از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تقاضای یاری دارم

رویداد۲۴-تصمیمات شورای شهرتهران به منظوراحداث موزه ایران درودی همچنان بی‌نتیجه مانده است. گویا روز سه‌شنبه (8 اسفندماه) لایحه شهرداری تهران به منظور مجوز واگذاری حق بهره‌برداری از قطعه زمینی در محدوده منطقه شش شهرداری تهران در خصوص احداث موزه آثار نقاشی خانم ایران درودی در دستور کار شورای شهر تهران قرار گرفته اما پس ازکمی بحث درباره این موضوع، ساخت این موزه در کمال ناباوری از دستور کار شورا خارج شده است.این اتفاق سبب واکنش حسن خلیل‌آبادی عضو شورای شهر تهران شد و به دلیل از دستور کار خارج شدن این لایحه، جلسه شورای شهر را ترک کرد و در ادامه در توئیتر خود، این اقدام اعضای شورای شهر را ناشی از رفتارهای متناقض اعضای شورا خواند.
گویا داستان ساخت موزه ایران درودی دیگر به «مثنوی هفتاد من» تبدیل شده وهر روز باید از گوشه و کنار پایتخت منتظر خبرهای ضد و نقیض باشیم.
خلیل‌آبادی عضو کمیسیون اجتماعی و فرهنگی شورای شهر تهران در این باره به ایلنا می‌گوید: «این لایحه توسط آقای نجفی به شورا فرستاده شد و بعد آن از سوی هیأت رئیسه و کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورا بررسی شده است. درواقع این لایحه مدتی است که در دستور کار شورا قرار گرفته  و قرار بود هیأت رئیسه؛ کمیسیون مشترکی برگزار کرده و لایحه را بررسی کنند که حال به هر دلیلی که من از آن اطلاع ندارم، این کمیسیون مشترک تشکیل نشد اما درنهایت وقتی لایحه به هیأت رئیسه رفت، قرار بود با نظر مساعد اعضای شورا تصویب شود. با این حال در وسط جلسه، اعضا پیشنهاد خارج شدن از دستور را می‌دهند که این کار باعث وهن شورای شهر است.»
او افزود: «انگار که شورا به درستی هدایت نمی‌شود. اگر بخواهیم اینطور حرکت کنیم همه رفتارهای ما ضد و نقیض شده و باعث می‌شود نتیجه‌ای نداشته باشد. لذا من با توجه به رفتار اعضا و به احترام شئونات، شورا از این جلسه خارج شده و مجبور شدم صحن را ترک کنم. من نمی‌دانم که چرا باید این کمیسیون مشترک نظر دهد، چرا که لایحه در کمیسیون فرهنگی و اجتماعی و هیأت رئیسه بررسی شده. وقتی که شهرداری لایحه را فرستاده و کار حقوقی‌اش را انجام داده، چرا باید به این کمیسیون هم برود...متأسفانه با وجود اینکه این لایحه از سوی شهرداری پیشنهاد شده بود اما هیچکس از شهرداری برای دفاع از لایحه حاضر نشد و من نباید به عنوان عضو کمیسیون فرهنگی از آن دفاع می‌کردم. من حتی می‌خواستم از پشت تریبون سرجای خود برگردم اما اجازه ندادند.» کلنگ ساخت موزه ایران درودی پس از سال‌ها انتظار شهریورماه سال گذشته بر زمین زده شد. زمینی که متعلق به شهرداری بوده اما  پرداخت هزینه ساخت ساختمان موزه را خود درودی برعهده دارد.
ایران درودی نقاش برجسته ایرانی درخصوص این اتفاقات به «ایران» گفت: بهره‌برداری از این زمین به نتیجه  شورای شهر تهران بستگی دارد؛ گویا به دلایلی تصمیم نهایی شورای شهر به هفته آینده موکول شده و تا این زمان هم صحبتی به من ابلاغ نشده است.
این هنرمند در خصوص نگاه جدی‌تر مسئولان به هنرمندان ،بویژه پیشکسوتان، گفت: من نمی‌توانم آدم‌ها را به چیزی  که باور ندارند معتقد کنم. شاید باید برای به رسمیت شناختن یک هنرمند در این مملکت صد سال دیگر هم بگذرد.
او افزود: آیا تا به حال اینگونه بوده کسی 195 اثربزرگ خلق کند به شخصه آن را هدیه بدهد و حتی خرج ساخت موزه را هم متقبل شود و در قبال آن بگویند اگر این کار انجام شود دیگر هنرمندان هم انتظار خواهند داشت! چه بهتر اینکه برای معرفی دیگر هنرمندان بزرگ کشورمان بیش از 10 موزه احداث شود. من آثارم را 47 سال نفروخته‌ام و آن را متعلق به مملکت می‌دانم. اگر دیگرهنرمندان هم تلاش کرده‌اند  چرا موزه نسازند و آثارشان را معرفی نکنند. من با 81 سال سن،  سابقه برپایی 64 نمایشگاه درموزه‌های بزرگ  دنیا و 6سال سابقه کارگردانی و ساخت 80 فیلم مستند پیش از انقلاب  را داشته‌ام.
درودی گفت: زمین این موزه متعلق به من نیست  و تنها بهره‌برداری از آن برای من است. 2 سال است که مجوز این کار ابلاغ نشده در صورتی که ثانیه به ثانیه  آن برای من اهمیت دارد و تحمل  این اتفاقات دیگربرایم سخت شده است.
این هنرمند بیان داشت: زمین این کار در دوران آقای قالیباف به دست من رسید و تمامی کارهایش درآن دوران انجام گرفت اما تغییر و تحولات در مدیریت شهرداری تهران روند کار را متوقف کرد. لذا به این نتیجه رسیده‌ام  که باید از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تقاضای کمک داشته باشم.
او در پایان گفت: چندی پیش از صحبت با  شما یکی ازدوستان با من تماس گرفتند  و گفتند یکی ازاعضای شورا بر این نظر هستند که زمین در شأن خانم درودی نیست و این صحبت برای من غیر قابل باور است. معماری این زمین برعهده دکتر درویش بوده، ایشان فخر هنر معماری ایران هستند نقشه کار را به من هدیه کرده‌اند و قرارداد با پیمانکار بسته شده است و با توجه به ابعاد  کار نمی‌توان نقشه را در زمین دیگری پیاده کرد. من حفظ شأن خود را بهتر از دیگران تشخیص می‌دهم و به این بهانه نمی‌توانند زمین را از من پس بگیرند، حتی اگر بزرگترین کاخ را به من بدهند. این استدلال بعد از دو سال درست نیست.