی بودند. در این مناسبت جز وحدت، پاسخ داعش و تروریست نیست. اما این فراموش شدن داعش و شمشیر کشیدن روی رقیب داخلی که در چارچوب انقلاب و نظام و امام و رهبری با یکدیگر رقابت کرده بودند، بزرگ‌ترین ظلم در حق ایرانی بودن‌مان بود. خوشبختانه بعد از چند روزی این موج دعواهای داخلی فرو کش کرد. اما نمی‌توان این خطر را گوشزد نکرد. این حجم از کینه و رویارویی جناحی برای کشور آسیب‌آفرین است. داعش جناح نمی‌شناسد. بهترین جایی که جناح‌های داخلی می‌توانند و باید به یکدیگر نزدیک شوند، در برابر تروریست‌های داعشی است. خاضعانه باید از همه جناح‌ها خواست که در این میزان نفرت تجدیدنظر کنند تا داعش و پشتیبانان آنان به خرابکاری در ایران طمع دوباره نکنند.