برای عباس عبدی و تصمیمش برای ننوشتن

رویداد۲۴| محمد مهاجری، فعال سیاسی، در کانال تلگرامی خود نوشت: آنچه را امروز می‌نویسم باید زودتر می‌نوشتم، اما، چون بدلیل حوادث تلخ اخیر، وضعیت اینترنت پایدار نبود، به امروز محول شد هرچند که هنوز هم دسترسی به فضای مجازی برای همه میسر نیست.

بیش از دوهفته است که آقای عباس‌عبدی یادداشت نمی‌نویسد، مصاحبه نمی‌کند و در جلسات حضور نمی‌یابد. او در یادداشتی که به مسائل آموزش‌وپرورش اختصاص داشت در یک جمله کوتاه خبر داد که «دیگر چیزی نخواهم نوشت».

از عباس عبدی دلیل زمین‌گذاشتن قلمش را پرسیدم. جوابش کوتاه و ساده بود: «چه بنویسم؟ برای که بنویسم؟ اگر تا کنون می‌نوشتم به امید اصلاح بود، اما اکنون احساسم این نیست که اراده‌ای برای اصلاح وجود داشته باشد.»

چه حرف او را قبول داشته باشیم یا نه، این اتفاق خوبی نیست که یک نویسنده پرکار (در هرجناحی و با هر تفکر و سلیقه‌ای) قلمش را زمین بگذارد. به خصوص فردی مانند عبدی که مصالح و منفعت ملی را در نوشته‌هایش رعایت می‌کند.

شاید دوست نداشته باشد این نکته را بنویسم، اما لازم می‌دانم بیان کنم. در دولت مرحوم شهید رئیسی یکی از بزرگان در سخنرانی خود از برخی نویسندگان و اصحاب رسانه گلایه کرد. عبدی گفت برداشت من این است که اشاره این شخصیت به من است و، چون قصد تقابل ندارم دیگر چیزی نخواهم نوشت. اما برای اینکه یقین کند آیا منظور گوینده حتما او بوده است نامه‌ای نوشت و با واسطه به آن مقام رساند. مدت کوتاهی پاسخ دریافت کرد که منظور آن سخنرانی، عباس عبدی نبوده است.

منظورم از بیان این خاطره آن است که تاکید کنم عبدی نه لجوج است نه می‌خواهد به هر قیمتی و با هر هزینه‌ای قلم براند. خط قرمز‌ها برایش مهم است. شاهد بودم چند بار با یکی از نویسندگانی که اکنون در خارج از کشور به سر می‌برد محاجه کرد که نباید راه افراط پیشه کند.

امیدوارم عباس عبدی دوباره به جمع نویسندگان و قلمدارانی که برای ایران و نظام می‌نویسند برگردد. او بدلیل اینکه برای نوشته‌هایش مطالعه می‌کند، مستندجمع اوری می‌کند و می‌اندیشد و همین‌ها کار او را ارزشمند می‌کند.

مانند او باور ندارم که نوشتن بی‌فایده است، هرچند قبول دارم برخی افراد و مسئولین به شدت متصلب‌اند و حرف حساب توی کله‌شان نمی‌رود. اما معتقدم نویسندگان متعهد فقط برای کارگزاران نمی‌نویسند. مخاطب آنها مردم هم هستند و، چون شهروندان، به گردن نویسنده‌ها حق دارند نمی‌توان از زیربار وظیفه شانه خالی کرد. مردم با این نوشته‌ها امید می‌گیرند.

گرچه ننوشتن هر نویسنده‌ای در شرایط کنونی تلخ است، اما بگذار این نوشته را با یک شوخی تمام کنم! دوستان عزیز کیهانی هروقت می‌خواهند به نوشته‌ای از عبدی گیر بدهند او را «محکوم پرونده فروش اطلاعات نظرسنجی به بیگانه» معرفی می‌کنند. خب اگر عبدی ننویسد، کیهانیون محترم، دیگر نمی‌توانند این دیگ آش را برای او بار بگذارند! بخصوص که می‌دانند آن محکومیت را کدام قاضی بدعاقبت امضا کرد.