خبرنگاران، همراهان همیشگی مردم

در 17 مرداد هرسال تجلیل می‌شویم، بزرگ خوانده می‌شویم و گاه با یک هدیه یا پیامک، گرامی‌مان می‌دارند. روزی که اگرچه به ما تبریک می‌گویند، ما به درونمان نگاه می‌کنیم و صدای وجدانمان را می‌شنویم. صدایی که اگر در مسیر درست بود، خشنودمان می‌کند و اگر در مسیر غلط، این تبریک بر ما ناخوشایند.

خبرنگاران، قشری از جامعه‌اند در پی ستاندن حقی و گرفتن دستی اما همچنان حق خودشان پایمال می‌شود و دستگیری ندارند. هنوز هم اگر سری به گوگل بزنید، کمترین اخبار مربوط به خبرنگاران است، درحالی‌که خودشان خالق اخبار و مطالب‌اند.

کسی نمی‌داند اگر شهادت شهید محمود صارمی نبود، روزی را برای این قشر نام‌گذاری می‌کردند یا نه؟ خبرنگار، ذهن بیدار جامعه است، در هر اتفاقی، آرام در کنار مردم حاضر می‌شود و تنها با قلم و کاغذی و بی‌هیچ ادعایی خدمت‌گزاری می‌کند. گاهی با کمترین امکانات در محل وقوع حوادث حاضر می‌شود و جانش را به خطر می‌اندازد اما جز در 17 مرداد و چند پیام تبریک، تکریم و تجلیل نمی‌شود.

هنوز هم اگر خبری به مذاق عده‌ای خوش نیاید اولین انگشت اتهام به‌سوی خبرنگار است و اگر کسی حرف گفته‌اش را تکذیب کند، خبرنگار، مقصر بی‌چون‌وچرای ماجراست.

اگر عشق به خبرنگاری و نوشتن نباشد، آن‌ها که برای مادیات پا در این راه گذاشته‌اند عقب‌گرد می‌کنند و از همان راهی که آمده‌اند برمی‌گردند.

شنیدن مشکلاتی که بر سر راه خبرنگاران است، قلندر بیدار می‌خواهد و شب دراز. از بیمه خبرنگاری گرفته تا حقوق کم و ضرب و شتم و سختی کار.

آنچه خبرنگار را بزرگ می‌دارد، نه تبریکات و پیام‌هاست و نه هدایایی که گاهی دریافت می‌کند. بزرگی خبرنگار، به رسالتی است که بر دوش دارد و خدمتی است که صادقانه به مردم می‌کند.

اما از بعد عاطفی خبرنگاری که عبور کنیم، بسیاری آسیب‌ها متوجه تحریریه‌هایی است که جوان‌ترها و تازه‌کارها در آن مشغول می‌شوند. نبود پیشکسوتان در تحریریه‌ها و فقدان تجربه‌های کاری نسل جوان این حرفه را گاهی با خلأهایی مواجه می‌کند. از طرفی دیگر، سانسورهای خبرنگاری و روزنامه‌نگاری، ازآنچه نگارش شده تا آنچه منتشر می‌شود، فعالان این حرفه را با سردی مواجه می‌کند.

عدم وجود صنف، برای حرفه روزنامه‌نگاری و خبرنگاری در ایران، موجب می‌شود که فعالان این عرصه، در مباحث مختلف و چه‌بسا گاهی پیش‌پاافتاده با مشکل روبه‌رو شوند و نهاد نظارتی‌ای برای رجوع به آن وجود ندارد.

اما نگرانی بیشتر روزنامه‌نگاران و خبرنگاران، تعطیل شدن رسانه ایست که در آن مشغول به فعالیت هستند. چراکه رسانه، برای این قشر، نه‌تنها منبع درآمد، بلکه ارضاکننده فکری او است.

روزنامه‌نگاری و خبرنگاری، با همه آنچه گفته شد، عشق می‌خواهد و پای ماندن درراه.

قلمتان سبز، روزتان گرامی.